All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 111 - Chapter 120

เธอคิดทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ ในระยะเวลาที่ผ่านมา แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำให้เธอนั้นมันมีค่ามากๆ แต่มันคงจะเป็นได้แค่เพียงความทรงจำดีๆ เท่านั้น เวนิตาร่ำไห้น้ำตาที่พรั่งพรู ไหลรินอาบพวงแก้มทั้งสองข้างของเธอเลอะเปรอะเปื้อนลบเลือนเครื่องสำอางที่แต่งแต้มอย่างบางเบาออกไปจนหมดสิ้น มือบางนุ่มค่อยๆ ยกขึ้นปาดน้ำอาบที่ไหลรินอาบดวงหน้า ก่อนเดินจากไปช้าๆ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมๆ จากเส้นผมนุ่มสลวยที่ปลิวมาสะกิดกับปลายจมูกโด่งเป็นสัน ส่งกลิ่นหอมละมุนราวกับดอกไม้แย้มบาน ที่พัดผ่านสายลมอ่อนๆ มาประทับเข้าที่กลางใจของเขา เมื่อรู้ตัวว่าเธอเดินจากไปแล้ว ฐานัตถ์จึงหันขวับกลับไปมองตามร่างเล็กวิ่งลงไปที่บันไดก็ก้าวเท้าจะรีบตามไป แต่กลับถูกผู้หมวดนลินที่ดักรออยู่ก่อนแล้ว เข้ามาขวางทางไว้! “หัวหน้าคะ!” ผู้หมวดนลินส่งยิ้มให้ราวกับกำลังหว่านเสน่ห์ ร่างสูงของฐานัตถ์หยุดกึก! แล้วมองมาที่ใบหน้าหวานๆ ของคนตรงหน้า “ปล่อยเธอไปเถอะค่ะ ถ้าหัวหน้ายังไม่ลืมกฎของหน่วยเรา” ผู้หมวดนลินเข้ามาเตือนความจำของคนเป็นหัวหน้า ถึง 'กฎเหล็ก' ที่เธอกำลังพูดถึง “หัวหน้าก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ตัดใจซะตั้งแต่ตอนนี้เถอ

“เอาล่ะ! จ่ามีงานอะไรจะไปทำก็ไปต่อได้แล้ว” ฐานัตถ์บอกกับลูกทีม แล้วมองตามรถของเวนิตาที่ขับออกไปไกลแล้ว ก่อนจะหันกลับมามองจ่าเทพที่เดินคล้อยหลังไป ร่างสูงจึงถอนหายใจออกมาบางๆ ก่อนจะเดินไปที่รถ BMW สีขาวคันเก่งของตัวเองเวนิตาขับรถมาจอดยังลานจอดรถภายในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ก่อนจะหันไปหยิบถุงกระดาษสองใบ ซึ่งวางอยู่ที่เบาะหลัง ถุงหนึ่งเป็นถุงใส่ชุดสีดำและโม่งคลุมหน้าที่เธอเคยสวมใส่ตอนแอบไปร่วมภารกิจที่คฤหาสน์ของผู้กำกับเศรษฐพงศ์ เพื่อช่วยเหลือคนในทีมของผู้กองฐานัตถ์ ส่วนถุงอีกใบเป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ตัวเก่ง ที่เธอสวมใส่อยู่เป็นประจำเวนิตาถอดรองเท้าส้นสูงสีดำออกแล้ว หยิบกล่องรองเท้าที่วางอยู่ด้านหลัง ข้างๆ กับถุงกระดาษเปิดออกแล้วหยิบรองเท้าผ้าใบแบรนด์เนมสีดำสนิทมาสวมแทนรองเท้าคู่เดิม ก่อนจะหยิบถุงกระดาษที่มีเสื้อผ้าตัวเก่งอยู่ข้างในลงไปเพื่อจัดแจงเปลี่ยนลุคใหม่ในห้องน้ำ ก่อนจะเดินทางไปหารินที่ โรงแรม ฟรานซิสโก้ไม่นานนักร่างบางก็กลับออกมาในชุดที่ดูทะมัดทะแมงกว่าเดิมพร้อมกับแว่นกันแดดเท่ๆ เข้ากับใบหน้าสวยๆ ของเธอ แต่ระหว่างที่เดินกลับมายังบริเวณลานจอดรถ อยู่ๆ เธอก็เดินชนเข้ากับร่

“ฉันไม่เห็นว่ามันจะสวยเท่าไหร่เลยนะ มันดูไม่ค่อยเข้ากับชุดเท่าไหร่เลย”“แล้วเธอได้มายังไงล่ะ ทำไมต้องใส่กับชุดนี้ด้วย”“ที่นี่เขาก็ใส่กันทุกคนแหละยัยเว แต่เฉพาะคนที่ได้นะ”“มีคนที่ไม่ได้ด้วยเหรอ” เวนิตาซักกลับ“ไม่รู้สิ แต่คนที่เข้าใหม่ ฉันก็เห็นว่าได้กันหมดทุกคน” รินตอบ“อย่างงั้นเหรอ” เวนิตาทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะขอดูใกล้ๆ“ฉันขอดูหน่อยได้ไหม”“ได้สิ” รินถอดออกมาแล้วยื่นให้ เวนิตาแบมือออกไปรับแล้วก้มลงดูอย่างพิจารณา“L150418A4” เวนิตาพึมพำออกมาเบาๆ เมื่อเห็นตัวเลขและตัวอักษรที่ฉลุอยู่บริเวณวงด้านในของตัวริสแบนด์ ก่อนจะส่งมันคืนให้กับริน“จริงสิ! ไหนเธอบอกว่าจะต้องไปอบรมด้วยไม่ใช่เหรอ”“ใช่ๆ ๆ อาทิตย์หน้าจ้ะ ประมาณช่วงสงกรานต์” รินบอกพลางสวมรินแบนด์กลับไปที่ข้อมือ“ก็อีกไม่กี่วันแล้วนี่ เธอเตรียมตัวแล้วหรือยังล่ะ” เวนิตาเอ่ยถามด้วยความสนใจ และตื่นเต้นกับเพื่อนไปด้วยอีกคน“ยังไม่มีเวลาเตรียมตัวเลยล่ะ แต่ว่าไปแล้วก็ตื่นเต้นเหมือนกันนะ จะได้ไปล่องเรือ แถมได้เที่ยวทะเลด้วยนะ” รินยิ

“เอ่อ...จริง ๆ แล้ว ตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรพิเศษหรอกครับ ผมแค่อยากทำความรู้จักคุณให้มากขึ้นก็เท่านั้นเอง ว่าแต่คุณไม่ได้มีธุระที่ไหนใช่ไหม” เขาถาม เธอส่ายหน้าไปมาพลางตอบ“ไม่ค่ะ ฉันรอยัยรินเลิกงาน” เขาจ้องมองเรียวปากสวยพูดจนจบก่อนจะเหลือบมองเวลาที่ข้อมือหนา แล้วบอกออกไปว่า“ดูเหมือนว่าจะอีกเกือบ ๆ สองชั่วโมงเลยนะ กว่าที่เพื่อนของคุณจะเลิกงาน”“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรอได้” เวนิตาบอกกับคนตรงหน้า ขณะที่สายตาของเธอเริ่มทำการสำรวจไปรอบๆ สถานที่ โดยไม่รู้ว่าดวงตาคมเข้มของเขากำลังจับจ้องมาที่เครื่องหน้าเนียน ๆ ที่แม้จะไม่ได้ถูกแต่งแต้มจากสีสันของเครื่องสำอาง แต่เธอก็ยังดูสวยสะกดสายตาไม่ต่างจากงานเลี้ยงในคืนนั้นที่เขาได้พบเจอ จนเผลอมองแบบไม่ได้กะพริบตา แม้แต่เวลาที่เธอนั่งเท้าคางมองไปทางอื่นอยู่ในตอนนี้ เธอก็ดูมีเสน่ห์ไปหมดซะทุกอย่างเวนิตาเริ่มจะสังเกตเห็นริสแบนด์ ที่ข้อมือของพนักงานหญิงหลาย ๆ คนที่กำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ในห้องอาหารแห่งนี้ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาดลใจให้เจ้าหน้าที่สายสืบอย่างเธออยากรู้เรื่องริสแบนด์นี้ขึ้นมาทันทีทันใด แล้วหันกลับมาถามคนที่เป็นเจ้าของที่นี่ซะเลย“เอ่อ...คุณกฤษณ์คะ”

“ผมก็รู้สึกยินดีนะครับ ที่หลายคนเริ่มกลับมาให้ความสนใจการท่องเที่ยวภายในประเทศ คิดว่าน่าจะเป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจของประเทศในไตรมาสที่สองได้ดีทีเดียว”“แล้วรู้สึกยังไงที่มีคนจับตาว่าที่ทาง ‘ฟรานซิสโก้’ เข้าร่วมโครงการในครั้งนี้เพื่อเป็นการกลบเกลื่อนข่าวเสีย ๆ หาย ๆ ที่ก่อนหน้านี้มีข่าวพัวพันเกี่ยวกับคดียาเสพติดด้วยใช่หรือเปล่าคะ” นักข่าวคนหนึ่งจ่อไมค์สัมภาษณ์พร้อมกับยิงคำถามออกไปสด ๆ แต่เขายังคงนิ่งอยู่และตอบคำถามกลับไปแบบปกติ“ไม่นะครับ ผมไม่จำเป็นต้องสร้างเครดิตอะไรให้ตัวเอง หรือ องค์กร เพราะความจริงก็คือความจริงอย่างที่ทุกคนเห็นแล้วว่าผมเป็นผู้บริสุทธิ์ และไม่มีส่วนรู้เห็นเรื่องคดีของคุณพ่อนะครับ”“แล้วจริงหรือเปล่าคะ ที่มีกระแสว่าคุณกฤษณ์มีปัญหาเรื่องการบริหารงานกับหุ้นส่วนคนสำคัญอย่างท่านชัยชนะ”“เรื่องนี้ผมขอไม่ตอบแล้วกันนะครับ เพราะว่าจริง ๆ แล้วผมอยากให้โฟกัส และ ขอตอบคำถามที่เกี่ยวข้องกับงานในวันนี้มากกว่า และเพื่อเป็นการให้เกียรติกับสถานที่และผู้จัดงานในวันนี้ด้วย งานกำลังจะเริ่มแล้ว ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ”“เดี๋ยวก่อนค่ะ ๆ ๆ คุณกฤษณ์คะ ๆ ๆ ขอสัมภาษณ์ต่อก่อนค่ะ ๆ ๆ”“ขอทางด้วย