All Chapters of แดดดี้ไม่ใช่พ่อเท่ากับผัว {NC25+}: Chapter 11 - Chapter 20

“ครู ครีมรินน่ะ ไม่เล่นแล้ว” ครีมรินที่เรียนว่ายน้ำมาสักพักตอนนี้รู้สึกว่าขาน้อย ๆ ทั้งสองข้างของเธอและแขนนั้นจะเมื่อยแล้วล่ะ ใบหน้าน่ารักปากยู่คิ้วขมวดชนกันก่อนจะหันมาบอกคุณครู เพราะว่าตอนนี้เธอรู้สึกไม่อยากจะเล่นน้ำแล้ว “โอเคค่ะ งั้นเราไม่เล่นแล้วนะ” คุณครูสอนว่ายน้ำยิ้มให้กับเด็กน้อยน่ารักก่อนจะช่วยประคองและอุ้มมานั่งบนขอบสระอย่างใจดี “เป็นยังไงบ้างคะ ดีขึ้นไหมเอ่ย” “ไม่ดีค่ะ เพราะว่า แดดดี้ แดดดี้!” “มีอะไร ทำไมคุณครูถามถึงไม่ตอบคุณครู” ผมเดินเข้ามานั่งอยู่ข้าง ๆ ยัยเด็กตัวน้อย ที่ตอนนี้หน้ายู่ก่อนจะหันมาหาและใช้ชูแขนทั้งสองข้างขึ้นและอ้อน คงจะเหนื่อยแล้วนั่นแหละ ตอนนี้อะไรก็ไม่เอาแล้ว หน้าก็เริ่มบูด “เพราะว่า ครีมรินน่ะ หิวนม แดดดี้ แงงงง แดดดี้” เสียงร้องไห้ดังขึ้นทั่วขอบสระว่ายน้ำในทันทีเมื่อครีมรินนั้นไม่ถูกไคน์อุ้ม แถมยังขยับออก มือเล็ก ๆ กำแบและร้องเรียก พร้อมร้องไห้ออกมาด้วยท่าทางที่เสียใจ “ไม่ต้องร้อง มาใส่ชุดคลุมก่อน เดี๋ยวไม่สบาย” ผมไม่ได้จะไม่อุ้มแต่เดินมาหยิบชุดคลุมสีขาวไซส์เล็กสำหรับเด็กและเดินกลับมาหา เพราะกลัวว่าจะเป็นไข้ถ้าอยู่ในชุดที่เปียกนาน

เวลา 17.15 น.“พี่ไคน์ สวัสดีค่ะ”น้ำผึ้งที่รอไคน์อยู่ที่มหาวิทยาลัยหนึ่งชั่วโมงนิด ๆ เต็ม ๆ เพราะปกติช้าสุดจะเลิกแค่ 16.00 น. แต่น้ำผึ้งก็ทำเหมือนเดิมในการเก็บอาการและความไม่พอใจเอาไว้ และเธอก็นั่งหลังเช่นเดิม ด้านหน้ามีครีมรินนั่งอยู่ แล้วยิ่งเห็นเธอนั้นก็ยิ่งเกลียดเด็กนี่เข้าไปทุกวัน เพราะว่าถ้าไม่มีเด็กสักคนอะไร ๆ มันก็จะง่ายขึ้น แต่เมื่อได้ยินคำถามของไคน์ก็ทำให้น้ำผึ้งนั้นดีใจและลืมความโกรธและความโมโหทุกอย่างออกไป“สวัสดีครับ น้ำผึ้ง วันนี้ไปนอนค้างบ้านพี่ไหม”ผมขับรถออกมาจากมหาวิทยาลัย แล้วผมเองก็แอบรู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน แต่ทำยังไงได้ ผมเองก็สงสารครีมรินที่อยากเล่นของเล่นอยู่กับเพื่อน ๆ ในวัยเดียวกัน กว่าจะพาออกมาได้เลยทำข้อตกลง ผลสุดท้ายก็ยอมเลิกโดยไม่ต้องร้องไห้ แล้วผมมองว่าคนคบกันสมัยนี้ก็ไปนอนไปกินไปอยู่บ้านของกันและกันก่อนแต่งงานมันเป็นเรื่องปกติจึงตัดสินใจเอ่ยชวนน้ำผึ้งออกไป“ค่ะ”น้ำผึ้งส่งยิ้มหวานให้ไคน์และตอบตกลงไปในทันที เพราะอะไรแบบนี้ใครจะมัวช้าอยู่ล่ะ เธอเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยแบบผ้าพับไว้ขนาดนั้น และหากไคน์ชวนไปก็หมายถึงว่าหนทางก็เริ่มสว่างมากขึ้นเรื่อย ๆ เพรา

เช้าวันต่อมา“น้ำผึ้ง พี่มีอะไรจะบอก คืออย่างที่เรารู้พี่มีครีมรินต้องดูแล แล้วพี่เองก็รู้สึกว่าตัวเองยังเป็นแฟนที่ดีให้ใครไม่ได้ แล้วไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกกี่ปี เอาเป็นว่าเรื่องความสัมพันธ์ของเราพี่ขอยุติก็แล้วกันนะ”“จริง ๆ แล้ว พี่ไม่ต้องชิงบอกเลิกก่อนก็ได้ค่ะ เพราะน้ำผึ้งก็จะบอกเลิกกับพี่อยู่แล้ว เพราะถ้าชีวิตพี่จะให้ความสำคัญกับเด็กนั่น”น้ำผึ้ง“อย่าเรียกครีมรินว่าเด็กนั่น เพราะครีมรินไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย จะด่าพี่มาเลยตรง ๆ เด็กไม่รู้เรื่องอะไรเลย โตแล้ว จะพูดอะไรบางครั้งก็คิดหน่อย”ผมตวัดสายตาไปมองด้วยความไม่พอใจ แล้วไอ้ความโมโหที่เกิดขั้นผมรู้ แล้วผมไม่ได้ว่าอะไร แต่จะมาเรียกจิกหัวเด็กตัวน้อยที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ผมเลี้ยงดูมายังไม่เคยเรียกจิกหัวเลยสักที แล้วถ้าจะด่าผมตรง ๆ เลย ผมรับได้อยู่แล้ว เพราะเรื่องที่มันเกิดขึ้นผมผิดเองปละตัดสินใจเองไม่เกี่ยวอะไรกับใครทั้งนั้น“เออ พี่ก็อยู่กับครีมรินไปตลอดชีวิตแล้วกัน”น้ำผึ้งเม้มปากก่อนจะเปิดประตูรถหรูและปิดแรง ๆ ด้วยความไม่พอใจ ผู้ชายแบบนี้ก็มีแค่หล่อรวย แถมยังไม่คิดจะใส่ใจ เป็นเธอคนเดียวที่คอยใส่ใจคอยง้อ เลิกกันไปก็ดรเหมือนก

เวลา 06.55 น.“แดดดี้ แดดดี้ แดดดี้!”ร่างเล็กตะปืนขึ้นมาบนหน้าท้องของไคน์และเรียกพร้อมกับใช้มือตีลงไปที่แขนและไหล่เบา ๆ “อือ ตื่นแล้วเหรอ วันนี้กินนมไปก่อน แดดดี้ง่วง เดี๋ยวค่อยลงไป”ผมลุกขึ้นเทนมใส่ขวดจากนั้นก็ส่งขวดนมให้ครีมรินพร้อมกับจับตัวของครีมรินมานอนบนที่นอนและใช้แขนกอดร่างเล็กเอาไว้และหลับตาลงต่อ เพราะเมื่อคืนปกป้องดินแดนกับเพื่อนดึกไปหน่อย มองนาฬิกาอีกทีก็ตีสี่แล้ว วันเลยพากันลงห้องช้าไปสักสองสามชั่วโมงก็ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างกินนมไปแล้วก็ไม่ต้องกังวลความหิวมาก“…”เมื่อได้นมปากน้อย ๆ ก็ดูดนมแสนอร่อยของตัวเอง และในห้องนั้นยังมืดสนิทเหมือนตอนกลางคืน จึงทำให้ดวงตากลมสวยเริ่มปิดสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ และหลับลงไปอย่างรวดเร็วหลายชั่วโมงผ่านไป“มาม๊า! ปาป๊า!”ครีมรินที่ตอนนี้อาบน้ำสระผม หวีผม และสวมชุดจั๊มแขนกุดสีชมพูถูกไคนอุ้มลงมาจากชั้นบน เมื่อเห็นมาม๊าและปาป๊าก็ส่งเสียงเรียกอย่างดีใจ เสียงใสแจ่วดังทั่วบ้านเรียกรอยยิ้มจากทุกคนในบริเวณนั้น“จ๋า ว่ายังไงเอ่ย คนสวยของมาม๊าอารมณ์ดีเหรอคะ ไหน มาหอมกันก่อน”คุณหญิงเนตรารับครีมรินเข้าสู่อ้อมกอดและใช้จมูกฟัดแก้มนุ่ม ๆ ทั้งสองข้างอย่างช

เวลา 15.40 น.“ครีมริน พรุ่งนี้วันเกิดไอ้ชีลีน เราไปฉลองที่ผับกันไหม ผับของลุง ๆ แกน่ะ นะ ๆ”“แต่ครีมรินจะมาได้เหรอ แดดดี้ของครีมรินดุจะตายนะ”“ไปดิ รอบนี้แดดดี้ไม่ดุ เพราะฉันจะแอบไป พรุ่งนี้สี่ทุ่มเจอกันที่ผับ”ฉันยักคิ้วส่งให้เพื่อน เพราะปกติมีอะไรก็ไม่เคยปิดบังหรอก แต่รอบนี้ไม่ใช่ เนื่องจากแดดดี้เขาดุฉันเอง พอหันไปเห็นรถของที่บ้านและเห็นพี่การ์ดลงจากรถฉันเลยบ๊ายบายเพื่อน จากนั้นก็เดินมาที่รถ“สวัสดีค่ะพี่การ์ด”“สวัสดีครับคุณหนู เชิญครับ”“ขอบคุณค่ะ”การ์ดยิ้มให้คุณหนูน้อยของบ้านที่ตอนนี้เติบโจเป็นสาวแล้ว นิสัยน่ารักกับทุกคนเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนจะดื้อกับเฮียไคย์มากกว่าทุกคนหน่อย การ์ดกดปิดประตูหรูแล้วก็วิ่งขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ จากนั้นก็ขับรถออกมาจากโรงเรียนตรงไปที่บริษัทของเฮียก่อน แต่ทว่า“พี่การ์ดคะ วันนี้ไม่ไปบริษัทนะคะ ครีมรินจะกลับบ้าน”“เอ่อ แต่ว่า เฮียบอกว่าให้พาคุณหนูไปที่บริษัทก่อน ยังไงแล้วคุณหนูไปคุยกับเฮียที่บริษัทก่อนนะครับ แล้วถ้าจะกลับเดี๋ยวผมขับรถกลับให้ครับ”“ก็ได้ค่ะ”ฉันพยักหน้าและตอบรับพี่การ์ดพี่ออกไป เพราะก็ไม่อยากให้เขาทำใจลำบาก เมื่อรถมาจอดที่หน้าบริษัท