Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

และเธอยังได้อยู่ห่างจากคนในบ้านเหอด้วย อีกอย่าง...ถ้าเธอได้ไปใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างเมือง โอกาสสร้างเนื้อสร้างตัวก็จะมีมากขึ้น ดีกว่าอยู่ที่อำเภอเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครรู้จักแบบนี้ สำหรับซื่อหงแล้วเธอมีแต่ได้กับได้ แล้ว...มู่เหยียนล่ะ? เขาได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้?ซื่อหงเธอไม่ได้เคลิบเคลิ้มไปกับคำพูดของมู่เหยียน แม้ว่าเธออยากจะแต่งงานมากแค่ไหนก็ตาม แต่การแต่งงานจะไม่เกิดขึ้นเร็วแบบนั้น เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นก่อนจะเอ่ยต่อว่า“คุณคะ ถ้าคุณไปตามสืบเรื่องของฉันแล้ว คุณน่าจะรู้นะคะว่าฉันไม่สามารถมีลูกได้ ถ้าคุณแต่งงานกับฉันคุณจะไม่มีลูกนะคะ แม่ของคุณจะต้องต่อว่าคุณอย่างแน่นอน คนอื่น ๆ ก็จะนำเรื่องนี้ไปซุบซินนินทาลับหลังคุณด้วย รู้แบบนี้แล้วคุณยังอยากจะแต่งงานกับฉันอยู่อีกหรือ? ”แม้ว่าน้ำเสียงที่เป่งออกมาจะดูอ่อนโยน แต่เขากลับรู้สึกว่าในน้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความโศกเศร้า ทำให้ผู้ฟังปวดใจไม่น้อย เรื่องนั้นเขาได้ยินมาหมดแล้ว แน่นอนว่าเขารู้เรื่องส่วนตัวของเธอทั้งหมด แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อกับการตัดสินใจของเขาตอนนี้เขาได้หย่ากับโม่วหลีแล้ว ยังไม่ถึงวันที่เขาต้องกลับค่าย แม่จะต้

เมื่อกี้...เธอกับเขาก็ได้คุยกันถึงเรื่องสินสอดแล้ว เธอไม่ได้อยากจะขออะไรมากจากเขา แต่...มู่เหยียนกลับไม่ได้คิดอย่างนั้น เขาจริงจังกับการแต่งงานในครั้งนี้มาก ดวงตากลมโตเหมือนดั่งดวงดาวส่องแสงอยู่บนท้องฟ้ามองไปที่ชายหนุ่ม ในแววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นมือเล็กสัมผัสไปที่นาฬิกาเบา ๆ ความรู้สึกลึก ๆ ในใจค่อย ก่อตัวขึ้น เพราะแบบนี้...เธอถึงไม่ควรที่จะปฏิเสธความหวังดีจากเขาสินะ เธอยื่นมือไปตรงหน้าเขา ทั้งสองมองไปที่นาฬิกาหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข“คุณชอบใช่ไหม? ไม่ปฏิเสธที่จะรับนะ? ” ซื่อหงคลี่ยิ้ม ก่อนจะขยับใบหน้าพริ้มเพราเข้าไปใกล้แล้วกระซิบข้างหูเขาเบา ๆ ว่า“ขอบคุณมากนะคะ ฉันชอบมากเลยค่ะ” กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากกายของอีกฝ่ายทำให้หัวใจที่เคยด้านชาพลันเต้นแรงรัวเร็ว อยู่ ๆ มู่เหยียนก็รู้สึกร้อนขึ้นมาโม่วหลีเห็นแบบนั้นก็โกรธมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขายอมควักเงินซื้อนาฬิกาเรือนละ 100 กว่าหยวนให้อดีตภรรยาของเจียวหมิงอย่างนั้นหรือ?พนักงานขายอีกคนได้ยินมู่เหยียนตกลงที่จะซื้อนาฬิกาก็ดีใจไม่น้อย เขาเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงหลาย ๆ คนต่างก็ใฝ่ฝันอยากจะแต่งงานด้วย นาฬิกาเรือนนี้ราคา 130 หยวน ถ้าเป็นคนอื

“ขอโทษฉันกับลูกสิ ขอโทษต่อหน้าทุกคนที่มีหน้าอยู่ที่นี่ ต่อแต่นี้ไปหล่อนก็เงียบปากให้สนิท ถ้าหล่อนไม่เห็นด้วยฉันจะไปตามหัวหน้าหมู่บ้านมาที่นี่บัดเดี๋ยวนี้”ทุกคนเห็นสถานการณ์เริ่มไม่ดี ก็ได้เตือนสติให้เถียนฮวาขอโทษฮุ่ยหนิงกับซื่อหง คำพูดที่พ่นออกมาจากปากเถียนฮวาก่อนหน้านี้ก็เกินไปจริง ๆ แต่...ฮุ่ยหนิงก็ได้ตบสั่งสอนหล่อนไปแล้ว ตอนนี้ฮุ่ยหนิงกลับอยากให้หล่อนเขียนหนังสือของโทษอ่านต่อหน้าทุกคนในหมู่บ้านอย่างนั้นหรือ?เถียนฮวาเห็นทุกคนต่างก็เข้าข้างฮุ่ยหนิงกันหมดก็โกรธมาก แต่ตอนนี้หล่อนเป็นฝ่ายเสียเปรียบที่สุด ที่สำคัญยังมีนายทหารยืนอยู่ตรงหน้าด้วย เถียนฮวาจำใจต้องเอ่ยคำขอโทษออกไป ก่อนจะพูดต่อว่า“ฉันไม่รู้หนังสือ สองสามวันฉันเขียนเสร็จแล้วจะเอามาให้นะ”“ไม่ได้!!” มู่เหยียนเอ่ยบอกเสียงแข็ง“พรุ่งนี้พวกเราจะต้องได้รับหนังสือขอโทษ ถ้าน้าไม่รู้หนังสือผมจะให้ลูกสาวของน้าสอน ถ้าไม่อย่างนั้น...น้าก็เขียนหนังสือขอโทษตรงนี้ ผมจะเฝ้าดูน้าเอง”เถียนฮวาโกรธเลือดขึ้นหน้า แต่...พอเห็นสายตาทุกคนกำลังมองมาที่ตน เถียนฮวาจำใจต้องตอบรับออกไป ก่อนที่เถียนฮวาจะวิ่งกลับออกไป มู่เหยียนยังได้ขู่เถียนฮวาออกไปว่า“

“ครับ ผมได้เลือกแล้ว ผมไม่เสียใจครับ” รั่วซีได้ยินลูกชายสุดที่รักบอกแบบนั้นก็วางช้อนในมือลง ก่อนจะถอนหายใจแรงแล้วลุกจากเก้าอี้เดินไปที่ห้อง มู่เหยียนเห็นแม่อยู่ ๆ ก็ลุกแล้วเดินหนีไปก็รีบเอ่ยถาม“แม่ แม่จะไปไหนหรือ? ”“แม่จะไปไหนได้ แม่จะไปเตรียมเงินจัดงานให้ลูกอย่างไรล่ะ” ชีวิตหลังแต่งงานของรั่วซี ทุกอย่างดูราบรื่นไปหมดหล่อนมีลูกชาย 3 คน ลูกชายทั้ง 3 คนไม่มีใครด้อยไปกว่าใครเลย ทั้ง 3 ต่างก็แต่งงานสร้างครอบครัวกันหมดแล้ว รั่วซีมีทั้งหลานชายและหลานสาว แม้ว่าบางครั้งจะเกิดเรื่องบาดหมางระหว่างแม่สามีและลูกสะใภ้ แต่มันก็เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ที่ทำให้หล่อนไม่พอใจที่สุดก็คือเรื่องคู่ชีวิตของลูกชายรองอย่างมู่เหยียนเมื่อก่อน...รั่วซีเห็นว่าโม่วหลีเป็นผู้หญิงซื่อ ๆ คิดอะไรก็พูดอย่างนั้น ขยันทำงานและยังมีงานการที่มั่นคง ดูเหมาะกับลูกชายรองของหล่อน เพราะคิดว่าโม่วหลีดูเหมาะกับมู่เหยียนที่สุด หล่อนถึงได้ตัดสินใจบังคับให้มู่เหยียนแต่งงานกับโม่วหลี ไม่คิดว่าตัวหล่อนเองนั้นกลับคิดผิด ทำให้ลูกชายต้องมาหย่าแบบนี้ตอนนี้...ลูกชายเป็นคนเลือกคู่ชีวิตเอง แล้วยังไปคุยเรื่องงานแต่งกับทางบ้าน

ตั้งแต่วินาทีแรกที่ซื่อหงก้าวขาเข้าไปในห้องหอ เธอก็รู้ได้แล้วว่าบ้านหลี่ได้เปลี่ยนข้าวของในห้องนี้ใหม่หมด ห้องหอไม่ได้กว้างเหมือนที่เธอคิด ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง เตียงนอน มองปราดเดียวซื่อหงก็รู้ได้แล้วว่าเพิ่งจะให้ช่างไม้ทำให้ใหม่ เพราะข้าวของพวกนี้ยังไม่ได้ทาสี ดูเหมือนจะเร่งรีบไปหน่อยวันนี้เธอตื่นมาเตรียมตัวตั้งแต่เช้ามืด ยุ่งเกือบทั้งวัน ตอนนี้ร่างกายก็เริ่มล้าแล้ว แต่เธอจะหลับตอนนี้ไม่ได้เพราะอีกสักครู่เธอตะต้องออกไปรับแขก เพราะแบบนี้...ซื่อหงถึงนั่งคุยกับ หนิงซวนไปก่อน จะได้รู้ว่าคนที่บ้านหลี่นั้นเป็นอย่างไรหนึ่งชั่วโมงต่อมา...ทุกคนก็ได้นำอาหารออกมาจัดที่โต๊ะ ซื่อหงเดินตามหนิงซวนออกไปข้างนอก ทุกคนที่เห็นเธอเดินออกมาต่างก็ส่งเสียงโห่ร้องเสียงดัง มู่เหยียนเดินมากุมมือเธอไปนั่งทานข้าวร่วมกับทุก ๆ คนซื่อหงเป็นคนที่ดื่มสุราไม่เป็น มู่เหยียนเห็นแบบนั้นเขาก็รีบเปลี่ยนให้เธอกินผลไม้แทน งานแต่งดำเนินไปจนถึงฟ้ามืดทุกคนถึงทยอยกันกลับบ้านไป ซื่อหงเพิ่งแต่งเข้ามาอยู่ในบ้านหลี่ งานเก็บกวาดบ้านรั่วซีไม่ยอมให้เธอทำ แม่สามีบอกให้เธอรีบไปอาบน้ำแล้วรีบเข้าไปเก็บกวาดในห้องหอวันนี้ซื่อหงรู้ส