All Chapters of Nextdoor สกิดรักสาวข้างบ้าน: Chapter 11 - Chapter 20

ฉลามชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาคมกริบฉายแววอึ้งอย่างเห็นได้ชัด เขาจ้องมองใบหน้าสวยที่ขึ้นสีระเรื่อของเธออย่างไม่เชื่อหู “แต่เมื่อกลางวัน... พี่บอกว่าจะยอมมีอะไรกับผมไม่ใช่เหรอครับ?”“จะบ้าเหรอฉลาม! พี่ไม่ได้บอกแบบนั้นสักหน่อย พี่แค่บอกว่าจะช่วยฉลามเท่านั้นเอง” เธอตอบพลางหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ท่วงท่าที่เหนือกว่าทำให้เธอได้รับความตื่นเต้นไปอีกแบบ“ไม่สน! พี่แกล้งหลอกผม...” ฉลามครางประท้วงเหมือนเด็กหนุ่มที่กำลังถูกขัดใจ ทว่าการกระทำของเขากลับตรงกันข้าม เขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว “ในเมื่อพี่กล้าหลอกผม พี่ก็ต้องรับผิดชอบความรู้สึกผมด้วยนะครับ”“อื้อ... อย่านะฉลาม!” เสียงอุทานหวานล้ำหลุดรอดจากริมฝีปากอวบอิ่ม เมื่อฉลามเริ่มใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มไปตามไหปลาร้าและเนินอกที่โผล่พ้นชุดเดรสสายเดี่ยวออกมา มือหนาอีกข้างที่ว่างเว้นกลับไม่อยู่นิ่ง เขาเลิกชายกระโปรงซาตินขึ้นสูงจนถึงโคนขาอ่อน สัมผัสสากระคายจากฝ่ามือที่กร้านแดดลากไล้ผ่านผิวเนียนละเอียดจนพิมมาดาสะท้านเฮือก เธอก็รู้ดีว่าคืนนี้การปลดปล่อยของเด็กหนุ่ม คงไม่ได้จบลงง่าย ๆ อย่างที่เธ

กลิ่นหอมกรุ่นเฉพาะตัวของดอกไม้งามที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานแห่งปรารถนาลอยวนอยู่ตรงปลายจมูกของเด็กหนุ่ม ท่ามกลางแสงสว่างจ้า เขาเห็นกลีบเนื้อสีระเรื่อที่กำลังเผยออ้าและสั่นระริกราวกับเชิญชวนให้เขาลองลิ้มรส ฉลามไม่รอช้า เขาใช้นิ้วหนาแหวกกลีบนุ่มออกเบา ๆ ก่อนจะฝังใบหน้าลงไปสูดดมและใช้ลิ้นร้อนละเลียดชิมน้ำหวานอย่างตะกรุมตะกราม“อูยยย... ซี๊ดดด ฉลาม!!!...” พิมมาดาสะดุ้งสุดตัว มือบางคว้าหมับเข้าที่หน้าขาแกร่งของเขาเพื่อพยุงตัว ความเสียวซ่านจากการถูกปลายลิ้นอุ่นระรัวเข้าที่จุดเกสรทำให้เธอแทบขาดใจ เธอรีบก้มตัวลงไปหาแท่งทวนที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า อ้าปากออกกว้างแล้วครอบครองความยิ่งใหญ่ของเขาเข้าไปจนสุดโคน ริมฝีปากนุ่มรูดรั้งเข้าออกเป็นจังหวะหนักสลับเบาตามสัญชาตญาณที่ถูกปลุกให้ตื่นบรรยากาศในห้องสว่างโล่กลับกลายเป็นสวรรค์ชั้นยอด เสียงเฉอะแฉะจากกิจกรรมที่ต่างฝ่ายต่างมุ่งมั่นปรนเปรอจุดอ่อนไหวให้กันและกันดังระงมไปทั่วห้อง พิมมาดาโยกคลอนสะโพกบดเบียดเข้าหาใบหน้าของฉลามอย่างเมามัน ในขณะที่ปากของเธอก็ดูดเม้มส่วนหัวบานหยักของเขาจนฉลามต้องเกร็งหน้าขารับแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานภาพกลีบเนื้อนุ่มสีระเรื่อที

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยความว้าวุ่นใจ เมื่อเสียงโทรศัพท์จากแม่สามีดังขึ้นทำลายความเงียบสงบ พิมมาดาพยายามผัดผ่อนด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูปกติที่สุด ทว่าปลายสายกลับไม่ยอมง่ายๆ รุกเร้าขอเจอหลานสาวในเย็นวันอาทิตย์ทันทีที่เธอกลับถึงบ้าน พิมมาดาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำนนต่อคำสั่งนั้นและตอบตกลงไปอย่างเสียไม่ได้เมื่อเธอนำความจริงมาบอกฉลาม เด็กหนุ่มแม้จะมีแววตาหม่นลงด้วยความเสียดายที่เวลาแห่งความสุขถูกขัดจังหวะ แต่เขาก็ยอมเข้าใจและอาสาขับรถพาเธอกับลูกกลับกรุงเทพฯ ทันที“คุณย่าของเจ้าเอยน่ะสิ ท่านอยากจะเจอหลาน” พิมมาดาเอ่ยพึมพำขณะมองดูเจ้าเอยที่หลับปุ๋ยอยู่ในคาร์ซีท“แล้วคุณพ่อเขาล่ะครับ... ไม่อยากเจอหลานเหรอ” ฉลามถามหยั่งเชิง สายตาจดจ้องอยู่ที่ถนนเบื้องหน้า“พ่อเจ้าเอยเค้าเสียแล้ว...” พิมมาดาเอ่ยเสียงแผ่วเบาราวกระซิบพลางถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าฉายชัดในแววตา เธอไม่อยากให้ลูกได้ยินด้วยซ้ำ“ทุกวันนี้ก็ได้คุณย่าคอยส่งเสียช่วยบ้าง ลำพังพี่ตัวคนเดียวก็ไม่ค่อยไหวหรอก ไหนจะค่าผ่อนรถ ผ่อนบ้าน ภาระมันเยอะไปหมด”ฉลามนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่เธอไม่ค่อยได้ยินนัก “ใ

ค่ำคืนนั้นในห้องนอนที่แสนอ้างว้าง พิมมาดานอนกระสับกระส่าย คุยไลน์กับฉลามได้เพียงไม่กี่คำ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น“เจ้าเอยง่วงแล้วเหรอคะ...” พิมมาดาเอ่ยพลางเปิดประตู เพราะนึกว่าแม่สามีจะเอาลูกสาวมาส่งคืน แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในสภาพเมามาย กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงแต่กลับแทรกตัวเข้ามาในห้องเมื่อบานประตูห้องนอนถูกปิดลงพร้อมเสียงล็อคที่ดังขึ้นทันที พิมมาดาก็รู้สึกถึงมวลอากาศที่หนักอึ้งและอันตราย ร่างสูงใหญ่ของโชติพี่ชายของสามี ยืนโงนเงนด้วยฤทธิ์สุรา ดวงตาที่จ้องมองมาเต็มไปด้วยความหิวกระหายจนน่ากลัว สัญญาณอันตรายเตือนให้เธอต้องถอยห่าง“พี่โชติ! จะทำอะไรคะ พี่เมาแล้ว ออกไปเดี๋ยวนี้ นี่ห้องพิมนะคะ ไม่ใช่ห้องพี่!” พิมมาดารีบพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม พยายามดันอกกว้างของเขาให้ออกห่าง“ทำเป็นหวงตัวไปได้... ผัวเธอมันก็ตายแล้ว ให้พี่ช่วยดูแลแทนจะเป็นไรไป” โชติไม่ฟังเสียง ทว่ากลับรวบข้อมือบางของเธอไว้แน่น ดึงร่างระหงเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกอวบอัดกระแทกเข้ากับแผงอกแกร่งของเขา พิมมาดายังไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากหยักก็ฉกวูบลงมาบดขยี้ริมฝีปากบางของเธออย่างหยาบคายพ

เขาทำมันมันอย่างอ่อนโยน เพียงไม่นานก็เดินไปหยิบเสื้อของเขามายื่นให้เธอ“คืนนี้พี่เอาชุดของผมใส่ไปก่อนนะครับ”“มีแค่เสื้อเหรอ...ฉลาม”“ครับ มันยาวอยู่ พี่ใส่แค่ตัวเดียวมันก็คลุมเกือบถึงเข่าแล้ว” เขาบอกพลางเอาเสื้อเชิ้ตมาทาบทับตัวเธอ พิมมาดาพยักหน้าอย่างว่าง่าย เธอหายเข้าไปในห้องน้ำเนิ่นนานจนฉลามเริ่มเป็นห่วง เมื่อเธอก้าวออกมาพร้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขาเพียงตัวเดียว ร่างระหงดูบอบบางและน่าทะนุถนอมจนฉลามต้องเดินเข้าไปโอบกอดเธอจากด้านหลัง“หายกลัวหรือยังครับ?” เขาฝังจมูกลงบนลาดไหล่หอมกรุ่น“พี่... พี่ขยะแขยงตัวเองจังเลยฉลาม การกระทำที่ป่าเถื่อนของเขา พี่อยากจะลบมันออกไปให้หมด” เธอหมุนตัวกลับมาซุกหน้ากับแผงอกเขา แล้วเอ่ยขึ้น“ฉลามช่วยลบความทรงจำบ้า ๆ นั่นออกไปจากหัวของพี่ได้มั้ย”“ได้สิครับ...” ฉลามเชยคางเธอขึ้น แววตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้เหลือเพียงความอ่อนโยนที่แสนจะลึกซึ้ง “รับรองคืนนี้ผม... ลบทุกอย่างที่พี่ไม่ต้องการออกไปให้หมด”ริมฝีปากหยักบรรจงกดจูบลงบนหน้าผาก เปลือกตา และปลายจมูกอย่างแผ่วเบา ราวกับเขากำลังปลอบขวัญแก้วบางที่ร้าวราน ก่อนจะเลื่อนลงมาบดคลึงริมฝีปากบางอย่างละเมียด