All Chapters of MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!: Chapter 91 - Chapter 100

บนท้องฟ้ามีเมฆบางตาเคลื่อนตัวผ่านดวงจันทร์สีเหลืองนวลไปอย่างช้า ๆก่อนจะลาลับเปลี่ยนหมุนเวียนเป็นแสงเจิดจ้าที่สาดส่องมาจากดวงตะวันพร้อมกับแสงแดดอันอบอุ่นในยามเช้าระหว่างที่ร่างบางระหงเดินลงมายังโต๊ะอาหารชั้นล่าง แลเห็นดอกไม้สดสีขาวนวลที่จัดอยู่ในแจกันสวยงาม โดยมีดอกกุหลาบสีขาวรวมอยู่หนึ่งดอก ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจว่าใครกันที่นำมาวางไว้ ทว่าเมื่อได้อ่านข้อความที่อยู่บนแผ่นกระดาษโน้ตสีหวานที่วางทับอยู่ข้าง ๆ ก็รู้ทันทีว่าเจ้าของนั้นคือใคร“อรุณสวัสดิ์ครับ มิสซิสลูเทอรัน อย่าลืม! ยิ้มรับความสดใสในเช้าวันใหม่ด้วยนะครับ รักคุณนะ” พออ่านจบริมฝีบางอิ่มก็เผยยิ้มออกมาเล็ก ๆ ไม่ใช่เพราะประโยคที่อยู่บนกระดาษแผ่นนั้น ทว่าเป็นเพราะความเซอร์ไพรส์ที่เธอได้รับเป็นครั้งที่สองด้วยดอกไม้ซึ่งเป็นสิ่งสวยงามที่ควรค่าสำหรับผู้หญิง“คุณเอามันมาไว้ที่นี่ได้ยังไง” หยาดพิรุณรู้สึกสงสัยว่าอีกฝ่ายใช้วิธีไหนถึงได้นำดอกไม้พวกนี้เข้ามาในบ้านของเธอได้ แต่ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ไม่มีเวลาให้เธอได้คิดทบทวนอะไรมากมายนัก เมื่อต้องพาลูกชายตัวน้อยมาส่งที่บ้านสวนของปองพลและพิมพ์ใจ ผู้เป็นพ่อและแม่ของเธอตามที่ได้บอกกล่าวไว้ล่ว

“เราควรจะไปพร้อมกัน ไม่ใช่ต่างคนต่างไปนะครับ ผมไม่อยากตอบคำถามลูกว่าคุณหายไปไหน เหมือนกับที่คุณไม่อยากตอบว่าผมหายไปไหน เวลาที่ผมไม่ได้ไปด้วย จริงมั้ย” เควิ่นบอก หยาดพิรุณจึงก้มหน้าทบทวนคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ อย่างเห็นด้วย“จริงสิ...วันนี้คุณไปคุยกับคุณวีเรื่องของอังศุมาลินมาเหรอคะ พอดีฉันมัวแต่ทำงาน เลยไม่รู้ว่าคุณไปที่นั่น” ร่างบางเอ่ยถามถึงเรื่องเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา“ผมบอกวีว่าผู้หญิงคนนั้นเค้าก่อวีรกรรมอะไรกับคุณเอาไว้บ้าง วีเค้าก็เลยเรียกให้ไปคุยว่าจะจบเรื่องนี้ยังไง ที่โรงพักหรือว่าจะที่นี่ จนกระทั่งตกลงได้ว่าเธอจะเป็นคนลาออกไปเอง ทุกอย่างก็เลยจบลงตามอย่างที่คุณรู้” เควิ่นบอกกับหยาดพิรุณ ใบหน้าเนียนได้ฟังก็รู้สึกใจหาย ไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงขนาดนี้“แบบนั้นเองเหรอคะ ฉันก็คิดว่าทำไมอังศุมาลินถึงได้ยอมลาออกง่ายๆ ทั้งๆ ที่เธอชอบงานประชาสัมพันธ์ของที่นี่มาก ชอบมากจนไม่อยากให้ใครไปแย่งงานของตัวเอง” เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างเศร้าสลด ก่อนจะเดินอ้อมร่างสูงไปที่หน้าตู้แช่เย็น“คุณอยากทานอะไรคะ ในตู้เย็นมีของไม่มาก ไม่รู้ว่าพอจะทำอะไรที่คุณชอบทานได้บ้าง”“เราออกไปดิ

“ต้องอธิบายอะไรอีกครับ ทุกคนที่นี่รู้ว่าคุณคือภรรยาของผม และที่นี่ก็คือบ้านผม เท่านี้....คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าผมกำลังทำอะไรอยู่”“แต่ฉันยังไม่ได้ตกลงอะไรกับคุณเลยนะ แล้วอย่าบอกนะ! ว่าไอ้บ้านที่ฉันเช่าอยู่เป็นบ้านของคุณ นี่คุณทำแบบนี้ได้ยังไง” หยาดพิรุณประท้วงแต่อ้อมแขนแกร่งกลับไม่สนใจ รั้งร่างบอบบางให้เข้าไปข้างในนั้นพร้อมกับเขาในทันใด ท่ามกลางสายตาของบรรดาคนรับใช้ที่ยืนต้อนรับกันอย่างอบอุ่นด้วยสีหน้าที่เปื้อนยิ้ม"ใครบอกว่าบ้านหลังนั้นเป็นของผม มันเป็นของเราต่างหาก ผมตั้งใจสร้างมันขึ้นมาเพื่อเป็นเรือนหอของเรา คุณเป็นภรรยาของผม ส่วนไอคิโด้ก็คือลูกชายของผม คุณสองคนอยู่ที่นั่นก็ถูกต้องแล้วนี่ครับ จะเหลือก็แค่ผมเท่านั้นเองที่ยังไม่ได้เข้าไปอยู่ด้วย รอแค่คุณอนุญาต ผมก็พร้อมจะเก็บกระเป๋า หอบผ้าหอบผ่อนเข้าไปอยู่กับคุณทันทีเลย""คุณนี่หน้าไม่อายจริง ๆ เลย พูดเองเออเองทั้งนั้น ฉันไม่ได้ตกลงอะไรด้วยเลยนะ""ยังต้องตกลงอะไรกันอีก ในเมื่อก็มีทั้งบ้าน ลูกก็มีแล้ว เหลือแค่เมื่อไหร่เราสองคนจะปรับความเข้าใจกันได้เท่านั้นเอง คุณแม่บอกให้คุณกับผมรออยู่ที่โต๊ะอาหาร แต่ผมอยากพาคุณขึ้นไปเห็นห้องนอนของ

หยาดพิรุณที่อยู่ในชุดนอนมิดชิดเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำ ก่อนที่เจ้าของร่างสูงใหญ่จะเปิดประตูออกมาด้วยใบหน้าที่ดูเรียบเฉย ทว่าแววตาที่เคร่งขรึมของเขาผิดไปจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง“คุณเค...คุณโกรธฉันหรือเปล่าคะ” เสียงหวานเอ่ยถามก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ ๆ เจ้าของร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่ก้าวถอยหลังพร้อมกับแสงไฟภายในห้องที่กลับมาสว่างไสวขึ้นอีกครั้งผรึ่บ!!!“ไฟมาแล้ว คุณพักผ่อนเถอะเดี๋ยวผมจะกลับแล้วล่ะ” เควิ่นเดินไปดับแสงเทียนที่ถูกจุดให้ความสว่าง ก่อนจะรวบรวมกันแล้วนำไปทิ้งในถังขยะ ขณะที่เจ้าของคำถามยังคงเดินตามเขาลงมาถึงชั้นล่าง“คุณโกรธฉันจริง ๆ ด้วย คุณเค...คือว่าฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่ว่าเรื่องเมื่อกี้นี้มัน...” คนตัวสูงโน้มตัวมองลอดไปยังหน้าต่างกระจกบานเลื่อน ทว่ายังคงมีสายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย“คุณกลับขึ้นไปพักผ่อนเถอะ ผมเองก็จะกลับเหมือนกัน” สิ้นสุดคำพูดร่างสูงก็เปิดประตูแล้วเดินออกไปจากบ้าน ในขณะที่ร่างบางได้แต่มองตามแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไปท่ามกลางสายฝนพรำโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองเธอเลยสักนิดเช้าวันต่อมา“เมื่อคืนคุณเค ไม่ได้ขับรถกลับไปเหรอคะ” หยาดพิรุณในชุดทำงานเด

“ตกลง...ผมยกให้คุณเป็นกรณีพิเศษที่ไม่ต้องดื่มกับแขกของที่นี่ ถ้าคุณตกลงทำงาน ผมจะพูดถึงหน้าที่และค่าตอบแทนสำหรับการเริ่มงาน” “ฉันตกลงค่ะ” “ค่าตัว...เอ่อ! หมายถึงค่าแรงของคุณต่อคืนคือ สามหมื่นบาท งานหลัก ๆ ก็คือต้อนรับลูกค้าในทุก ๆ คืน ซึ่งเป็นลูกค้าระดับวีไอพีของที่นี่ งานพาร์ทไทม์ของคุณคือ สี่ทุ่มถึงตีสอง คุณโอเคกับเวลานี้ใช่มั้ย ถ้าตกลง ผมให้คุณเริ่มงานพรุ่งนี้ได้เลย” “ได้ค่ะ ฉันไม่ติดอะไร” เธอตอบออกมาสั้น ๆ “ผมลืมบอกไป ว่าที่นี่มียูนิฟอร์มที่คุณต้องใส่ด้วย ชุดของที่นี่มีสองสีคือสีแดง สำหรับพริตตี้ สีกรมท่าเป็นสีของพีอาร์อย่างคุณ” พูดพร้อมกับหันไปกระดิกนิ้วสั่งให้คริสเป็นคนนำชุดมาให้กับเธอ “สำหรับคุณน่าจะเป็นไซส์เล็กสุดของที่นี่เลยนะ” มิกกี้พูดพลางยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่เมื่อหยาดพิรุณได้เห็นยูนิฟอร์มที่ต้องใส่แล้วถึงกับตกตะลึง ไม่คิดว่ามันเป็นดูวาบหวิวซะขนาดนี้ เพราะชุดที่เธอเห็นนั้นเป็นชุดสายเดี่ยว ไม่เพียงแต่ดูเซ็กซี่แต่มันเกือบ ๆ จะถึงขั้นโป๊เลยทีเดียว “คุณจะลองใส่ดูหน่อยมั้ย” มิกกี้ถามพลางกระตุกยิ้มมุมปาก แต่หยาดพิรุณรีบส่ายหน้าไปมาเชิงปฏิเสธแล้วว่า “ไม่ดีกว่าค่ะ คิ