All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 11 - Chapter 20

“ถ้าไม่บอก งั้นเรามาดูหลักฐานกันไหม” ผู้กองหนุ่มพูดพร้อมกับทำท่าว่าจะเปิดกระเป๋าสะพายของเธอ มือบางรีบคว้าคืนมาแต่ถูกเขายื้อกลับ ทั้งคู่ออกแรงยื้อยุดกันไปมาสักพัก ก่อนที่กระเป๋าจะหลุดจากสายสะพายตกลงพื้น แรงกระแทกทำให้ตัวกล้องที่อยู่ด้านในบุบ ส่วนเลนส์หน้ากล้องก็หล่นแตกเพล้ง!!!“นี่คุณทำบ้าอะไรเนี่ย” เวนิตาแหวใส่เพราะเริ่มไม่สนุกด้วย ก้มลงจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาแต่ถูกมือแกร่งของคนตัวสูงกว่าคว้าตัดหน้าไป ก่อนที่เขาจะเปิดดูความเสียหายด้านใน และเห็นว่าตัวกล้องถ่ายรูปอยู่ในสภาพที่บุบ ส่วนเลนส์ก็แตก เขาพยายามเปิดแต่เปิดไม่ติด“แบตหมด!” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะถอดการ์ดความจำในเครื่องออกมา“นี่คุณจะทำอะไร กล้องถ่ายรูปฉันพังหมดแล้ว คุณเห็นไหมเนี่ย” เวนิตาเดินตามไปคว้าของคืนแต่ไม่ทัน คนขายาวที่ก้าวเท้าเร็วกว่า รีบเดินจ้ำไปยังประตูหน้าห้องของเวนิตา ที่พึ่งจะอ้างว่าเป็นห้องของตัวเองเวนิตาวิ่งตามไปที่หน้าประตู มือแกร่งหยิบคีย์การ์ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อแตะที่หน้าประตูห้องเพื่อเปิดออกพร้อมกับลากแขนของเธอให้เข้ามาข้างใน ร่างบางตกใจหน้าเปลี่ยนสีทันที เมื่อรู้ว่าห้องๆ นั้นเป็นห้องของเขา“ปล่อยฉันนะ ผู

“หัวหน้าครับ ตอนนี้หัวหน้าอยู่ที่คอนโดหรือเปล่าครับ”“ใช่ ผมอยู่ที่ลานจอดรถ มีอะไรเหรอหมู่”“คือสายของเราแจ้งมาว่า มีคนแอบสะกดรอยตามหัวหน้าอยู่” หมู่จินยังไม่ทันพูดจบ ฐานัตถ์ก็เริ่มอ๋อ เพราะเขาจับแม่สาวตัวแสบนั่นได้แล้ว“ผมรู้แล้วล่ะหมู่”“หัวหน้ารู้แล้วเหรอครับ รู้ได้ยังไงครับว่ามันแอบตามไปที่คอนโด พร้อมลงมือจัดการหัวหน้าคืนนี้ พวกมันมีราวๆ สามคน”“ว่าไงนะหมู่!”“ช่วยด้วย...” น้ำเสียงแหบแห้งของชายคนหนึ่งร้องโอดครวญขอความช่วยเหลือมาจากท้ายป้อมยาม ร่างสูงรีบวิ่งไปดู เห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยนอนบาดเจ็บอยู่ที่พื้นถนน“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ร่างสูงเข้าไปพยุงร่างพลางถาม“มีคนบุกรุกเข้ามาในคอนโดครับ ผู้กอง!” เจ้าหน้าที่คนดังกล่าวพูดจบก่อนจะหมดสติไป“ไม่ได้การแล้วหมู่...ตามกำลังเสริมมาที่คอนโดผมด่วนเลย มีคนอยู่ในห้องผม ตอนนี้เธอกำลังเป็นอันตราย ผมต้องรีบกลับขึ้นไปช่วยเธอเดี๋ยวนี้” ผู้กองหนุ่มยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูบอกกับหมู่จินที่ยังคงถือสายรออยู่“แต่คนพวกนั้นมันจ้องจะเล่นงานหัวหน้านะครับ”“แต่ผมก็ปล่อยให้ ผู้หญิงที่อยู่ในห้องมารับเคราะห์แทนตัวเองไม่ได้”“ถ้างั้นผมกับทีมจะรีบไปที่คอนโดเดี๋ย

ณ โรงพยาบาล“คนไข้มีรอยฟกช้ำ และเกิดบาดแผลตามร่างกาย ซึ่งเป็นผลจากการถูกทำร้าย ส่วนแผลที่ศีรษะซึ่งได้รับการกระทบกระเทือนอาจจะส่งผลกระทบไปยังประสาทและสมอง ผลของการเอ็กซ์เรย์เบื้องต้น ผมดูแล้วไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงต้องรอให้คนไข้ฟื้นขึ้นมาแล้วดูอาการอีกครั้ง ระหว่างนี้ให้คนไข้ได้พักรักษาตัวก่อน อาการจะค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ ตามลำดับ”นายแพทย์สมิทธ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมประสาทเเละสมอง กล่าววินิจฉัยหลังจากทำการรักษาเวนิตา ให้กับเจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวนกลางได้ฟัง โดยมีผู้กำกับเศรษฐพงศ์ ผู้กองฐานัตถ์ หมวดภัทร และหมวดนลิน ยืนฟังคำชี้แจงอยู่ด้วย“ขอบคุณมากครับ” เศรษฐพงศ์กล่าว“ถ้ายังไงหมอขอตัวไปดูคนไข้รายอื่นต่อก่อนนะครับ” นายแพทย์สมิทธ์กล่าวจบก็เดินออกไปจากห้องพร้อมกับพยาบาลอีกสองคนเศรษฐพงศ์หันมาหาผู้ใต้บังคับบัญชา หลังจากที่หมู่จินกลับมารายงานว่า คนร้ายที่เข้ามาทำร้ายเวนิตานั้นหลบหนีไปได้ และเชื่อว่าคนพวกนั้นเป็นมืออาชีพมากกว่ามือปืนรับจ้างทั่วไป การที่เข้ามาแล้วไม่พบตัวของผู้กองฐานัตถ์อาจจะทำให้มันกลับมาเล่นงานทั้งเขาและเธออีกก็เป็นได้“งั้นเรามาเข้าเรื่องกันเลย” ผู้กำกับเศรษฐพงศ์ไม่รอช้า กล่า

“เดี๋ยวผมช่วยแล้วกัน เพราะคุณจะต้องกินยา” เขาบอกเสียงดุๆ หมู่จินหันไปมองหน้ากับหมวดภัทรอย่างรู้กัน รีบจัดการเคลียร์สิ่งที่อยู่บนพื้นแล้วรีบออกไปจากห้องหมวดภัทร กลับมานั่งที่โต๊ะอาหารตัวยาวที่ถูกเปลี่ยนให้เป็นโต๊ะทำงานของชุดคุ้มครองพยานภายในเซฟเฮ้าส์แห่งนี้มือหนาหยิบเอกสารในซองสีน้ำตาลเข้มของหมวดนลิน ที่ได้ม้าเร็วจากหน่วยสืบสวนสอบสวนส่งมาให้เมื่อเช้านี้“มีอะไรน่าสนใจเหรอครับ ผมเห็นหมวดจ้องอยู่นานแล้ว” หมู่จินเดินมานั่งใกล้ๆ พลางถาม“มีสิหมู่ ดูนี่สิ” หมวดภัทรบอกก่อนจะขยับเอกสารเข้ามาใกล้ๆ ให้เขาเห็นด้วย“หมู่ลองอ่านรายงานเหตุการณ์ของเมื่อคืนดูสิ” หมู่จินลองอ่านแต่ก็ไม่พบอะไรที่ดูผิดไปจากรายงานทั่วไป“ก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรเลยนี่ครับหมวด”“มีสิหมู่ เมื่อคืน...คุณเวนิตาถูกจับใส่กุญแจมือไว้กับราวเหล็กข้างเตียงใช่ไหม แล้วจากนั้นคนร้ายก็บุกเข้ามา ในเวลาเกือบๆ สิบห้านาที ก่อนที่หัวหน้าจะมาถึง ผู้หญิงธรรมดาๆ คนนึง ทำไมถึงสามารถต่อกรกับคนร้ายได้มากถึงสามคน” หมวดภัทรพูดให้หมู่จินคิดตาม“ในรายงานยังบอกด้วยว่า มีร่องรอยของการต่อสู้ แล้วตอนที่หัวหน้าเข้าไปก็มีคนร้ายคนนึงนอนสลบอยู่ ก่อนที่พวกเราจะ

"ฉันอยากรู้เรื่องที่ทำงานว่าเป็นยังไงบ้าง” ร่างบางเอ่ยถามระหว่างที่เขาพาเธอกลับเข้ามาในห้อง“เรื่องงาน คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ถึงจะเป็นสถานการณ์เร่งด่วน แต่ทางเราได้ให้หมวดนลินเป็นคนจัดการเคลียร์ทุกอย่างให้คุณเรียบร้อยแล้ว”“งั้นเหรอคะ” ดวงตาหวานเบิกกว้างอย่างฉงนสนเท่ เพราะเธอคิดว่าเขาจะไม่ได้สนใจในรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องงานของเธอเสียอีก“ครับ” ร่างสูงตอบรับกลับมาแบบสั้นๆ“ขอบคุณมากนะคะ” เธอยิ้ม เขาก้มหน้าลงแล้วเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย“คุณหิวไหม” ใบหน้าเรียวเอ่ยปากถาม พลางพยุงร่างเล็กให้นั่งลงที่ปลายเตียงก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้สีเบจที่วางอยู่ข้างๆ“ไม่หิวค่ะ” เธอตอบพลางช้อนสายตาขึ้นเพื่อสบตากับเขา“แล้วคุณ...อยากทำอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามขณะที่สบตากับเธอ เวนิตาเผลอหน้าแดงระเรื่อออกมานิดๆ ระหว่างที่สายตาของทั้งคู่ประสานกันไปมา แม้จะเป็นเวลาแค่ชั่วครู่เท่านั้น“คือ...เอ่อ ฉันอยากอาบน้ำค่ะ” เธอตอบแบบเขินๆ“จริงสิ คุณยังไม่ได้อาบน้ำตั้งแต่เมื่อคืนใช่ไหม” เขาถามกลับ ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างชัดเจน เธอผงกศีรษะเล็กขึ้นลงเบาๆ แล้วตอบ“ตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วค่ะ”“ผมเองก็ลืมเร