All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 21 - Chapter 30

“ผมยังอยากได้คำตอบจากคุณอยู่นะครับ” ร่างสูงทวนประโยคนั้นอีกครั้ง ขณะที่อีกฝ่ายยังคงได้แต่ก้มหน้าก้มตา“เอ่อคือ...ฉัน” ร่างบางระหงของเวนิตาไม่รู้จะทำยังไง กลัวก็กลัว เขินก็เขิน อายก็อาย แถมยังอยู่ต่อหน้าผู้ชายมีที่หน้าตาเป็นพิษเป็นภัยกับความรู้สึกของเธอซะขนาดนี้ จะให้เธอทำยังไงโดยที่ตัวเองถึงจะกล้าพอที่จะสารภาพความรู้สึกที่มีอยู่กับคนตรงหน้า มันอัดอั้นมากจริงๆ สำหรับเธอ“ว่าไงครับ” เขาถามย้ำ ขณะนั้นจ่าเทพ และหมวดนลินออกมาจากที่พัก และกำลังเดินตรงดิ่งมาทางนี้“คือ ฉะ ฉัน...ฉัน...ฉัน!!” เวนิตาได้อ้ำอึ้ง อยากจะหนีไปซะให้พ้นจากสถานการณ์ที่กดดัน และบีบบังคับเธออยู่ตอนนี้ แต่ก็ทำไม่ได้“ฉันอะไรครับ” เขาย้ำถาม พลางเดินเข้ามาใกล้ๆ จนเกือบจะชิดกับร่างบอบบางที่ได้แต่ยืนหน้าแดงก่ำ“ฉะ...ฉัน...” เวนิตายังคงอ้ำอึ้ง เขาจ้อง! ก่อนที่เธอจะกลั้นใจแล้วตอบกลับไปอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เวนิตาตัดสินใจ เดินหนีไปซะดื้อๆ แต่ถูกมือแกร่งนั้นคว้าเรียวแขนเล็กของเธอเอาไว้เสียก่อนหมับ!!!เวนิตาหันกลับมาเผชิญหน้าตรงๆ กับเขาอีกครั้ง ทั้งคู่สบสายตากัน“คุณจะเดินหนีไปแบบนี้ไม่ได้ ผมต

“ใช่ครับ ที่เราปิดคดีของนายกิตติได้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะนายชัยชนะที่ดันเล่นบทเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด แฉความลับของนายกิตติให้กับสายของเราจนหมดเปลือก เพื่อตัวเองจะได้ขึ้นเป็นใหญ่ซะเอง” หมวดธีร์บอก“ดูเหมือนว่าจะตั้งใจให้เป็นแบบนั้นซะด้วย งานนี้ ไม่รู้ว่าใครจะหักเหลี่ยมใครอีกนะครับ” หมวดภัทรพูดพลางยิ้มเยาะ อยากจะให้ถึงวันนั้นเร็วพลัน“ถ้างั้น ตกลงตามแผน” ผู้กองฐานัตถ์กล่าวกับลูกทีม ก่อนจะหันไปหาหน้าหวานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม“หมวดนลิน!”“คะหัวหน้า” ผู้หมวดหน้าหวานสบตากับคนเป็นหัวหน้าทีม“ผมฝากเรื่องชุดที่จะใส่ไปงานสำหรับผมและเวนิตาด้วยนะ” เสียงทุ้มเน้นย้ำกับลูกทีมของตน ใบหน้าสวยหวานยิ้มออกมาอย่างเปิดเผยแล้วตอบรับน้ำเสียงหนักแน่น“ได้ค่ะหัวหน้า” เธอบอกพร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างมีความหวัง เพราะเชื่อว่าการที่จะเอาชนะใจใครสักคนได้ ก็จะต้องมีความอดทนอดกลั้น ทำให้คนๆ นั้นประทับใจ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม และมันก็จะทำให้เรารู้สึกอิ่มเอมใจได้อยู่เสมอ‘สุดท้ายเขาก็จะมองเห็นคุณค่าของเราเอง เช่นเดียวกับเธอที่กำลังทำเพื่อผู้กองฐานัตถ์ แม้ว่าสิ่งที่ทำอยู่นั้นจะยังไม่เคยเห็นผลเลยก็ตาม แต่เธอก็ยังเชื

“หัวหน้ายังไม่ได้บอกอะไรกับคุณเหรอคะ” หมวดนลินหันมาถาม เวนิตาขมวดคิ้วอย่างงงๆ ก่อนตอบ“ยังเลยค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ผู้หมวดนลินไม่ได้ตอบ แต่เข้ามาจับแขนของเธอให้เข้ามานั่งลงที่เก้าอี้แทน ก่อนจะจัดแจงใช้สายรัดวัดตัว วัดนู่นนี่นั่นไปรอบๆ ร่างบางระหงที่เป็นเสมือนหุ่นให้กับเธอ“ช่วยยืนขึ้นหน่อยค่ะ คุณเว” ผู้หมวดนลินบอกพร้อมกับเดินวนไปวนมารอบๆ ตัวของเธอ เวนิตาได้แต่งุนงงแต่ก็ยอมโดยดี ก่อนที่ร่างสูงของผู้กองฐานัตถ์จะเดินเข้ามา เห็นผู้หมวดหน้าหวานกำลังจัดการวัดสัดส่วนของเวนิตาอยู่ก็ไม่ได้เอ่ยปากบอกอะไรกับเธอ แต่กลับเดินเข้าไปหยิบผ้าผืนสีดำขลิบแล้วส่งให้กับหมวดผู้หมวดนลิน“ผมเลือกผ้าชิ้นนี้แล้วกันนะ ส่วนของ...หมวดจัดการเลือกได้เลย ผมเชื่อสายตาคุณ” ผู้กองฐานัตถ์ไม่พูดชื่อของเวนิตา แต่บอกให้ผู้หมวดนลินเป็นคนจัดการเรื่องชุดของเธอแทน ผู้หมวดหน้าหวานได้แต่ยิ้มรับ แล้วมองตามแผ่นหลังเขาออกไป เวนิตาเห็นรอยยิ้มของผู้หมวดนลินก็พอจะมองออก และไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้กองฐานัตถ์ถึงเลือกที่จะปฏิเสธเธอหลังจากที่ถูกวัดตัวอย่างงงๆ โดยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ว่าจะต้องวัดไซซ์ไปทำไม เวนิตาจึงเดินออกมาจากห้องแล้ว รีบ

“เอ่อคือ...คือ” หมวดภัทรถูกยิงคำถามแบบนั้นก็อ้ำอึ้งถึงกับไปไม่ถูก“หมวดคงไม่ได้ใช้เว ให้กันผู้กองออกมาจากหมวดนลินหรอกใช่ไหมคะ เพราะถ้าเป็นแบบนั้น เวคงไม่ร่วมมือด้วยหรอกนะคะ”“คุณเวเอ่อ...คือผม” หมวดภัทรพูดจาตะกุกตะกัก ไม่กล้าตอบออกไปตรงๆ“ถ้าชอบคุณนลิน คุณควรจะเป็นฝ่ายสารภาพกับเธอ อย่ารอให้เธอไปสารภาพกับคนอื่น เชื่อเวเถอะค่ะ ส่วนเรื่องเวกับหัวหน้าของคุณ บางทีมันอาจจะเป็นไปได้ยาก หรือ อาจจะเป็นไปไม่ได้เลย เพราะว่าเขาปฏิเสธเวไปแล้ว”“อะไรนะครับ!” หมวดภัทรแสดงสีหน้าตกอกตกใจ“บางที หัวหน้าของหมวดอาจจะชอบหมวดนลินอยู่ก็ได้ แล้วถ้าคุณไม่ไปสารภาพกับเธอ สองคนนั้นเขาอาจจะชิงสารภาพก่อน คุณมานั่งทานแห้ว เวไม่รู้ด้วยนะคะ” เวนิตาหวังดีบอกออกไปตรงๆ“ผมควรจะบอกหมวดนลินไปเลยใช่ไหมครับ” หมวดภัทรถามอย่างจริงจัง“ก็ใช่น่ะสิคะ ถ้าชอบก็บอกไปเลยค่ะ ผลลัพธ์จะยังไงช่างมันค่ะ ถือซะว่าเราได้ทำดีที่สุดแล้ว” เธอตอบ“ครับ งั้นผมจะลองดู ขอบคุณมากนะครับ แทนที่จะได้ให้คำปรึกษาคุณเว กลับต้องมารับคำปรึกษาซะเอง น่าอายจังเลยนะครับ”“ไม่เป็นไรเลยค่ะ เวยินดี” ทั้งคู่เผยยิ้มให้กันอย่างเปิดเผย ร่างบอบบางของเวนิตาเดินกลับเข้า

“ก็ลินไม่อยากให้หน้าของคุณดูจืดชืดน่ะสิคะ แถมคุณเองก็พึ่งจะหายป่วยด้วย”“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ” เวนิตาตอบออกไป พลางปรายตามองไปยังคนร่างสูงที่นั่งทำเป็นไม่สนใจ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าที่เธอจะเดินเข้ามา เขายังพูดคุยกับหมวดนลินอย่างออกรสออกชาติอยู่เลย“จำเป็นสิคะ งานนี้คุณเวทำเพื่อหน่วยของเราทั้งที แล้วคุณเองก็ยังไปในฐานะตัวแทนของ...หน่วยแถมยังควงไปกับหัวหน้า จะให้ดูด้อยไปกว่ากันคงจะไม่ได้” เวนิตาได้ฟังแบบนั้นก็คิดว่าฐานะตัวแทนที่หมวดนลินพูด คงจะหมายถึงตัวแทนของตัวเธอเองซะมากกว่าดวงตาเรียวเล็กหรี่ลง เพื่อมองตรงไปหาคนร่างสูงที่นั่งอยู่ใกล้ๆ แต่ไม่ยอมหันหน้ามามองแบบชัดๆ ก่อนจะพูดออกมาว่า“ถ้าผู้หมวดคิดว่าเวจะดูไม่สมน้ำสมเนื้อ หรือดูไม่เหมาะสมที่จะเดินเคียงข้างกับหัวหน้าของคุณ ผู้หมวดจะไปงานเลี้ยงแทนเวก็ได้นะคะ” เวนิตาหลุดพูดความรู้สึกที่อั้ดอั้นออกมาแบบไม่ทันได้คิด แต่ในเมื่อพูดไปแล้วคงจะร้องเรียกมันกลับคืนมาไม่ได้ เธอจึงเดินเลี่ยงขึ้นไปบนห้องเสียเฉยๆ ทิ้งให้นลินมองคล้อยตามไปด้วยสีหน้าเจื่อนๆคนตัวสูงที่นั่งฟังอยู่ด้วยมองตาม และคิดว่าสิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่ ดูไม่ค่อยจะเหมาะสมเท่าไหร่นัก