All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 121 - Chapter 130

“งั้นเหรอคะ แล้วตัวเลขกับตัวอักษรที่อยู่บนริสแบนด์ล่ะคะคืออะไร” คำถามนั้นทำให้สีหน้าของพลกฤษณ์เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขายังไม่มีท่าทางอะไรที่ดูเหมือนว่าไม่อยากจะตอบคำถามของเธอ คิ้วหนาขมวดขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไป“ตัวเลขกับตัวอักษรเหรอ” เขาทำหน้างง ๆ เวนิตาพยักหน้าแล้วรอฟังคำตอบจากคนตรงหน้า“ถ้าคุณหมายถึง ตัวเลขกับตัวอักษรภาษาอังกฤษที่ฉลุอยู่ในตัวริสแบนด์ จริง ๆ แล้วมันไม่ได้มีความหมายอะไรพิเศษหรอกนะ แต่ผมขอชื่นชมคุณมากกว่าที่คุณสังเกต และให้ความสำคัญกับสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ”“คุณตอบไม่ตรงคำถามค่ะ ฉันอยากรู้ว่ามันคืออะไร” เวนิตาถามย้ำ เขาเองก็หันมาจ้องหน้าแล้วบอกออกไปทันใดว่า“แล้วคุณคิดว่ามันคืออะไรล่ะครับ ผมตอบคุณไปแล้วนะ ว่ามันไม่ได้มีความหมายอะไร ก็แค่ตัวเลขกับตัวอักษรธรรมดา ๆ เท่านั้น แค่นี้ใช่ไหมครับที่คุณต้องการจะถามผม” ร่างสูงเอ่ยถามกลับไป ก่อนจะหันไปบอกกับคนของเขา“ขับกลับไปที่โรงแรมได้แล้ว” หลังจากนั้น เขาก็นั่งนิ่ง ส่วนเวนิตาก็นิ่งเงียบครุ่นคิดในคำตอบของเขามาตลอดทาง โดยที่ทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดจาอะไรกันต่ออีกไม่ถึงสิบนาทีลีมูซีนคันหรูก็ขับกลับเข้ามาในโรงแรม เวนิตากลับมาถึงที่โร

“คุณ!!!” เวนิตาร้องทักเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นผู้กองฐานัตถ์ในชุดนอกเครื่องแบบอยู่ตรงหน้าของเธอ ร่างบางลุกขึ้นโดยมีมือแข็งแกร่งของเขาคอยช่วยพยุง“โอ๊ะ!!” จู่ๆ เธอก็รู้สึกเจ็บแปล็บๆ เหมือนแผลที่บริเวณชายโครงมันจะปริตอนที่ถูกเหวี่ยงลงไปที่พื้นถนน เธอยกมือขึ้นกุมที่บริเวณหน้าท้องแล้วรีบเดินออกไปจากเหตุการณ์ตรงนั้น“คุณหลบตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมมา” ร่างสูงพาเธอมาหลบที่ข้างรถของเขา ก่อนที่ตัวเองจะออกไปช่วยหมู่จินที่มาด้วยต่อสู้กับคนร้ายการต่อสู้กินระยะเวลาเพียงไม่นาน คนร้ายที่เหลือสองคนก็ถูกหมู่จิน และผู้กองฐานัตถ์จับกุมได้แต่หนึ่งในนั้นขัดขืนและยิงต่อสู้จึงถูกวิสามัญไปอีกหนึ่งราย เหลือแค่คนร้ายผิวสีเข้มร่างสูงใหญ่เพียงคนเดียวที่ถูกจับกุมตัวเอาไว้ได้ฐานัตถ์ล็อกคอแล้วจับมือมันไพล่หลัง จัดแจงใส่กุญแจมือแล้วส่งตัวมันให้กับลูกน้องคนสนิทอย่างทุลักทุเล“หมู่…รีบพามันไปซ่อนตัวไว้เลยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ ผมจะเป็นคนสอบสวนเอง”“ได้ครับหัวหน้า!” หมู่จินรับคำ ก่อนจะติดต่อกลับไปที่หน่วยเพื่อส่งรถมารับตัวผู้ต้องหา ร่างสูงเดินไปเก็บอาวุธปืนพกซ่อนของเวนิตาที่ตกอยู่แล้วนำมาเก็บไว้ที่ซองข้างลำตัวคนละฝั่งกับปืนกระบ

“นี่คุณเอาคืนมานะ!” เวนิตาคว้ามาได้แค่เพียงอากาศ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ฝืน เพราะกลัวว่าแผลจากอาการบาดเจ็บของเธอจะกำเริบยิ่งไปกว่าเดิมอีก“ผมถามว่าจะทำอะไร” เขาถามเสียงเข้ม“ฉันก็จะโทรบอกจ่าเทพให้มารับ เพราะฉันไม่ต้องการกลับกับคุณ!”“นี่คุณพอเลย! จนป่านนี้แล้วก็ยังไม่เลิกอวดเก่งอีกเหรอครับ เกือบจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ข้างถนนนี่อยู่แล้วนะ ถ้าผมกับหมู่จินไม่มาช่วยไว้”“เอ๊ะ! นี่คุณ แค่นี้ต้องทวงบุญคุณกันด้วยเหรอ ถ้าไม่เต็มใจที่จะช่วยก็ไม่ต้องช่วยสิคะ” เวนิตาบอกอย่างไม่พอใจ เขาถึงกับส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ“คุณนี่มันดื้อจริงๆ เลยนะ ที่ผมช่วยก็เพราะว่าคุณอยู่ในสถานการณ์ที่คับขันและอีกอย่าง คุณก็ยังอยู่ในความดูแลของผม และผมก็แค่อยากจะเตือนสติคุณว่าอย่าห้าวให้มันมากนัก เพราะไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องร้ายๆ ขึ้นอีกมาเมื่อไหร่” เขาบอก ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างถือดี พร้อมกับปรายตามองวงหน้าที่แผ่รัศมีความหล่อเหลาอยู่ตรงหน้า แล้วพูดด้วยะแววตาที่ขุ่นเคืองน้ำเสียงปนความไม่พอใจ โดยไม่ยอมที่จะรับรู้ถึงความหวังดีของอีกฝ่าย“โอเค…งั้นฉันต้องขอบคุณ คุณสินะ เอ๊ะ! หรือว่าไม่ต้อง เพราะว่าที่คุณทำไปมันก็แค่หน้าที่เท่านั้น

“คิดว่าผมไม่เกี่ยวกับคุณใช่ไหม แล้วถ้าแบบนี้ล่ะ! ยังจะเกี่ยวอยู่ไหม” สิ้นสุดคำพูดของฐานัตถ์ 'ริมฝีปากอุ่นก็ประกบจูบลงบนเรียวปากบางนุ่มของเธออย่างฉับพลัน' โดยที่อีกฝ่ายไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ร้องขอหรือห้ามปราม มือบางพยายามป่ายปัดเป็นพัลวัน แต่ทว่าก็ดูเหมือนว่ามันจะเปล่าประโยชน์สิ้นดี"อื้อ! " เรียวปากนุ่มของเธอถูกเบียดบดด้วยริมฝีปากหนักที่เร่าร้อนดุจไฟแผดเผาที่ถาโถมเข้าใส่ จนร่างเล็กรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วตัว เสียงขบเม้มบนเรียวปากที่หนักหน่วงยังคงบรรเลงอยู่อย่างต่อเนื่อง ราวกับนักประพันธ์ดนตรีที่กำลังขับกล่อมบทเพลงอันแสนหวาน แต่แฝงไปด้วยความดุดัน ร้อนแรงตามอารมณ์เกรี้ยวกราดของผู้บรรเลงเพลง ที่กำลังควบคุมอาการหึงหวงของตัวเองที่พลุ่งพล่านเอาไว้ไม่อยู่ โดยที่รู้ทั้งรู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะกระทำย่ำยี หรือ หักหาญน้ำใจเธอที่อยู่ตรงหน้าเขาเลยด้วยซ้ำแต่เพราะเขาต้องการที่จะบอกให้รู้ว่าความปลอดภัยของเธอนั้นอยู่ภายใต้การดูแลของเขา ซึ่งเธอไม่ควรที่จะหายไปไหนต่อไหนกับผู้ชายที่ไม่น่าไว้ใจอย่างนาย 'พลกฤษณ์' ทว่าตอนนี้ดูเหมือนว่าเขานั้นจะลืมเลือนในสิทธิและเสรีภาพของอีกฝ่ายที่พึงจะมี เพราะควา

“อื้มมมม” เสียงน้ำไหลเฉื่อย อยู่ในลำคอของผู้เป็นราชสีห์ ดูราวกับเสียงเรียกของน้ำย่อยรอคอยเนื้อชั้นดีจากเหยื่อที่กำลังจะตกถึงท้อง ก่อนจะค่อยๆ ผละการสัมผัสออกจากเหยื่ออย่างช้าๆ และแผ่วเบา “คุณกลัวหรือเปล่า” เสียงทุ้มนุ่มของราชสีห์กล่าวทักทายแม่กวางน้อย เธอส่ายหน้าไปมาเล็ก ๆ เป็นเชิงปฏิเสธ แต่ผดเหงื่อพราวเม็ดเล็กๆ ที่พร่างพรายอยู่ตามร่างกายทั่วทุกอณูขุมขนมันยากเกินจะปฏิเสธได้ “ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะไม่ทำอะไร ถ้าคุณไม่อนุญาต” คำพูดหวานๆ ที่ปลอบประโลมจากผู้ล่า ดูเหมือนว่าจะทำให้แม่กวางตัวน้อยเริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้าง และรอคอยการสัมผัสที่นุ่มนวลอีกครั้ง แม้ว่าจะต้องตกเป็นเหยื่อของนักล่าผู้หิวโหยก็ตาม แต่อย่างน้อยๆ ราชสีห์ตัวนี้ก็อ่อนโยน และไม่ทำร้ายให้บาดเจ็บ ก่อนที่จะกลืนกินเหยื่อผู้อ่อนแอและน่าสงสารเช่นเธอลงไปด้วยร่างกายที่บอบช้ำ ร่างกายกำยำสูงใหญ่ค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมตัวเก่งด้านนอกออกจากลำตัวหนา เผยให้เห็นแผงอกแกร่งเป็นมัดๆ ที่ดึงรั้งสรีระที่เต็มเต็งแนบกับเนื้อผ้ายืดสีขาวที่เขาสวมอยู่ด้านนอกจนดูบางเบา ก่อนจะจัดการโยนมันลงไปที่ปลายเตียงอย่างไ