All Chapters of แดดดี้ไม่ใช่พ่อเท่ากับผัว {NC25+}: Chapter 1 - Chapter 10

"เฮีย มันหักหลังเราจริง ๆ ครับ ตอนนี้ผมจับมันไว้ที่โกงดังสุดท้าย"นิ้วเรียวยาวหยิบมือถือแบรนด์ผลไม้รุ่นล่าสุดตัวท็อปความจุสูงสุดกดรับสาย ไคน์ เจ้าของใบหน้าคมเข้มราวกับงานปั้น สันกรามชัดเป็นเส้นทำให้บุคลิกดูแข็งกร้าวแต่กลับดึงดูดอย่างประหลาด ดวงตาเรียวยาวหางตาคมทอดมองนิ่ง ๆ ก็เหมือนกดอารมณ์คนถูกมองให้หวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว จมูกโด่งเป็นสันรับกับโครงหน้าพอดี ส่วนริมฝีปากได้รูปมีมุมยิ้มบาง ๆ ที่ดูเหมือนจะเย้ยโลกอยู่เสมอ ผมสีดำสนิทถูกเซ็ตยุ่งเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ ปอยผมด้านหน้าตกลงเหนือคิ้วเสริมให้เขาดูหล่อแบดปนอบอุ่นในคราวเดียวกัน ออร่าของเขาเงียบขรึม เย็นชา แต่กลับมีแรงดึงดูดรุนแรงจนใครก็ตามที่อยู่ใกล้ไม่อาจละสายตาได้เลย เขานั้นเป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั้งไอโซด้วยกัน นักแสดงหญิง รวมทั้งหญิงสาวมากมายที่ได้พบเจอ“ดี มึงรออยู่ที่นั่น เดี๋ยวกูไปจัดการด้วยตัวเอง”ผมยกยิ้มที่มุมปากเมื่อได้เสียงปลายสายซึ่งเป็นมือขวาของผมเองโทรมารายงาน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ผมขอแนะนำตัวเลยก็แล้วกัน สวัสดีครับ ผม ไคน์ ชื่อจริง คาลิน ภักดิ์พิทักษ์วงศ์ ตอนนี้อายุ 22 ปี สูง 191 เซนติเมตร น้ำหนัก 67 กิโลกรัม เรียนจ

“คุณไคน์ ป้าอาบน้ำให้เจ้าหนูน้อยเรียบร้อยแล้วค่ะ”ผมเคี้ยวบะหมี่อยู่ก่อนจะหันไปมองทางป้าละออที่อุ้มยัยเด็กเสียงดีเข้ามาในห้องรับแขกอีกครั้ง อืม ดูดีขึ้น หน้าตาก็น่ารัก เพราะไม่สกปรกเหมือนตอนแรกที่เจอกัน ผิวขาวเนียนละเอียด มีผ้าขนหนูห่อตัวเอาไว้เหลือแต่หน้ากลม ๆ ผมมองยัยเด็กตัวเล็กและหันมามองที่ถ้วยบะหมี่ต้มยำรสจัดของตัวเองเลยพูดออกตามที่คิด“กลมยังกับลูกชิ้นปลา”"ฮ่า ๆ""หึหึ คุณไคนล่ะก็"“อาาา อะ อะ”"เฮ้ย อยู่กับป้าละออน้องตัวเล็กพูดได้แล้ว"เหล่าลูกน้องของไคน์ที่นั่งกินบะหมี่อยู่กับเจ้านายหัวเราะออกมาหลังไคน์เปรียบเทียบเจ้าหนูตัวเล็กกับลูกชิ้นปลา มองไปมองมาก็คล้ายอยู่เหมือนกันพวกเขาจึงอดที่จะหัวเราะไม่ได้ แต่พอได้ยินเสียงใส ๆ พูดออกเสียงก็พากันหันไปมองด้วยความตื่นเต้น เพราะก่อนหน้านี้เจ้าตัวน้อยนั้นร้องไห้อย่างเดียว"พูดที่ไหนเล่า เขาเรียกฝึกออกเสียง บอกให้มีเมียก็ไม่มีกัน แบบนี้แหละ เลยไม่เข้าใจ"ป้าละออส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับลูกน้องผู้ชาย แล้วถ้าลูกน้องอยู่กันครบ ส่วนมากจะเป็นมื้อเช้า บรรยากาศภายในบ้านจะคล้ายโรงเรียนชายล้วนแบบไม่มีผิดเพี้ยน ผ้าละออนั่งลงที่พรมด้านล่างและวางเด็กน้อยไว

[ตาไคน์]คุณหญิงเนตรา เจ้าของร่างอวบอัดขาวเนียนผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนดัดลอนใหญ่ แต่งหน้าโทนแดง ใบหน้าสวยหวานสมวัย เธอสวมชุดกระโปรงเข้ารูปแขนกุดสีขาวเดินเข้ามาในบ้าน ในมือเรียวสวยเล็บสีแดงถือกระเป๋าแบรนด์เนมราคาหลักล้านเดินเข้ามาในบ้านพร้อมสามีที่เป็นคนจีน ตอนนี้เธออายุ 46 ปี แต่งงานเร็วและมีลูกเลย ลูกโตทันใช้ มีไคน์นี่แหละที่เป็นลูกหลง ไม่คิดจะมีแล้วก็ปุ๊บเข้าท้อง เมื่อรับรู้ว่าลูกคนเล็กอย่างไคน์รับเลี้ยงเด็กผู้หญิงวัยแปดเดือนหนึ่งจากการที่ไคน์โทรไปบอกเองเมื่อคืนวันนี้คุณหญิงเนตราจึงเดินทางมาที่บ้านหลังใหญ่ของไคน์พร้อมกันกับสามี“มาม๊า ปาป๊า สวัสดีครับ นั่งทานข้าวก่อนไหมครับ”“อาาาา คิก คิก”ผมยกมือไหว้ปาป๊าและมาม๊าที่เดินเข้ามาในบ้าน ลูกน้องผมทุกคนก็พากันยกมือไหว้ แต่มีคนหนึ่งเท่านั้นแหละ ไม่รับรู้อะไรกับเขาทั้งสิ้น ตอนนี้นั่งหัวเราะถูกอกถูกใจอยู่กับการเล่นจ๊ะเอ๋แล้วก็ของเล่น[นั่นน่ะเหรอ เด็ดที่พูดถึง ไหน อุ้มมาหาหน่อยสิ]หวัง ห่าวซวน ร่างสูงมีกล้ามเนื้อในชุดกางเกงขายาวสีดำและเสื้อยืดคอกลมสีขาว จากนั้นก็มองไปยังเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าน่ารักตั้งแต่เด็ก ๆ แถมตอนนี้ยังนั่งหัวเราะอ

2 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก“แดดดี้! แดดดี้!”ฝีเท้าเล็กของครีมรินรีบวิ่งมายังหน้าประตูเมื่อเห็นร่างสูงของไคน์เดินเข้ามา พุงและแก้มกลม ๆ กระเพื่อมเล็กน้อย พร้อมชูแขนเป็นปล้องออก ริมฝีปากสีชมพูฉีกยิ้มหวาน ดวงตากลมเป็นสระอิเวลายิ้ม“ว่าไง วันนี้ดื้อหรือเปล่า”ผมนั่งลงจับกระเป๋าสะพายข้างที่อยู่ด้านหน้าไปไว้ด้านหลังแล้วก็อุ้มร่างขาวกลมคล้ายซาลาเปาขึ้นมา จากเด็กที่ออแอ้ในวันนั้น วันนี้วิ่งเร็ว เดินได้ พูดได้ อาจจะยังไม่ชัด และยังเป็นคำ ๆ แต่พัฒนาการก็ไปเร็วมาก ๆ กว่าเด็กในวัยเดียวกัน เพราะผมจ้างผู้เชี่ยวชาญมาดูแล พาไปทำแบบทดสอบด้านพัฒนาการอยู่เสมอ ไปทีไรหมอเขาก็มักจะเอ่ยชมกลับมาทุกครั้ง แล้วตอนแรกผมก็ยังมือใหม่ แต่อยู่ด้วยกันมาสองปีนิด ๆ ตอนนี้ก็ทำได้แทบทุกอย่างแล้ว ซึ่งตอนนี้ก็นอนห้องเดียวกันกับผม เพราะยัยตัวแสบนี่ก็ติดผมมาก พามานอนด้วยตั้งแต่ขวบครึ่ง แต่ถ้าวันไหนผมไม่ว่าง ไปตรวจงาน ไปเคลียร์เรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับธุรกิจก็จะบอกเหตุผลแล้วก็ให้นอนที่ห้องข้าง ๆ ที่ทำเอาไว้ให้ มีพี่เลี้ยงเป็นป้าละออกับป้าสายใจที่จะนอนเฝ้า“ไม่ดื้อ ป้า ดื้อ”ใบหน้ากลมน่ารักส่ายศีรษะไปมาก่อนจะใช้นิ้วกลม ๆ สั้น ๆ ชี้

เอี๊ยดดดด![หื้อ ไอ้การ์ด ไหนมึงบอกว่าเฮียไปกินเหล้า เฮียเพิ่งออกไปไม่ใช่เหรอวะ นี่เราเพิ่งเล่นเกมแต่เฮียกลับมาแล้ว]เหล่าลูกน้องมองลูกพี่ของตัวเองเป็นตาเดียวเมื่อได้ยินเสียงรถจอดราวจอดในสนามแข่ง และไม่นานก็เห็นร่างสูงของไคน์เดินเข้ามาในบ้านเลยพากันนงุนงง เพราะถ้าเฮียบอกว่าจะไปกินเหล้ากับเพื่อน ส่วนมากจะกลับเช้าของอีกวัน แต่นี่เพิ่งออกไปก็หลับมาแล้ว[เฮีย กลับมาแล้วเหรอ]“อืม ยังไม่ทันเจอไอ้เรย์เลย มันยังไม่มา แต่ครีมรินร้องไห้กูเลยกลับมาก่อน”ผมใช้มือเสยผมห่อนจะพยักหน้าและตอบลูกน้องกลับไป เพราะตอนแรกก็จะรอไอ้เรย์นั่นแหละ แต่ยัยเด็กตัวเล็กน้องไห้ แล้วผมไม่ชอบให้ร้องไห้ เพราะผมอดใจอ่อนและอดสงสารไม่ได้มันเลยกลายเป็นความไม่ชอบที่จะเห็นน้ำตาเลยขับรถกลับมาเลย แล้วผมกับเพื่อนก็ไม่ได้ว่าจะเลิกคบกัน ไว้ยัยเด็กตัวเล็กโตมากกว่านี้ค่อยว่ากัน ผมเดินขึ้นบันไดชั้นแรกมองขึ้นไปก็เห็นร่างกลมเล็กใส่ชุดนอนกระโปรงสีขาวยืนกอดตุ๊กตากระตายสีขาวรออยู่กับป้าละออ“แดดดี้ แดดดี้!”ดวงตากลมเบิกกว้างพร้อมรอยยิ้มและชูมือทั้งสองข้างขึ้นพร้อมเอ่ยเรียกไคน์ด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะดีใจ ริมฝีปากอวบอิ่มเล็ก ๆ ฉีกยิ้มกว้าง“ต