All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 101 - Chapter 110

“โอเค ๆ ผมล้อเล่นน่า” หมวดธีร์ว่า หมู่จินยิ้มอ่อน ๆหลังจากนั้น หมู่จินก็เป็นคนนำโทรศัพท์มือถือของเวนิตาที่มีโปรแกรมดักฟังและล้วงความลับจากโทรศัพท์มือเครื่องนี้กลับมาให้กับคนเป็นหัวหน้าทีม เพื่อดูความเคลื่อนไหวของเธอจากโปรแกรมที่มีชื่อว่า สปายโฟน!“ขอโทษนะ ที่ผมต้องใช้วิธีนี้” คำพูดของฐานัตถ์ ดังก้องอยู่ในโสตประสาทหูของเวนิตา แม้ว่าเขาจะไม่ได้ยืนอยู่ในห้องนี้แล้วก็ตาม แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะหักห้ามความรู้สึกของตัวเอง และไม่สามารถห้ามไม่ให้หยาดน้ำตาไหลรินออกมาได้ ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่ยากเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด และดูเหมือนว่าน้ำตาจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด ที่ช่วยให้เธอคลายความอัดอั้นนี้ไปได้ เพราะไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะเลือกใช้สถานะความเป็นแฟนเพื่อเป็นเครื่องมือในการจับผิดตัวตนที่แท้จริงของเธอเวนิตาเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นห้องจนแล้วเสร็จ เป็นเวลาเกือบ ๆ ตีหนึ่ง แม้จะรู้สึกง่วง… แต่สถานการณ์แบบนี้ มันคงยากที่จะข่มตาลงนอนได้ เธอเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำแล้วกลับมานั่งที่ปลายเตียง คิดถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ระหว่างเธอและเขา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะเป็นแค่เรื่องโกหก!มือบาง

“จ่าเทพมารับคุณเว… เอ้ย! ผู้กองวีนัสออกไปตั้งแต่เช้าแล้วครับ” คนตัวสูงได้ฟังแบบนั้นก็เหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเอง เป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่ง ซึ่งก็ไม่ได้สายมากจนไปไม่ทันเข้าประชุมในเวลาสิบโมงตรง แต่คิดว่าเธอคงไม่อยากเจอหน้าเขาเลยเลี่ยงที่จะออกไปจากเซฟเฮ้าส์ก่อนที่เขาจะตื่น ฐานัตถ์พอจะคาดเดาอะไร ๆ ได้ จึงไม่พูดอะไรอีกได้แต่พยักหน้ารับคำ แต่หมู่จินที่สังเกตเห็นสีหน้าที่ดูผิดปกติของหัวหน้าทีม ซึ่งดูไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นักเลยตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ“หัวหน้ายังไม่ได้คุยกับผู้กองวีนัสอีกเหรอครับ” ใบหน้าเรียวอันหล่อเหลาส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงตอบคำถาม เพราะยังหาจังหวะที่จะคุยด้วยไม่ได้“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน รีบไปประชุมเถอะหมู่” เขาตัดบทก่อนจะเดินนำหน้าลูกทีมออกไปที่รถ หมู่จินมองคล้อยหลังไปห่าง ๆ และอดที่จะกังวลใจกับหัวหน้าทีมไปด้วยไม่ได้ว่าปัญหาครั้งนี้จะผ่านมันไปได้อย่างไร แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าต้องไปรถคันเดียวกันจึงรีบวิ่งตามไล่หลังไปติด ๆ ก่อนที่ฐานัตถ์จะอารมณ์เสียแล้วบึ่งรถออกไปโดยไม่รีรอกองบัญชาการตำรวจสืบสวนกลาง ผู้กำกับการเศรษฐพงศ์ และเจ้าหน้าที่ทั้งหมดในทีมของผู้กองฐานัตถ์ ร่วมด้วย หมวดภัทร

“ผมรู้ว่าผู้กองวีนัสเป็นคนเห็นเหตุการณ์ และกลัวว่าแผนการในการเข้าถึงเป้าหมายของนายชัยชนะจะเสีย เลยบอกแค่ว่าเธอเป็นพยานที่เห็นเหตุการณ์ในครั้งนี้ เพื่อที่เธอจะได้สามารถทำหน้าที่ต่อไปได้ และย้ายเธอไปยังเซฟเฮ้าส์หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายขึ้นที่คอนโดของผู้กองฐานัตถ์” เศรษฐพงศ์กล่าวเสริม“และผมก็ให้เธอไปตามสืบผู้ต้องสงสัยรายแรกที่เรายังไม่ตัดทิ้งนั่นคือนายพลกฤษณ์ ซึ่งผู้กองวีนัส ได้รู้มาว่านายพลกฤษณ์อาจจะไม่มีส่วนรู้เห็นเรื่องของลดา แถมยังเป็นผู้เสียหายเองด้วยซ้ำ”“ยังไงคะ” หมวดนลินถาม“ผู้กอง คุณลองเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ลูกทีมของผมทราบอีกทีสิ” เศรษฐพงศ์มองหน้าเวนิตา เพื่อบอกให้เธอเป็นคนเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอได้ทราบมาจากนาย พลกฤษณ์ในคืนงานเลี้ยงครบรอบ 25 ปีของ ทีเอสพี กรุ๊ป“ที่แท้ สายของผู้กำกับก็คือคุณเวนิตา เอ้ย! ผู้กองวีนัส นี่เอง” หมู่จินพูด หลังจากที่เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับคนในทีมฟัง“ขอโทษนะคะหมู่ ที่ฉันไม่ได้แสดงตัวแต่แรก” เวนิตาหันมาบอก หมู่จินยิ้มรับอย่างเข้าใจ จากนั้นเศรษฐพงศ์ก็ลุกขึ้นอีกครั้งเพื่อสรุปแผนการต่อไป“ผมขอแต่งตั้งผู้กองฐานัตถ์เป็นหัวหน้าชุดสืบส

“โอเค ผมจะเอามือออก แต่ว่าคุณจะต้องห้ามส่งเสียงดังนะครับ” ฐานัตถ์ทำความตกลงกับเธอ เวนิตาลังเล แต่ก็เชื่อฟัง พยักหน้ารับคำอย่างง่ายดาย ร่างสูงเห็นว่าเธอไม่พยายามที่จะขัดขืนและยอมทำตามคำขอของเขา จึงค่อยๆ คลายฝ่ามือออกอย่างช้าๆ มือบางอาศัยจังหวะนั้นผลักเข้าที่หน้าอกแกร่งของเขาอย่างแรง จนร่างกำยำสูงใหญ่ของฐานัตถ์กระเด็นไปชนเข้ากับผนังกำแพงของอีกฟากพลั่กกก!!!เวนิตาถึงกับสะดุ้ง! ไม่คิดว่าตัวเองจะมีเรี่ยวแรงมหาศาลได้ขนาดนี้ แถมเสียงแผ่นหลังของเขาที่กระทบเข้ากับผนังกำแพงก็ฟังดูท่าจะเจ็บอยู่ไม่ใช่เล่น แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครให้เขามายั่วโมโหเธอล่ะ ร่างบางจึงฉกฉวยโอกาสหนี เพราะถ้าขืนไม่รีบหนีไปตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะเลี่ยงจากสถานการณ์นี้ไปได้อย่างไร แต่มันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เมื่อเรียวแขนเล็กของเธอถูกฝ่ามือแกร่งของอีกฝ่าย ปรี่เข้ามาคว้าเอาไว้อย่างฉันพลัน เวนิตาถึงกับหน้าเหวอ!หมับ!“คุณนี่ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ นะ ผู้กองวีนัส!” เขาบอกเสียงเข้ม พร้อมกับดันร่างบอบบางของเธอให้กลับไปที่กำแพง“โอ๊ะ! นี่คุณ ปล่อยฉันนะ!” เวนิตาพยายามลดเสียงของตัวเองให้เบาลงกว่าเดิม เพื่อต้องการให้ได้ยินเพียงแค่สองคน เพราะไ

“เวนิตา คุณจะปล่อยให้เรื่องของเราเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ” ร่างสูงกล่าวเสียงทุ้มนุ่มขณะที่นิ้วมือของเขายกขึ้นมาเชยคางมนให้หันกลับมามองหน้าของเขาตรงๆ สายตาพร่ามัวของคนตัวเล็กเต็มไปด้วยน้ำใสๆ ที่กำลังเอ่อล้นอยู่เต็มดวงตาหวานปนกับความเศร้า เรียวปากงามที่สั่นระริกอย่างกล้ำกลืนฝืนทน กลัวว่าจะร่ำไห้ เธอเม้มริมฝีปากบางเบาๆ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ“ก็ดีแล้วนี่คะ ในเมื่อคุณ... ทำทุกอย่างเพื่อที่จะค้นหาความจริงจากฉัน และคุณเองก็ได้รู้ในสิ่งที่คุณต้องการหมดแล้ว สถานะของเรา… มันควรที่จะต้องสิ้นสุดลงซักที” เธอบอกออกมาอย่างหนักแน่น“เวนิตา คุณหมายความว่ายังไง” ฐานัตถ์จับจ้องมาที่เรียวปากระเรื่อที่ดูเป็นธรรมชาติของเธอเพื่อรอคำตอบ ร่างเล็กถอนหายใจบางๆ เพื่อผ่อนคลายความอึดอัดที่เก็บกดอยู่ภายในใจพร้อมกับขยับริมฝีปากบางเพื่อตอบคำถามของคนตรงหน้า“ในเมื่อที่ผ่านมา คุณไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลย ที่คุณทำดีกับฉัน ก็เพื่อต้องการรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉันเท่านั้นเอง ไม่ใช่เหรอคะ” เรียวตาหวานจับจ้องมาที่ดวงหน้าของเขาเพื่อฟังคำตอบ เขาส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เห็นด้วยในความคิดที่ปนทิฐิของเธอพร้อมกับย้อนถามก