Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ตอนนี้...เจียวหมิงยอมรับเลยว่าเขานั้นโกรธโม่วหลีมาก แต่พอเห็นสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามของโม่วหลีที่มองมา เขากลับรู้สึกอับอาย จำใจต้องข่มอารมณ์โทสะในตอนนี้ไว้...อีกอย่าง...ผู้ชายทุกคนต่างก็อยากชนะอีกฝ่ายกันทั้งนั้น แม้ว่าฐานะทางบ้านเขาไม่อาจเทียบมู่เหยียนได้ แต่เขาก็เคยแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง ได้แต่งงานอีกครั้ง เจียวหมิงอยากจะจัดงานให้ออกมาดีกว่างานแต่งของมู่เหยียนกันซื่อหง โม่วหลีจะได้เงียบปากไม่เอาเขาไปเปรียบเทียบกับมู่เหยียนได้เมื่อคิดได้แบบนั้น...เจียวหมิงก็ถอนหายใจแรง ก่อนจะบอกกับโม่วหลีว่า“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น คุณก็รู้ว่าผมคิดอย่างไร ผมแค่อยากให้คุณมีอะไรก็มาปรึกษากับผมก่อน อย่างไรเสีย...นี่ก็คืองานแต่งของสองเรา”เห็นสีหน้าและน้ำเสียงของเจียวหมิงเปลี่ยนไป ทำไมโม่วหลีจะไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่“ฉันจะบอกอะไรบางอย่างให้คุณรู้นะคะ ฉันว่ามู่เหยียนกับอดีตภรรยาของคุณ อาจจะทำเรื่องอย่างว่าลับหลังพวกเราสองคนก็ได้ อดีตภรรยาของคุณก็แค่อยากจะดูว่าเราจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร เราจะจัดงานด้อยกว่าสองคนนั้นไม่ได้นะคะ งานแต่งของเราจะต้องจัดใหญ่กว่าสองคนนั่น”หลายวันมานี้...เจียวหมิ

ซื่อหงถอนหายใจโล่งอก เธอกับมู่เหยียนแต่งงานกันแล้ว เธอแค่อยากจะมีชีวิตที่สงบสุขสักครั้ง ไม่อยากให้ใครมาสร้างความวุ่นวายเหมือนเมื่อก่อนอีก ที่สำคัญที่สุดคือคนในบ้าน หยาง คนที่เธอไม่อยากให้มารบกวนก็คือแม่ของเธอ!แต่...แม่เป็นคนอย่างไรนั้น ซื่อหงรู้ดีกว่าใคร เธอรีบบอกกับมู่เหยียนออกไปว่า“สองสามวันนี้คุณคอยสังเกตการณ์ที่บ้านหลี่ด้วยนะคะ ฉันคิดว่าแม่ฉันจะต้องไปหาเรื่องที่บ้านหลี่แน่”“คุณไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกนะ ถ้าแม่คุณไปที่บ้านหลี่ ผมเชื่อว่าแม่ผมจะต้องช่วยพวกเราสองคนแน่”ใบหน้าพริ้มเพราพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะกระโดดช้อนท้ายจักรยานกลับไปที่บ้านหลี่...ทำงานยุ่งทั้งวันไม่มีเวลาได้พัก หลังจากที่กลับมาที่บ้านหลี่ทานมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซื่อหงก็รีบเดินกลับไปที่ห้องนอน หยิบเอาเสื้อผ้าเดินไปที่ห้องน้ำ เวลานี้เพิ่งจะ 2 ทุ่ม มู่เหยียนยังไม่กลับมาที่ห้อง เธอเพิ่งจะสระผมเสร็จ ผมยังไม่แห้ง ในเมื่อไม่มีอะไรให้ทำ ซื่อหงจึงเดินไปหยิบเอาหนังสือเรียนมาอาจจะเป็นเพราะว่านานแล้วเธอไม่ได้แตะตำราเรียนหรือหนังสือเรียนเลย ทำให้สมองรับรู้ช้าอย่างไรไม่รู้ ไล่อ่านอยู่นาน เธอรู้สึกว่าบทเรียนในหนังสือไม่ซึมซับ

ญาติทั้งสองฝ่ายเห็นคนกลุ่มนั้นเดินเข้ามาในร้านก็ประหลาดใจมาก วินาทีนั้นยังไม่มีใครนึกถึงเรื่องไม่ดีที่จะตามมา รู้แค่ว่างานวันนี้จัดอย่างยิ่งใหญ่ บ้านเหอได้มีหน้ามีตากว่าครอบครัวอื่นเขา ไม่คิดว่าหัวหน้าของเจียวหมิงจะมาร่วมงานในครั้งนี้ด้วย“ดูสิ...บ้านเหอนี่น่าอิจฉาจริง ๆ เลยเนอะ ดูเสื้อผ้า นาฬิกาที่หัวหน้าของเจียวหมิงสวมใส่สิ มีแต่ของราคาแพงทั้งนั้น”“ทำไมถึงมีเจ้าหน้าที่ตำรวจมาแสดงความยินดีด้วยล่ะ อย่าบอกนะว่าเป็นญาติทางฝั่งเจ้าสาวน่ะ”“ทำไมฉันรู้สึกว่าไม่ใช่ ญาติอะไรจะมาพร้อมกันทีเดียวตั้ง 4-5 คน คงไม่ใช่หรอก”เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นไม่หยุด เจียวหมิงแทบไม่ได้ยินอะไรเลย เจ้าหน้าที่ที่เดินเข้ามาในร้านเป็นคนแรก เขาไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่มีคนหนึ่งที่เขาจำได้ไม่เคยลืม อยู่ ๆ นัยน์ตาดำขลับก็เป็นประกาย เจียวหมิงรีบลากโม่วหลีไปหยุดอยู่ตรงหน้าของชายคนนั้น“หัวหน้าครับ ทำไมหัวหน้าถึงมาที่นี่ได้ครับ? ” เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขายังโอดครวญอยู่เลยที่หัวหน้าไม่ยอมสละเวลามาร่วมงานแต่งเขากับโม่วหลี“ผมก็นึกว่าท่านจะไม่มาร่วมแสดงความยินดีกับพวกเราเสียแล้ว เข้าไปข้างในก่อนครับ ทานข้าวเสร็จค่อยกลับไปทำงานก็

แล้ว...มู่เหยียนไปได้หลักฐานนี้มาจากไหนกันนะ? โม่วหลีครุ่นคิดอยู่นานก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ หล่อนไม่อยากจะคิดอะไรอีก ต่อให้มู่เหยียนมีหลักฐานเอาผิดหล่อนจริง ๆ หล่อนก็มีวิธีรับมือกับมันแล้ว ขณะที่โม่วหลีกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น อยู่ ๆ ประตูใหญ่ก็ถูกผลักเข้ามามีเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่สองคน หญิง 1 ชาย 1 เดินเข้ามา พวกเขาสองคนเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามโม่วหลี จากนั้นก็ได้ทำการสอบปากคำเบื้องต้น หลังจากที่โม่วหลีตอบคำถามเสร็จสิ้น หล่อนก็ถอนหายใจ โล่งอกและพยายามตั้งสติให้มั่น ก่อนจะเอ่ยถามเจ้าหน้าที่ตำรวจ“เอ่อ...ทำไมถึงพาฉันมานั่งอยู่ในห้องนี้นานจังคะ ไม่มีใครบอกให้ฉันรู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ถ้าไม่บอก...ฉันจะให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจได้อย่างไรคะ” ตำรวจหญิงปรายตามอง ก่อนจะบอกออกไป“จูโม่วหลี หลักฐานและหนังสือสำคัญของสามีเธออยู่ที่เราหมดแล้ว หลักฐานที่มีอยู่สามารถตัดสินโทษของพวกเธอสองคนได้ เธอรู้หรือไม่ว่าสามีของเธอทำผิดอะไรบ้าง? ”ได้ยินน้ำเสียงจริงจังนั่น อยู่ ๆ โม่วหลีก็รู้สึกหายใจติดขัด ร่างกายไร้เรี่ยวแรง เจียวหมิงปล่อยให้คนอื่นเอาหลักฐานสำคัญไปได้จริง ๆ ด้วย ไอ้บ้านี

“ฉัน...ฉันขอโทษ ฉันผิดเองแหละ อย่าได้ถือสาคำพูดของฉันเลยนะ”ซื่อหงเองก็ไม่อยากจะพูดอะไรมาก กันไปมองหน้าเถียนโจว ก่อนจะบอกออกไปว่า“ผู้จัดการถังคะ เรื่องวันนี้ฉันอาจจะปล่อยผ่านได้นะคะ แล้วเกิด...พ่านเอ๋อพูดแบบนั้นอีกล่ะคะ? ผู้จัดการถังจะว่าอย่างไร”“ถ้า...ถ้า...ถ้าพ่านเอ๋อพูดแบบนั้นกับเธออีก ฉัน...ฉันจะหักแต้มแรงงานให้หนักเลย”“หักแต้มแรงงานแล้วต้องไล่ออกจากร้านด้วยนะ” จุนเฟิงก็ไม่ยอมเอ่ยเสริมอีกคน“ใช่ ๆ ต้องไล่ออกเท่านั้น” เจี่ยลี่หมิงและโจวซือหนิงเห็นด้วยกับจุนเฟิงเถียนโจวเห็นทุกคนเข้าข้างซื่อหงถึงกับพูดอะไรไม่ออก เขาเองก็ไม่อยากไล่พ่านเอ๋อออกจากงาน ถ้าไม่อย่างนั้น...เขาก็ไม่รู้จะไปอธิบายให้ภรรยาเข้าใจว่าอย่างไรดี แต่ตอนนี้ทุกคนกำลังมองมาที่เขากันหมด เถียนโจวได้แต่หันไปดุด่าต่อว่าพ่านเอ๋อต่อหน้าทุกคน“เธอได้ยินแล้วใช่ไหม? ต่อแต่นี้ไปเธอต้องทำตัวให้ดีล่ะ ไม่อย่างนั้น...เธอได้กลับไปที่บ้านเลี้ยงหมูแน่!!”พ่านเอ๋อได้ยินแบบนั้นก็โกรธมาก ก็รู้อยู่ว่าซื่อหงทำอะไรไว้ ทำไมถึงได้โยนความผิดมาที่หล่อนได้ หล่อนกลับเป็นคนต้องมารับผิดทุกอย่าง นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?!ซื่อหงเห็นสีหน้าของพ่านเอ๋อไ