Todos os capítulos de ยุค 70 ไม่เป็นแล้วนางเอกขอเป็นนางร้ายแทน: Capítulo 11 - Capítulo 20

เจียวหมิงยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ซื่อหงก็รีบเอ่ยแทรก “เรื่องนั้นพวกเราสองคนคุยกันแล้วค่ะ พวกเราจะแบ่งทรัพย์สินอย่างยุติธรรม ในอนาคตพวกเราจะไม่นำเรื่องนี้มารบกวนอาหรอกนะคะ อาไม่ต้องห่วงค่ะ”เจียวหมิงได้ยินคำว่ายุติธรรม เขาก็โกรธซื่อหงมาก เธอหน้าด้านหน้าทนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน รีดไถเงินจากเขาตั้ง 1200 หยวน หน้าไม่อายกล้าพูดว่าแบ่งทรัพย์สินอย่างยุติธรรมได้อย่างไร ต่อให้โกรธมากแค่ไหนก็ตาม เจียวหมิงก็พูดอะไรไม่ได้ จางหย่งซักถามพวกเขาสองคนไม่หยุด เขาเริ่มจะหมดความอดทนก็ได้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีเท่าไร“ทีนี้อาประทับตราได้หรือยัง? ” จางหย่งถามพวกเขานานเกือบครึ่งชั่วโมง ก็ได้รู้ว่าพวกเขาอยากจะหย่ากันจริง ๆ ไม่ได้มีใครบังคับ ต่อให้พยายามเตือนให้พวกเขาปรับความเข้าใจกันแล้วก็ตาม ก็คงจะเตือนพวกเขาสองคนไม่ได้ จางหย่งได้แต่ถอนหายใจแรง“เอาละ ที่ผ่านมาฉันก็เตือนพวกเธอสองคนมาโดยตลอด พวกเธอสองคนทะเลาะกันมานานเป็นปีแล้ว ก็คงคิดมาดีแล้วสินะ ในเมื่อพวกเธอสองคนอยากจะหย่า ฉันก็ไม่มีความคิดเห็นใด ๆ อีก” พูดจบ จางหย่งก็เปิดลิ้นชักนำตราประทับออกมา“เรื่องทรัพย์สิน ถ้าตอนนั้นพวกเธอสองคนอยากจะให้คนไปเป็

เมื่อเช้านี้...เธอเพิ่งจะเจอมู่เหยียนที่อำเภอ พอกลับมาที่นี่ก็รู้ว่าเจียวหมิงถูกทำร้ายร่างกาย อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้นนอกจากมู่เหยียนแล้ว เธอนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าเป็นฝีมือใคร ตอนแรก...ซื่อหงคิดว่าเขาไม่รู้เรื่องนี้แล้วเสียอีก ใครจะไปคิดว่าเขาก็รู้เรื่องนี้เหมือนกันและเขาก็คิดที่จะไม่ปล่อยเจียวหมิงไปตั้งแต่แรกได้ยินว่าเจียวหมิงถูกทำร้ายร่างกาย เธอก็ดีใจมาก อย่างน้อยคนคนนั้นก็ได้ช่วยเอาคืนเจียวหมิงให้เธอ แต่พอได้ยินว่าเจียวหมิงแขนขาหักต้องนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลอีกนานหลายวัน ซื่อหงก็รู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา ถ้าเจียวหมิงนอนที่โรงพยาบาลแล้วเรื่องหย่าล่ะ?ซื่อหงไม่ได้สนใจเรื่องนี้ สิ่งที่เธอจนใจคือเรื่องเงินต่างหากล่ะ ถ้าเกิดมู่เหยี่ยนนำเรื่องนี้ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจ เรื่องของเจียวหมิงถูกเปิดเผย แล้วเงินที่เหลือของเธอล่ะ? เมื่อนึกถึงเงินที่เหลือที่ยังไม่ได้จากเจียวหมิงแล้ว ซื่อหงไม่ไปเยี่ยมเจียว หมิงที่โรงพยาบาลอีก ก่อนจะมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านจงโหวแทนซื่อหงรู้แค่ว่าหมู่บ้านจงโหวอยู่ห่างจากเขตชุมชนไม่ไกลเท่าไรนัก แต่เธอก็ไม่เคยไปที่หมู่บ้านจงโหวมาก่อน เธอวิ่งจากเขตมาที่นี่ก็นานเกือบครึ่งชั่

ผู้คนที่นี่ต่างก็กลัวอับอายขายขี้หน้ากันหมด พวกเขาจะไม่สนว่าลูกสาวจะรู้สึกอย่างไร ตอนนี้ซื่อหงไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับแม่ พูดไปแม่ก็ไม่มีวันฟังคำพูดจากปากเธออยู่แล้ว เพราะเธอได้แต่งงานออกเรือนไปแล้ว ก็ไม่มีค่าอะไรในบ้านหลังนี้อีกต่อไป การหย่าร้างเป็นเรื่องใหญ่ ลูกสาวบ้านไหนแต่งงานออกเรือนไปแล้วเกิดหย่ากับสามีจะทำให้ตระกูลอับอายขายขี้หน้าต่อให้พวกเธออธิบายเหตุผลก็ไม่มีใครฟัง ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของคนเหล่านั้นได้ เมื่อชาติที่แล้วเธอก็เคยอธิบายให้ผู้คนที่นี่ฟังแล้วครั้งหนึ่ง แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเธอเลยสักคนเดียว ซื่อหงสูดหายใจเข้าลึก ๆ นึกถึงคำพูดของแม่เมื่อชาติที่แล้วที่ได้พูดไว้กับเธอ“คนอื่นนำเรื่องนี้ไปนินทาแล้วทำไมเหรอคะ? อดทนแล้วทุกอย่างจะผ่านไป อย่างไรเสียคำพูดของคนพวกนั้นก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตเราแย่ลงได้ นี่คือคำพูดก่อนหน้านั้นที่แม่ได้พูดกับฉัน แม่ไม่อยากให้ฉันหย่ากับเจียวหมิงถึงได้บอกแบบนั้น วันนี้ฉันจะใช้คำพูดที่แม่เคยพูดไว้กับฉันเตือนสติแม่ค่ะ”“นี่แก!!” คำพูดจุกอยู่ที่คอทำให้ฮุ่ยหนิงถึงกับพูดไม่ออก ก่อนหน้านั้นหล่อนได้พูดกับลูกสาวแบบนั้นจริง ๆ แต่...ตอนนี้กับตอนนั้นมีอะไรที่ไ

เปิดประตูเข้าไปก็เห็นพี่สาวกำลังนอนมองไปที่หน้าต่างอยู่ ซื่อหลินถือชามบะหมี่ไปวางไว้ข้าง ๆ เตียง“พี่ซื่อหง ฉันเพิ่งต้มบะหมี่เสร็จพอดี พี่ลุกมาทานกับฉันเร็ว”ซื่อหงไม่ขยับเขยื้อน ซื่อหลินรู้ว่าพี่สาวของตนรู้สึกอย่างไรอยู่ ตนเองก็ไม่อยากจะเซ้าซี้พี่สาวมาก ได้แต่นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ไม่ไปไหน ทว่าครู่นั้นซื่อหลงก็ค่อย ๆ ลุกจากเตียง ซื่อหลินเห็นแบบนั้นก็รีบเลื่อนชามบะหมี่ไปตรงหน้า“พี่รีบ ๆ กินเถอะค่ะ รีบกินตอนที่ยังร้อน ๆ นะคะ ถ้าไม่อิ่มเดี๋ยวฉันจะไปทำเพิ่มให้นะ”ซื่อหงไม่พูดไม่จาอะไร ก่อนจะเดินไปหยิบตะเกียบมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบะหมี่นี้อร่อยเกินไปหรือเพราะอะไรกันแน่ ทำให้เธอแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ใบหน้าพริ้มเพราก้มต่ำ พยายามซ่อนความรู้สึกข้างในไว้“พี่ซื่อหง พี่หย่ากับพี่เจียวหมิงแล้วจริง ๆ เหรอคะ? ” ซื่อหงชะงักไป ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า“อืม พี่หย่ากับเจียวหมิงแล้ว”“พี่จะไม่เปลี่ยนใจหรือเสียใจทีหลังใช่ไหมคะ? ”“พี่ไม่เปลี่ยนใจ แล้วพี่ก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจด้วย พรุ่งนี้พี่จะไปเอาใบหย่าที่อำเภอ”ได้ยินคำตอบจากปากของพี่สาว ซื่อหลินก็ถอนหายใจโล่ง อก พวกเขาสองพี่น้องเติบโต

ได้เงินมาแล้วจะต้องรีบไปที่สำนักงานใหญ่ ซื่อหงเองก็ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับแม่สามี“แม่ต้องรีบกลับไปที่โรงพยาบาลนะคะ ฉันจะไปรอที่สำนักงานใหญ่”เห็นสีหน้าและแววตาที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร เฟยเทียนก็ยิ่งเดือด ก่อนจะเดินฟึดฟัดไปที่โรงพยาบาล...เจ้าหน้าที่ธนาคารประหลาดใจมากกับเงิน 700 หยวนที่ซื่อหงเพิ่งจะนำมาฝากไว้ หลังจากที่ได้เงินมาแล้วเธอก็รีบไปที่ร้านถ่ายภาพ หลังจากนั้นเธอถึงไปที่สำนักงานใหญ่ ยืนรอไม่นานก็เห็นแม่สามีกำลังเข็นรถเข็นผู้ป่วยมาเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว พวกเขาไม่จำเป็นที่จะต้องพูดอะไรอีก ซื่อหงรีบเดินไปที่ห้องทำงานเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปข้างใน เธอก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากห้อง กำลังจะเดินหลบแต่ก็ต้องหยุดชะงักไป ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน คือโม่วหลีโม่วหลีสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขาบาน สวมรองเท้าหนังราคาแพง เสื้อผ้าที่โม่วหลีสวมใส่ดูสวยลัทันสมัยมาก คนที่เดินตามหลังโม่วหลีออกมาก็คือมู่เหยียน หลังจากที่ย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง เธอคอยคิดหาวิธีที่จะรีดไถเงินจากเจียวหมิงแล้วก็รีบ ๆ หย่ากับเขาซื่อหงไม่ได้อยากจะตามไปคิดบัญชีกับโม่วหลี ไม่คิดว่าวันนี้เธอจะมาเจอโ