All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 91 - Chapter 100

เวนิตากำลังถูกดวงตาคมกริบของคนร้ายจ้องมองแบบไม่วางตา นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับราวกับต้องมนต์เสน่ห์ของคนตรงหน้า ทั้งคู่ประสานสายตากันไปมาอยู่เนิ่นนาน ก่อนที่บุคคลปริศนาในชุดสีดำจะค่อยๆ ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าสวยของเวนิตาที่ยืนอยู่ในอ้อมแขนของมัน สายตาคมจับจ้องมาที่เรียวปากระเรื่อที่อยู่ในระดับที่ต่ำกว่าเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงมาราวกับอยากที่จะสัมผัส...เวนิตารู้ตัวทันที อาศัยจังหวะนี้คว้าเข้าที่โม่งคลุมหัวสีดำ เพื่อดึงมันออกให้เห็นใบหน้าของคนร้าย แต่มันกลับรู้ทันคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ แล้วเหวี่ยงตัวเธอให้หมุนกลับเข้ามาอยู่ในวงแขนของมันในท่าหันหลังล็อกคอแล้วบิดมือไพล่หลังเพื่อกันการโต้กลับ ก่อนจะจับตัวของเธอล็อกเอาไว้แน่นหมับ!!!“ปล่อยนะ!!!” เวนิตาสั่งเสียงเข้ม เมื่อต้องตกอยู่ในวงแขนแกร่งที่กักตัวเธอไว้จากทางด้านหลัง จนไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้ แต่เธอก็พยายามที่จะดิ้นรน มันเผยยิ้มออกมาเล็กๆ อย่างชอบใจ“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!!” เวนิตาย้ำชัด“ไม่ปล่อยใช่ไหม!!!” เธอคิด แล้วฉวยโอกาสนั้นกระทุ้งเท้าไปที่นิ้วเท้าของคนร้ายอย่างจัง ก่อนที่มันจะคลายมือออกจากตัวของเธออย่างอัตโนมัติ ร

ปอยผมเส้นเล็กยาวประบ่าตกลงมาปกคลุมใบหน้าที่ดูหล่อเหลาคมคายของชายหนุ่มคิ้วหนา จมูกโด่งเป็นสันคมเข้ม มือแกร่งยกขึ้นมาเสยผมที่บดบังใบหน้าของตนออกลวกๆ เผยให้เห็นใบหน้าเรียวอันหล่อเหลาที่สุดเท่าที่เคยเจอ ทำให้เวนิตาแทบช็อก! เมื่อเทพบุตรในฝันของเธอ ปรากฏตัวในคราบของ 'บุรุษปริศนาในชุดสีดำ'"นี่มันอะไรกันคะ! " เวนิตาเอ่ยเสียงสั่น ทันทีที่ ‘ผู้กองฐานัตถ์’ ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเธอ ร่างเล็กไม่อยากที่จะเชื่อสายตาของตัวเองไม่จริง!!! เธอคิด พร้อมกับจ้องมาที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาอย่างไม่วางตา เรียวปากหยักกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กๆ แล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ๆ ร่างบางของเวนิตา กระเถิบถอยหนี! เพราะยังรู้สึกขยาดกับการกระทำเมื่อครู่“คุณทำแบบนี้ทำไม!!” เวนิตาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือดูแหบพร่า พลางจ้องหน้าเขาตาไม่กะพริบ เพราะรู้สึกไม่ไว้ใจคนตรงหน้าขึ้นมาเสียแล้ว“ผมต้องถามคุณมากกว่า ว่าคุณทำแบบนี้ทำไม” ร่างสูงย้อนถาม พร้อมกับยกผ่ามือแกร่งขึ้นมาบีบนวดบริเวณท้ายทอย และไหล่กว้างเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อ หลังจากที่ออกแรงในการประมือกับเธออยู่สักพัก ในขณะที่ร่างบางยังคงอึ้งอยู่กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น สีหน้

"ส่วนเจ้าหน้าที่ในรุ่นที่สอง ที่ผมพึ่งจะได้รับข้อมูลมา ก็คือ เจ้าหน้าที่จากกองบังคับการปราบปรามการค้ามนุษย์ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เพราะเธอ คือ ร้อยตำรวจเอกหญิง เวนิตา วรนิพิฐ ไม่สิ! ผมควรจะเรียกคุณว่า ผู้กอง ถึงจะถูกใช่ไหมครับ" เขาถามลอยๆ แล้วเดินเข้ามาประชิดร่างของเธออีกครั้ง เวนิตาถึงกับหน้าเหวอ!!!“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผู้กองวีนัส!” ฐานัตถ์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ฟังดูห่างเหิน เพราะถูกเธอปิดบังความจริงนี้มาตลอด ในขณะที่เธอเองก็รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะไม่ได้ตั้งใจที่จะปกปิดฐานะที่แท้จริงของตัวเองเอาไว้ตั้งแต่แรก ร่างสูงเบือนหน้าไปทางอื่น ก่อนจะตะโกนออกไปที่หน้าประตูห้อง"เข้ามาได้แล้ว! " ฐานัตถ์หันไปหาหมวดธีร์และหมู่จิน ลูกน้องคนสนิทของเขาที่ซ่อนตัวอยู่ด้านนอก ซึ่งทั้งสองเป็นคนร่วมมือกับหัวหน้าทีมในการสืบหาตัวตนที่แท้จริงของเวนิตาร่วมกันในครั้งนี้ด้วย“หมายความว่า... ที่ผ่านมาพวกคุณรู้มาตลอดเลยใช่ไหม” เธอถามเสียงสั่น ฐานัตถ์ส่ายหน้าไปมาเล็กๆ เป็นเชิงปฏิเสธ แล้วชำเลืองมองไปทางลูกน้องคนสนิททั้งสองคนที่พึ่งจะเดินเข้ามาปรากฏตัวที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับตอบกลับไปเรียบๆ“จริงๆ

“ครับท่านผู้กำกับ ผมฐานัตถ์รู้เรื่องทุกอย่างแล้วครับ” คนตัวสูงบอกกับผู้บังคับบัญชาพลางชำเลืองสายตาคมมองไปที่ใบหน้าเนียนที่กำลังก้มหน้านิ่ง“พรุ่งนี้ผมจะเข้าไปอธิบายเรื่องทั้งหมดที่หน่วย เรียกประชุมทุกคนในทีมด้วยนะผู้กอง คุณด้วยนะวีนัส!” เศรษฐพงศ์บอกกับฐานัตถ์ที่เปิดลำโพงมือถือให้ได้ยินโดยทั่วกัน“รับทราบครับ!” มือแกร่งกดวางสาย แล้วส่งโทรศัพท์มือถือคืนให้กับคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า เธอรับคืนแล้วหันไปบอกกับจ่าเทพ…เวนิตาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมฐานัตถ์ถึงมีสีหน้า แววตา และท่าทีแปลกๆ กับเธอ เป็นเพราะว่าเขาเริ่มจะสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของเธอนี่เอง“เรื่องทั้งหมดนี้ คุณมีอะไรจะแก้ตัว หรือ อธิบายอะไรเพิ่มเติมไหม” ร่างสูงเอ่ยถาม เวนิตาไม่มีคำแก้ตัวใดๆ จึงตอบกลับออกไปทันที“ไม่ค่ะ! คุณเองก็คงจะสืบมาจนรู้หมดทุกอย่างแล้วนี่คะ ทำไมถึงต้องมาถามฉันอีก” เวนิตาพูดเสียงแข็งก่อนจะเชิดหน้าหนีไปทางอื่น ดวงตาคมกริบเหลือบไปมองเวนิตาที่แสดงท่าทีแบบนั้นออกมาก็ถอนหายใจเล็กๆ กับอาการดื้อรั้นของเธอ ร่างสูงหันไปหาหมวดธีร์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พร้อมกับพูดว่า“ขอบใจมากนะหมวด ที่ช่วยสืบค้นข้อมูลให้” ฐานัตถ์หันไปกล่าวขอบคุณลู

“นี่คุณ! อย่ามาพูดบ้าๆ นะ ออกไปเดี๋ยวนี้!!!” นิ้วเรียวชี้ออกไปที่หน้าประตูห้อง สายตาคมกริบชำเลืองมอง แต่ไม่ยอมทำตาม แถมยังรุกเข้ามาที่ร่างบางของเธออีกด้วย “ก็ถ้าคุณไม่ไปนอนที่ห้องของผม งั้นผมก็คงต้องนอนที่นี่ เป็นเพื่อนคุณ แต่…ไอ้บรรยากาศแบบนี้ แถมดึกๆ แบบนี้ด้วยเนี่ย มันช่างน่า...ไม่ๆ ๆ ผมก็อาจจะเผลอ… ทำเรื่องแบบนั้น ขึ้นมาก็ได้นะ” ร่างสูงบอกก่อนจะเดินเข้ามาประชิดร่างบาง เธอขยับถอยหนี แล้วดันร่างของเขาให้ออกไปห่างๆ “นี่คุณ! อย่าพูดบ้าๆ นะ… ถอยออกไปเดี๋ยวนี้” เธอบอก เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วเดินเข้าไปประชิดร่างบางที่พยายามถอยหนีมาจนสุดกำแพง “ใครๆ เขารู้กันทั้งนั้นว่าคุณชอบผม แล้วถ้าเกิดเรื่องอย่างว่านั่น ขึ้นมาจริงๆ คงไม่มีใครเขาคิดหรอกนะ ว่าผมปล้ำคุณ! เขาจะคิดว่าเราสองคนต่างสมยอมกันเองมากกว่า” เขาพูดจายียวนกวนประสาทเธอไม่พอ แถมยังยิ้มเยาะเย้ยออกมาอย่างได้ใจอีกด้วย “นี่คุณ! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไอ้…บ้า! ไอ้คนลามก! ไอ้คนโรคจิต!!” เวนิตาแผดเสียงใส่พร้อมกับกำหมัดแน่น ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าว่าเขาได้ เธออยากจะชกเขาซะเต็มๆ แรง แต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวว่าใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาจะเสียโฉม เพราะอย