All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 131 - Chapter 140

ลำคอระหงถูกโลมไล้ด้วยใบหน้าคมโดยรอบเกิดเป็นรอยประทับเสมือนตีตราเป็นเจ้าของ ขณะที่ฝ่ามือแกร่งยังคงรุกล้ำราวีไปที่ความเป็นอิสตรีของเธออย่างไม่หยุดยั้ง ครานี้เห็นทีว่าแม่กวางน้อยคงจะหนีไม่พ้นจากเงื้อมมือของราชสีห์หนุ่มโดยแน่แท้ ครืดดด ครืดดด! ร่างกายกำยำสูงใหญ่ยังคงเบียดบดสลับกับเคล้าคลึงไปบนเรือนร่างเล็ก ราวกับเด็กที่เพิ่งจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่สุดแสนจะโปรดปรานมาไว้ในครอบครอง จนเลือดที่สูบฉีดในเรือนกายของเขาแล่นพล่านไปทั่วตัว แล้วหลอมรวมสู่ความเป็นบุรุษท่ามกลางความแข็งแกร่งที่ร้อนระอุที่เริ่มแผ่ขยายไปอย่างรวดเร็ว จนรู้สึกปวดหนึบขึ้นมาเล็ก ๆ “โอ๊ะ! ให้ตายเถอะ นี่คุณทำผมแทบบ้าอยู่แล้วนะเวนิตา คุณจะรู้ตัวบ้างไหม” เขาพึมพำออกมาเบา ๆ หลังจากที่จะกักเก็บความรู้สึกเร่าร้อนที่แผ่กระจายไปทั่วเรือนกายเอาไว้ไม่อยู่ จนต้องร้องขอให้เธอเป็นคนช่วยปลดปล่อยความเป็นชายชาตรีออกไปโดยเร็วที่สุด “วะเว… ได้โปรด! ผะ ผม!” คำพูดติด ๆ ขัด ๆ ที่ฟังดูไม่ได้ศัพท์ของเขา ส่งผลให้อีกฝ่ายเริ่มรู้แล้วว่าคนบนตัวนั้นกำลังต้องการอะไร แต่ในระหว่างนั้นสายเรียกเข้าจ

“คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะคะ” เธอบอกพลางครุ่นคิดว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่นั้น 'มันถูกต้องที่สุดแล้ว' แม้อีกฝ่ายจะยังไม่เข้าใจ“ทำไมล่ะเว” เสียงทุ้มหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงที่โอนอ่อน ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เมื่อถึงจุดที่เขาจะปล่อยให้เธอเป็นของคนอื่นไม่ได้ และเขาก็จะต้องเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้ครอบครองเธอ“เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณได้ยินไหม ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน” เวนิตาย้ำชัดถึงสถานะความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ พอฐานัตถ์รู้ถึงสาเหตุก็แสดงสีหน้าหงุดหงิดในความคิดและปฏิกิริยาของเธอ ที่ลุกขึ้นมาขัดจังหวะในช่วงเวลาที่สำคัญเอาเสียได้“คุณว่าไงนะ จนป่านนี้แล้ว ยังไม่รู้อีกเหรอว่าผมคิดยังไง รู้สึกยังไง ต้องรอให้ผมเป็นบ้า เสียสติไปก่อนใช่ไหม คุณถึงจะเข้าใจ” มือแกร่งยกขึ้นมาเสยผมลวก ๆ แล้วผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ ด้วยความเสียดายที่เธอทำให้เขาต้องหยุดแบบกลางคัน“ฉันไม่รู้! ในเมื่อคุณไม่พูดแล้วฉันจะรู้ได้ยังไง” เธอแย้ง เพราะเธอไม่รู้จริงๆ ว่าเขารู้สึกแบบไหนกันแน่“ผมกำลังจะทำให้คุณเข้าใจความรู้สึกทั้งหมดของผมอยู่นี่ไงล่ะเว คุณเข้าใจผมบ้างหรือเปล่า”“ฉันไม่เข้าใจ!” เธอจ้องมองเขา

ดวงตาคบกริบเพ่งไปที่ 'เค้กก้อนโต' แล้วก้มหน้าลงไปใกล้ ๆ กับเค้กก้อนนั้น ทอดสายตามองดูความพิถีพิถันอย่างไม่วางตา เค้กแสนสวยที่ด้านบนถูกตกแต่งด้วยวิปครีมเนื้อเนียนนุ่มละมุนสีขาวดุจหิมะ แถมยังถูกราดด้วยซอสแยมสตอร์วเบอรี่สีแดงฉ่ำสดใหม่ดูเหนียวเหนอะหนะแต่น่าลิ้มลอง ตรงกลางด้านบนสุดปักด้วยผลเชอรี่เมล็ดอวบอิ่มสุดแสนจะน่ารับประทานวางอยู่เบื้องหน้า เขาอยากที่จะกลืนกินเค้กก้อนนั้นลงไปแบบไม่ต้องปาดชิ้นเค้กแบ่งออกจากกันเลย เพราะคงจะเสียเวลาน่าดู พอคิดได้แบบนั้น ปลายลิ้นนุ่มลื่นก็ค่อย ๆ ขยับเข้าไปลองลิ้มชิมรสด้วยการสัมผัสลงไปบนเนื้อครีมอย่างพิถีพิถัน…ประหนึ่งผู้คร่ำหวอดในการชิมของหวาน“อื้มมมม…หวานจัง!” เขาเริ่มสัมผัสกับความหอมนุ่มละมุนด้วยปลายลิ้นที่แสนซุกซนที่ซอกซอนไปบนเนื้อครีมสีขาวที่หยาดเยิ้มกับบรรยากาศที่สุดแสนจะเร่าร้อนด้วยความเอร็ดอร่อยราวกับเด็กๆ ที่ได้รับประทานของหวานสุดโปรดที่นาน ๆ ทีจะได้มีโอกาสสักครั้ง“อื้มมมมม…คุณทำผมจะเป็นบ้าอยู่แล้วเว!” ปลายลิ้นนุ่มยังคงลิ้มลองความหวานจากเนื้อครีมบนตัวเค้กจนเริ่มที่เลอะเทอะเปรอะเปื้อนริมฝีปากหนาอุ่นเร่าร้อนที่สัมผัสรสชาติด้วยความมูมมาม ราวกับเด็กน

ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงขึ้นมาปกปิดเรือนกายของคนทั้งคู่ไว้ ขณะที่เรือนร่างบางยังคงหายใจเหนื่อยหอบอยู่บนเตียง ก่อนที่อ้อมแขนอันแข็งแกร่งของคนที่นอนอยู่เบื้องหลังจะโอบรั้งร่างนุ่มเข้ามาไว้ที่แผงอกแกร่ง พร้อมกับพลิกตัวเธอให้หันกลับมาหา แต่อีกฝ่ายรู้ทันยกมือขึ้นมาดันไว้ที่แผ่นอก ไม่กล้าที่จะสบตากับเขาตรง ๆ รีบซุกหน้าเข้าไปยังใต้ผ้าห่มอุ่นอย่างรวดเร็ว ขณะที่อีกฝ่ายระบายยิ้มออกมาอย่างพอใจแล้วพูดขึ้นมาว่า“นี่คุณ…โผล่หน้าขึ้นมาคุยกันก่อนเร็ว” ผู้กองหนุ่มพูดอย่างใจเย็น แต่ร่างนุ่มกลับไม่ยอมเชื่อฟังง่าย ๆ“เขินเหรอ!” เขาเอ่ยถามพลางยื่นใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้ ๆ จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่าลดข้างแก้มใสภายใต้ผ้าห่มผืนนั้น“ปละ...เปล่า มะ…ไม่ได้เขินนะ ฉันแค่อยากจะนอนแล้วต่างหาก” เธอตอบออกมาอย่างตะกุกตะกัก เพราะไม่กล้าที่จะมองหน้า หรือ สบตากับเขา แม้ว่าความสุขที่เขามอบให้มานั้น มันจะยังเอ่อล้นจนเธอรู้สึกได้ แต่เธอกลับละอายที่ตัวเองเผลอใจง่ายไปแบบนั้นเมื่อไม่ยอมโผล่หน้าขึ้นมาดี ๆ มือแกร่งจึงดึงผ้าห่มออกไปจากตัวแล้วพลิกร่างขึ้นมานอนตะแคงเท้าแขนข้างหนึ่งไว้กับที่นอน เพื่อดูท่าทีของคนที่แสนดื้อรั้น“นี่คุณ…เห็นกัน

“เอ๊ะ!” อยู่ ๆ เขาก็พูดคำที่เธอเคยอยากที่จะได้ยินมันมากที่สุด แต่สายตาของเขา มันดูแปลก ๆ ยังไงชอบกล“อะไรคะ” เธอถามออกไปแบบมึน ๆ งง ๆ“ก็ชอบคุณไง เพราะว่าคุณอร่อย ขอผมหม่ำอีกทีได้ไหม” เขาพูดด้วยแววตาที่ดูแพรวพราวต่างไปจากที่ทุกครั้ง ซึ่งนั่นก็เพราะว่าเขาได้ครอบครองเธอเอาไว้แล้วทุกกระเบียดนิ้วแล้วด้วยการแตะสัมผัสจนนับครั้งไม่ถ้วน ไม่มีส่วนไหนเลยที่เขาจะไม่ได้ยึดครองบนเรือนร่างของเธอ ในขณะที่เธอเองก็รู้สึกพึงพอใจกับบทรักของเขาอยู่มากเช่นกัน“ไอ้บ้า…นี่คุณชอบฉัน เพราะว่า…เรื่องอย่างว่าแค่นี้หรอกเหรอ” เวนิตากัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยแดง มันเจ็บและจุกอยู่ในอกที่เขาตีค่าเธอแค่เรื่องบนเตียงเท่านั้น ใบหน้าคมมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป เขารู้สึกผิดที่เย้าแหย่เธอ และกลัวว่าเธอจะคิดแบบนั้นจริงๆ ฝ่ามือแกร่งลูบไล้ไปที่คางเรียวเล็กของคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยนแล้วสารภาพออกไปว่า“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะเว ผมพูดเล่น ผมแค่ไม่อยากให้คุณเครียดกับเรื่องของเรา คุณอย่าคิดมากเลยนะ” เขารีบแย้งออกไป เพราะกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิด แล้วคิดว่าเขาพึงพอใจในตัวเธอ แค่เรื่องบนเตียงเท่านั้น แต่เธอกลับสะบัดหน้าหนีและมองเขาด้วยแววตาที่ขุ่นเ