LOGINหลายสิบปีต่อมา“คุณหนูครีมริน คุณหนูคะ แต่งตัวเสร็จหรือยังคะ เดี๋ยวจะสายเอานะคะ”ร่างอวบอัด ใบหน้ารูปไข่ ปากอวบอิ่มทรงกระจับ มีแก้มเล็กน้อย มีลักยิ้มที่แก้มทั้งสองข้าง ดวงตากลมโตสองชั้น ขนตางอนยาว ผิวขาวอมชมพูเนียนละเอียดเป็นอย่างมาก ผมยาวสลวยเงางามยาวถึงเอวสีดำดัดลอนใหญ่ สวมชุดนักเรียนโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง เสื้อคอปกแขนสั้นสีขาว ที่กระเป๋าฝั่งซ้ายมือปักโลโก้ของโรงเรียนปล่อยชายเสื้อคู่กับกระโปรงลายสก็อตสีแดง เนกไทสีแดงติดกระดุมสีทองของทางโรงเรียนบนเนกไท สวมถุงข้อสั้น หยิบกระเป๋าแบรนด์เนมสะพายไหล่มีไอแพด หนังสือ สมุด แว่น กระเป๋าเงิน และกระเป๋าเครื่องสำอางเล็ก ๆ อยู่ในนั้นด้วย “ป้าละออ ครีมรินแต่งตัวเสร็จแล้วค่ะ ไม่ต้องเคาะเรียกซ้ำแล้ว”“ก็ป้ากลัวคุณหนูทานมื้อเช้าไม่ทันน่ะสิคะ ไปกันค่ะ ทุกคนรอทานข้าวกันแล้ว”ฉันยกยิ้มให้ป้าละออก่อนจะเดินลงมาด้านล่าง ตอนนี้เด็กน้อยตัวอ้วนตุ๊ตะไม่มีแล้วนะ ไม่มีเด็กหญิงครีมรินแล้ว ตอนนี้เป็นนางสาวครีมรินแล้ว แถมยังสวย หมวย และเซ็กซี่ เพราะฉันโตเป็นสาวแล้ว อายุ 18 ปี ตอนนี้เปิดเทอมแรก แต่อยากจะจบแล้ว อยากเป็นสาวมหาวิทยาลัยเต็มที่แล้ว“ตักข้าวให้คุณหนูเลย
เวลา 06.55 น.“แดดดี้ แดดดี้ แดดดี้!”ร่างเล็กตะปืนขึ้นมาบนหน้าท้องของไคน์และเรียกพร้อมกับใช้มือตีลงไปที่แขนและไหล่เบา ๆ “อือ ตื่นแล้วเหรอ วันนี้กินนมไปก่อน แดดดี้ง่วง เดี๋ยวค่อยลงไป”ผมลุกขึ้นเทนมใส่ขวดจากนั้นก็ส่งขวดนมให้ครีมรินพร้อมกับจับตัวของครีมรินมานอนบนที่นอนและใช้แขนกอดร่างเล็กเอาไว้และหลับตาลงต่อ เพราะเมื่อคืนปกป้องดินแดนกับเพื่อนดึกไปหน่อย มองนาฬิกาอีกทีก็ตีสี่แล้ว วันเลยพากันลงห้องช้าไปสักสองสามชั่วโมงก็ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างกินนมไปแล้วก็ไม่ต้องกังวลความหิวมาก“…”เมื่อได้นมปากน้อย ๆ ก็ดูดนมแสนอร่อยของตัวเอง และในห้องนั้นยังมืดสนิทเหมือนตอนกลางคืน จึงทำให้ดวงตากลมสวยเริ่มปิดสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ และหลับลงไปอย่างรวดเร็วหลายชั่วโมงผ่านไป“มาม๊า! ปาป๊า!”ครีมรินที่ตอนนี้อาบน้ำสระผม หวีผม และสวมชุดจั๊มแขนกุดสีชมพูถูกไคนอุ้มลงมาจากชั้นบน เมื่อเห็นมาม๊าและปาป๊าก็ส่งเสียงเรียกอย่างดีใจ เสียงใสแจ่วดังทั่วบ้านเรียกรอยยิ้มจากทุกคนในบริเวณนั้น“จ๋า ว่ายังไงเอ่ย คนสวยของมาม๊าอารมณ์ดีเหรอคะ ไหน มาหอมกันก่อน”คุณหญิงเนตรารับครีมรินเข้าสู่อ้อมกอดและใช้จมูกฟัดแก้มนุ่ม ๆ ทั้งสองข้างอย่างช
เช้าวันต่อมาเวลา 08.15 น.“แดดดี๊ แดดดี๊ ครีมริน ไป”ร่างอวบอัดมัดผมทั้งสองข้างเอาไว้และติดโบว์และกิ๊บใส่ชุดกระโปรงถึงหน้าขาสีขาวแขนกุดมรระบายลูกไม้คอกลม ด้านในมีกางเกงซับในและใส่ป้าอ้อมสำเร็จรูป พร้อมถุงเท้าและรองเท้าสีขาว ด้านหลังมีกระเป๋าเป้ใบเล็กสีชมพูน่ารักของตัวเองวิ่งเข้ามาในห้องแต่งตัวของไคน์และเงยหน้ามองและส่งยิ้มให้จนตาหยี เพราะว่าวันนี้เธอจะไปทำงานกับแดดดี้ด้วย“หื้อ ไปไหน”“ครีมริน ไปงาน”ผมหยิบเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีดำมาใส่คู่กับกางเกงขายาวสีดำเหมือนกัน ใส่สร้อย ใส่ต่างหู ในนาฬิกาเรียบร้อยแล้วหันมองร่างอ้วนกลมตัวเล็กที่วิ่งเข้ามาแถมสะพายกระเป๋าเตรียมพร้อมแบบสุด ๆ ผมเลยเลิกคิ้วก่อนจะใช้มือดึงประตูตู้เสื้อผ้าแบบเลื่อนมาปิดเอาไว้แล้วก็หยิบกระเป๋ามาสะพาย จากนั้นก็อุ้มร่างเล็กของครีมรินขึ้นมา“ไปทำงานกับแดดดี้ไม่ได้ เพราะวันนี้ครีมรินมีเรียนว่ายน้ำด้วยใช่ไหม”“โน โน ครีมริน ไปงาน”ผมอุ้มครีมรินออกมาจากห้องแล้วก็เดินลงมาที่ชั้นล่าง ของบ้าน ตรงมาที่ห้องรับประทานอาหาร มีป๊า ม๊า แล้วก็พี่ชายของผมทั้งสามคนนั่งทานอาหารเช้าพร้อมกัน“หื้อ สาวน้อยครีมริน ไปไหนเอ่ย”คุณหญิงเนตรายิ้มหวานให้
เช้าวันต่อมา“น้ำผึ้ง พี่มีอะไรจะบอก คืออย่างที่เรารู้พี่มีครีมรินต้องดูแล แล้วพี่เองก็รู้สึกว่าตัวเองยังเป็นแฟนที่ดีให้ใครไม่ได้ แล้วไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกกี่ปี เอาเป็นว่าเรื่องความสัมพันธ์ของเราพี่ขอยุติก็แล้วกันนะ”“จริง ๆ แล้ว พี่ไม่ต้องชิงบอกเลิกก่อนก็ได้ค่ะ เพราะน้ำผึ้งก็จะบอกเลิกกับพี่อยู่แล้ว เพราะถ้าชีวิตพี่จะให้ความสำคัญกับเด็กนั่น”น้ำผึ้ง“อย่าเรียกครีมรินว่าเด็กนั่น เพราะครีมรินไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย จะด่าพี่มาเลยตรง ๆ เด็กไม่รู้เรื่องอะไรเลย โตแล้ว จะพูดอะไรบางครั้งก็คิดหน่อย”ผมตวัดสายตาไปมองด้วยความไม่พอใจ แล้วไอ้ความโมโหที่เกิดขั้นผมรู้ แล้วผมไม่ได้ว่าอะไร แต่จะมาเรียกจิกหัวเด็กตัวน้อยที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ผมเลี้ยงดูมายังไม่เคยเรียกจิกหัวเลยสักที แล้วถ้าจะด่าผมตรง ๆ เลย ผมรับได้อยู่แล้ว เพราะเรื่องที่มันเกิดขึ้นผมผิดเองปละตัดสินใจเองไม่เกี่ยวอะไรกับใครทั้งนั้น“เออ พี่ก็อยู่กับครีมรินไปตลอดชีวิตแล้วกัน”น้ำผึ้งเม้มปากก่อนจะเปิดประตูรถหรูและปิดแรง ๆ ด้วยความไม่พอใจ ผู้ชายแบบนี้ก็มีแค่หล่อรวย แถมยังไม่คิดจะใส่ใจ เป็นเธอคนเดียวที่คอยใส่ใจคอยง้อ เลิกกันไปก็ดรเหมือนก
เวลา 20.20 น. ผมพันผ้าขนหนูเดินเออกมาจากห้องน้ำ ตรงเข้าห้องแต่งตัว เช็ดตัวจนแห้งแล้วก็เดินออกมาเลย ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ส่วนน้ำผึ้งก็อาบน้ำใส่ชุดนอนอยู่บนที่นอน แล้วผมโตแล้ว น้ำผึ้งก็ไม่ใช่เด็ก ชวนมานอนด้วยก็ต้องมีเรื่องบนเตียงอยู่แล้ว แต่ ก๊อก ก๊อก ก๊อก น้ำผึ้งที่นอนรออยู่บนเตียง พอเห็นไคน์เดินออกมาจากห้องน้ำก็เตรียมตัวทันที แต่อะไรยังไม่ทันเริ่ม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเธอเลยมองตามไคน์ไป ก่อนจะมองบนและถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่ายเมื่อเห็นคนที่อยู่หลังประตู “แดดดี้ แดดดี้” ร่างเล็กขาวกลมในชุดนอนสีขาวแบบกระโปรงในแขนอุ้มตุ๊กตากระต่ายตัวโปรด ใส่รองเท้าอยู่บ้านไซส์เด็กน้อยและสะพายกระเป๋าสีชมพูน่ารักที่มีขวดนมและกล่องนมของตัวเอง “หื้อ ตอนแรกไหนบอกจะตอนกับมาม๊าไม่ใช่เหรอ” ผมอุ้มเด็กตัวน้อยขึ้นมาก่อนจะหอมแก้มกลมเบา ๆ เพราะตอนแรกผมชวนมาด้วยก็ไม่มานะ จนได้ยินเสียงเคาะประตูนี่แหละ “ไม่ใช่ ๆ อยู่กับ แดดดี้” ใบหน้ากลมน่ารักส่ายศีรษะไปมาและยืนยันว่าเธอจุนอนกับแดดดี้ ไม่นอนกับมาม๊าแล้ว เพราะมาม๊าบอกว่า ถ้าผู้หญิงนิสัยไม่ดีนอนกับแดดดี้ แดดดี้จะไม่ให้เธอมานอนด้วยแล้ว “แต่ว่าวันนี้
เวลา 17.15 น.“พี่ไคน์ สวัสดีค่ะ”น้ำผึ้งที่รอไคน์อยู่ที่มหาวิทยาลัยหนึ่งชั่วโมงนิด ๆ เต็ม ๆ เพราะปกติช้าสุดจะเลิกแค่ 16.00 น. แต่น้ำผึ้งก็ทำเหมือนเดิมในการเก็บอาการและความไม่พอใจเอาไว้ และเธอก็นั่งหลังเช่นเดิม ด้านหน้ามีครีมรินนั่งอยู่ แล้วยิ่งเห็นเธอนั้นก็ยิ่งเกลียดเด็กนี่เข้าไปทุกวัน เพราะว่าถ้าไม่มีเด็กสักคนอะไร ๆ มันก็จะง่ายขึ้น แต่เมื่อได้ยินคำถามของไคน์ก็ทำให้น้ำผึ้งนั้นดีใจและลืมความโกรธและความโมโหทุกอย่างออกไป“สวัสดีครับ น้ำผึ้ง วันนี้ไปนอนค้างบ้านพี่ไหม”ผมขับรถออกมาจากมหาวิทยาลัย แล้วผมเองก็แอบรู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน แต่ทำยังไงได้ ผมเองก็สงสารครีมรินที่อยากเล่นของเล่นอยู่กับเพื่อน ๆ ในวัยเดียวกัน กว่าจะพาออกมาได้เลยทำข้อตกลง ผลสุดท้ายก็ยอมเลิกโดยไม่ต้องร้องไห้ แล้วผมมองว่าคนคบกันสมัยนี้ก็ไปนอนไปกินไปอยู่บ้านของกันและกันก่อนแต่งงานมันเป็นเรื่องปกติจึงตัดสินใจเอ่ยชวนน้ำผึ้งออกไป“ค่ะ”น้ำผึ้งส่งยิ้มหวานให้ไคน์และตอบตกลงไปในทันที เพราะอะไรแบบนี้ใครจะมัวช้าอยู่ล่ะ เธอเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยแบบผ้าพับไว้ขนาดนั้น และหากไคน์ชวนไปก็หมายถึงว่าหนทางก็เริ่มสว่างมากขึ้นเรื่อย ๆ เพรา




![รักซ้อนราคะ [PWP] + [NC30+]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


