All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 81 - Chapter 90

ในขณะที่ฝ่ามืออันแข็งแกร่งของฐานัตถ์ยังคงถือกระเป๋าบรรจุตัวปืนแยกกับแมกกาซีนเอาไว้พร้อมกับยื่นให้เธอได้เห็นแบบชัดเจน ดวงตาคมกริบของเขาได้สังเกตเห็นแววตาที่เป็นประกายของเธอ จับจ้องไปที่อาวุธปืนพกซ่อนขนาดเล็ก ยี่ห้อ สมิธ แอนด์ เวสสัน รุ่น บอดี้การ์ด ที่เขานำมาเซอร์ไพรส์อย่างไม่วางตาก็เผยยิ้มออกมาเล็กๆ“นี่เป็นปืนพกซ่อนสำหรับไว้ป้องกันตัวของคุณ” คนตัวสูงพูด ทำให้ร่างเล็กยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาแล้วถามขึ้นมาอย่างทันทีทันใด“ให้ฉันเหรอคะ” เวนิตายิ้มดีใจที่เธอจะได้มีอาวุธไว้สำหรับป้องกันตัว ใบหน้าหล่อเหลายิ้มรับพร้อมกับพยักหน้า“อือหือ… คุณชอบหรือเปล่าล่ะครับ” ร่างสูงเอ่ยถาม“ชอบสิคะ สวยมากๆ เลยล่ะ ขอบคุณมากนะคะผู้กอง” เธอบอกพลางยิ้มกว้างหมู่จินรู้สึกประหลาดใจทันทีที่ได้เห็นสีหน้าระรื่นของเวนิตาที่ยิ้มรับกับของเซอร์ไพรส์ที่หัวหน้าทีมของเขาสั่งให้จัดหามาให้และอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมผู้หญิงสวยๆ ดูไม่มีพิษมีภัยอย่างเวนิตาถึงได้ดูชื่นชอบอาวุธปืน จนออกหน้าออกตาขนาดนั้น เพราะโดยปกติแล้ว ผู้หญิงทั่วๆ ไปก็มักจะชอบกระเป๋า รองเท้า หรือไม่ก็พวกเครื่องสำอางเสียมากกว่า ซึ่งเธอดูต

“แค่ถ่ายรูปเก็บไว้ก็พอ” เธอบอกก่อนจะส่งเอกสารคืนให้กับจ่าเทพ แล้วเก็บมือถือลงไปในกระเป๋ากระโปรงตัวที่สวมอยู่ ส่วนจ่าเทพหลังจากที่รับเอกสารมาทั้งหมดแล้วก็รีบพับมันซ่อนเก็บไว้ที่ข้างเอวก่อนจะดึงชายเสื้อลงมาปิดไว้ เมื่อเห็นว่าจ่าเทพเก็บเอกสารเรียบร้อยแล้ว เวนิตาจึงพูดถึงสรุปรายงานที่ได้อ่านไปเมื่อคืนที่ผ่านมา“เรื่องคดีของคุณลดา ฉันอ่านสรุปสำนวนคดีเรียบร้อยแล้วนะจ่า ทำไมถึงได้สรุปคดีออกมาว่า เป็นการฆ่าชิงทรัพย์! ทั้งๆ ที่ไม่น่าจะใช่… จ่าคิดยังไงกับเรื่องนี้” เวนิตามองหน้าจ่าเทพ หลังจากที่เธอได้อ่านรายงานสำนวนคดีของเรืองลดาที่สรุปออกมาแบบนั้น แล้วก็รู้สึกตะหงิดใจอยู่ไม่น้อย“ผมเองก็ยังรู้สึกสงสัยเหมือนกันว่าทำไมผู้กองรฉัตรถึงได้สรุปคดีออกมาแบบนั้น อาจจะเป็นเพราะว่าโทรศัพท์มือถือของคุณลดาหายไปในที่เกิดเหตุ แล้วอีกอย่างผู้ตายก็ไม่เคยมีความบาดหมาง หรือ ผิดใจกับใครมาก่อน คดีก็เลยสรุปออกมาเป็นแบบนี้” จ่าเทพชี้แจง เวนิตาส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เห็นด้วย แต่เธอก็คิดไว้อยู่แล้วว่าคดีอาจจะต้องสรุปออกมาในทำนองนี้ เพราะยังหาตัวคนร้ายไม่ได้“แล้วนี่เราจะทำยังไงกันต่อไปครับ” จ่าเทพถามถึงแผนการ ร่างเล็กก้มห

“เชิญตามสบายครับ” ฐานัตถ์จูงข้อมือเล็กให้เดินตามเขาออกมา เมื่อปลอดคนแล้วมือแกร่งจึงปล่อยมือออกจากข้อมือของหญิงสาว แล้วหันกลับมาจ้องหน้า พลางสบตากับเธอตรงๆ“มีอะไรคะ คุณจะเริ่มสอนฉันเลยหรือเปล่าคะ” เวนิตาถามย้ำ ฐานัตถ์ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายกมือขึ้นจับข้อมือเล็กของเวนิตาขึ้นอย่างฉับพลัน แต่คนตรงหน้ากลับบิดข้อมือบางของตัวเองออกแล้วพลิกหลบอย่างทันท่วงทีก่อนจะตวัดมือหนีออกจากอุ้งมือของเขาพลั่ก!!!ดวงตาเรียวคมกริบตวัดสายตาจ้องมองมาที่ใบหน้าเรียวสวยอย่างอัตโนมัติ ในขณะที่เวนิตาเผลอลืมตัว ใช้ความรู้เบื้องต้นของวิชาป้องกันตัวบิดข้อมือออกอย่างรวดเร็ว จนทำให้ฐานัตถ์เริ่มประหลาดใจในความสามารถเฉพาะตัวของเธอขึ้นมาอีกครั้ง“เมื่อกี้คุณ...รู้ได้ยังไงว่าผมจะทำอะไร” ฐานัตถ์ถามอย่างประหลาดใจ“เอ่อคือ...ฉันแค่ตกใจ แล้วก็รู้สึกว่าเหมือนตัวเองจะไม่ปลอดภัย ก็เลยเผลอสะบัดข้อมือทิ้งออกไปแบบนั้น ไม่คิดว่ามันจะสลัดออกไปได้ง่ายๆ แบบนั้น ขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้คุณเจ็บ” เวนิตารีบแก้ตัว เพราะคิดว่าเขาคงไม่ทันที่จะจับผิดอะไรได้ แต่หารู้ไม่ว่าทักษะที่เธอใช้นั้น มันไม่ใช่แค่การสะบัดข้อมือหนีธรรมดาๆ แต่มันคือวิชาการป้องก

ไฟดับ!!!"ยัยเว... เธอมาถูกใช่ไหม" รินถามย้ำเวนิตาไม่ได้สนใจเสียงของอีกฝ่าย แหงนมองขึ้นไปบนเพดานเพื่อดูสภาพของโคมไฟที่อยู่ๆ ก็ดับสนิท แต่เพราะความมืดทำให้เธอแทบที่จะมองไม่เห็นอะไรเลย เวนิตาอาศัยแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ชูขึ้นสูงๆ เพื่อเพิ่มความสว่างให้กับภายในห้อง ก่อนจะค่อยๆ เดินไปกดที่สวิตช์ไฟย้ำๆ เพื่อความแน่ใจ แต่ก็ไม่ติด"เว...ได้ยินฉันไหม ฮัลโหลๆ นี่เธอยังอยู่ในสายหรือเปล่า ฮัลโหลๆ เว!” รินเริ่มเสียงเปลี่ยน เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่าย เวนิตาได้ยินเสียงของเพื่อนที่ดังแว่วๆ อยู่ตลอดเวลาจึงยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบที่หูแล้วพูด"ริน... แค่นี้ก่อนนะ พอดีฉันติดธุระ! " เสียงขอเวนิตาให้อีกฝ่ายใจชื้น และคิดว่าเธอคงจะติดธุระเรื่องแม่ จึงไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อไปอีก ได้แต่ตอบกลับมาสั้นๆ"โอเคๆ " ไม่ทันที่จะได้ร่ำลากันจนจบ นิ้วเรียวก็กดตัดสายสนทนาทิ้ง แล้วเดินถือโทรศัพท์ที่ใช้ส่องเป็นไฟฉาย เดินออกไปดูคัตเอ้าท์ไฟที่หน้าห้องมือบางกดสับคัตเอ้าท์ขึ้นลง ก่อนจะพบว่าไฟฟ้าในเซฟเฮ้าส์ที่เธออยู่นั้นดับสนิททั้งหมด ไม่มีแม้แต่เครื่องปั่นไฟสำรอง แต่ที่ไม่ปกติก็คือมันดับเฉพาะภายในเซฟส์เฮ้าส์ของเธอหลังเดียว

"ไอ้คนชั่ว! ไม่ว่าแกจะเป็นใคร ฉันจะไม่มีทางปล่อยแกเอาไว้แน่! " เวนิตาพูดจาเกรี้ยวกราด แววตาขุ่นเคืองอย่างถึงที่สุด ในขณะที่คู่ต่อสู้ของเธอ ชำเลืองสายตามองมาที่ร่างบางๆ อย่างได้ใจ แถมยังไม่รู้สึกสะทกสะท้านต่อคำพูดใดๆ ของเธอทั้งสิ้นดวงตาเรียวเล็กของเวนิตาสังเกตเห็นรอยย่นบริเวณมุมปากที่ปรากฏบนโม่งคลุมหัว ก็รู้ทันทีว่ามันกำลังยิ้มเยาะเธออยู่อย่างแน่นอน จากนั้นมันก็ขยิบตาข้างหนึ่งให้เธออย่างกวนประสาทเหมือนเป็นการส่งสัญญาณพร้อมกับกระดิกนิ้วของมันราวกับเชื้อเชิญให้เธอเริ่มลงมือ...“ท้าฉันเหรอ!!!” เวนิตากำมือแน่นเพื่อข่มอารมณ์ ก่อนจู่โจมเข้าหาร่างกำยำสูงใหญ่อย่างไม่รั้งรอ ยกเข่าขึ้นเตะสลับซ้ายขวาเข้าที่ลำตัวของชายในชุดสีดำ แต่มันก็กลับยกมือขึ้นมาประสานกันเพื่อป้องกันการเตะจากเท้าของเธอสลับขวาซ้ายอย่างมีชั้นเชิงผัวะ!!! ผัวะ!!! ผัวะ!!!ปั่ก!!! ปั่ก!!! ปั่ก!!!เสียงหน้าแข้งบางเตะสลับตัดกับเสียงฝ่ามือรับแรงเตะจากเรียวขาทั้งสองข้างของเธอที่เหวี่ยงออกไปเป็นจังหวะเน้นๆ ในขณะที่มือบอบบางยังคงกําเข้าหากันเอาไว้แน่นด้วยความโกรธอย่างสุดขีด อยากจะชกเข้าที่ใบหน้าของมันเต็มๆ แรง แต่ก็ทำไม่ได้“ฮึ่ยยยะๆ ๆ