Todos os capítulos de MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!: Capítulo 111 - Capítulo 120

"ไม่อนุญาตให้ไปทำ เพราะว่าแค่คืนเดียวมันก็เกินพอแล้ว ลาออกจากสปิริตบอมบ์ซะนะครับ เมียผมทั้งคนจะให้ยอมปล่อยไปทำงานล่อเสือล่อตะเข้แบบนั้นได้ยังไง" เขาคลายอ้อมกอดแล้วพลิกเรือนกายนุ่มให้หันกลับมาหา ก่อนที่มือใหญ่จะค่อย ๆ เชยคางเรียวเล็กขึ้นเพื่อประสานดวงตาคู่สวยของคนที่ตกอยู่ภายใต้อ้อมแขน "แต่ว่าฉัน คือ ว่า..." หยาดพิรุณกระอักกระอ่วนใจที่ต้องบอกความจริง เรื่องที่เธอต้องการเงินจำนวนมากถึงแปดแสนบาท เพื่อไถ่ถอนที่ดินจากการติดจำนอง แม้ว่าเงินจำนวนนั้น ส่วนหนึ่งจะมาจากค่ารักษาพยาบาลและค่าเลี้ยงลงดูไอคิโด้ในช่วงแรกของการคลอดก็ตาม ทว่าไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดว่าเธอกำลังต้องการเงินจากเขา "นั่งลงก่อนครับ" ร่างสูงประคองเรือนร่างบางกลับไปนั่งลงที่ปลายเตียง ก่อนจะเดินไปหยิบสิ่งของบางอย่างในลิ้นชักตู้ข้างเตียงออกมาให้กับหญิงสาว "อย่าคิดว่าผมดูถูกคุณเลยนะครับหยาด นี่เป็นบัตรเครดิตส่วนตัวของผมเอง" มือหนายื่นบัตรเครดิตในกระเป๋าสตางค์ที่มีอยู่ในกระเป๋าราวสี่ถึงห้าใบให้กับเธอไปหนึ่งใบ หยาดพิรุณรับไว้อย่างงุนงง ในขณะที่จ

 "มึงว่าไงนะ! ไอ้สามตัวเหี้ยนั่นเหรอ" เควิ่นสบถคำหยาบคายออกมาเบา ๆ เพราะจำได้ว่าไอ้สามเสี่ยหื่น คือผู้ชายที่เคยร่วมรักกับอังศุมาลิน แถมยังคิดจะเคลมหยาดพิรุณอีกด้วย ไม่รู้ว่างานนี้ เขาต้องไปเจรจา หรือจบเรื่องนี้ยังไง "เชี้ยเค...กูขอโทษ" เลโอเดินตามออกมา หลังจากที่เควิ่นพาหยาดพิรุณออกมายังลานจอดรถ เควิ่นและหยาดพิรุณหันกลับไปมอง ก่อนที่เขาจะให้เธอเข้าไปรอในรถ "มึงกลับเข้าไปข้างในเหอะว่ะเชี้ยเล กูไม่อยากเห็นหน้าคนของสปิริตบอมบ์ตอนนี้ ไม่เว้นแม้แต่มึง! ถ้ายังคิดว่ากูเป็นเพื่อนอยู่ ก็อย่าพึ่งมายุ่งกับกู...ขอร้อง" เควิ่นพูดก่อนจะขึ้นไปบนรถ ปล่อยเลโอมองตามรถที่แล่นออกไปด้วยความรู้สึกผิดที่มีอยู่เต็มประดา "คุณกลับเข้าไปเอากระเป๋าสะพายกับโทรศัพท์มือถือในห้องแต่งตัวออกมาแล้วใช่มั้ย" เควิ่นหันเพียงเสี้ยวหน้ามาถามร่างบางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ระหว่างที่เขาตั้งหน้าตั้งตาขับรถ แต่เธอนิ่ง และไม่ได้ตอบคำถามนั้น ทว่ากลับพูดขึ้นด้วยแววตาที่รู้สึกผิดอยู่เต็มหัวใจ "คุณเค...ฉันขอโทษนะคะ เรื่องนั้น...มันเป็นความผิด

เพียะ!หยาดพิรุณถึงกับผวา ยามเมื่อความแข็งขึงโจนจ้วงเบียดบดเข้าหาความล้ำลึกในจังหวะที่เร่งเร้า รัวเร็วและรุนแรง ทำให้ฝ่ามือบางเผลอฟาดไปบนท่อนแขนแกร่ง เมื่อร่างกายบิดเร้าด้วยความรู้สึกเสียวซ่านจนเกินจะทานทนไหว ปลดปล่อยสายธาราฉ่ำเยิ้มเคลือบโคนจรดปลายหัวหยักหยุ่นใหญ่โตที่คับแน่นหยั่งรากฝังลึกใจกลางความสาวจนล้นทะลัก หยาดเหงื่อเม็ดพราวเกาะกุมเรือนร่างทั้งสองจนเปียกชุ่ม ลมหายใจผะแผ่วเป่าร้อนผ่าวรินรดไปทั่วเรือนกายทั้งสอง"กลัวเหรอ...ขอโทษนะ ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณรู้สึกเจ็บ" เควิ่นชะงัก ก่อนจะโน้มลงจุมพิตบนหน้าผากเล็กเพื่อปลอบโยนเธอด้วยความรู้สึกผิด ทว่าร่างเล็กกลับส่ายหน้าไปมาแล้วส่งยิ้มอ่อนหวานให้กับเขา ก่อนตอบกลับไปน้ำด้วยเสียงนุ่มนวลชวนให้หลงใหล"ไม่ค่ะ ฉะ...ฉันไม่เป็นไร เพียงแต่ตกใจเท่านั้น...มันดีมากเลย อย่าหยุดนะคะ ทำต่อไป..." รอยยิ้มบนเรียวปากหยักแสดงถึงความพอใจในคำตอบที่ได้ยินได้ฟัง ทำให้สะโพกหนาขยับเลื่อนเคลื่อนเข้าหาเธออีกครั้งในจังหวะเนิบช้า สม่ำเสมอ และแน่นหนัก เมื่อรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นเพราะเขารุนแรงจนเกินไป ทว่ามันเกิดจากความกระสันซ่านที่ส่งผลให้เรือนร่างบางเกิดความเ

มือแกร่งเชยคางเรียวเล็กขึ้นทำท่าจะจุมพิตร้อนแรงส่งท้ายก่อนจะพาเธอลงไปรับประทานอาหารมื้อเที่ยงที่ดูท่าว่าจะอร่อยไม่แพ้รสชาติอันหอมหวานของบทรักบทสวาทของเขาและเธอเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา แต่จู่ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมารบกวนทั้งสองคน ทำให้ทั้งคู่พลันต้องหยุดชะงักแล้วผละออกห่างจากกันในทันใดเรือนกายระหงเอื้อมมือคว้าเสื้อคลุมเข้ามาสวมใส่แล้วมัดปมเชือกเล็ก ๆ ไว้ที่ข้างเอวบาง พร้อมก้าวลงจากเตียงนอนตรงไปคว้าเจ้าโทรศัพท์มือถือต้นตอของเสียงจากกระเป๋าสะพาย พลางชำเลืองมองสายที่โทรเข้ามา ก่อนนิ้วเรียวเล็กจะกดรับทว่าเจ้าของเรือนกายกำยำกลับลุกพรวดขึ้น คว้าผ้าขนหนูผืนบางสีขาวพอดีตัวเข้ามาพันที่รอบเอวสอบเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ แล้วเดินตามลงมายืนอยู่ข้างๆ ผู้เป็นภรรยาทางพฤตินัย ด้วยสีหน้าและท่าทางที่ดูไม่ค่อยพอใจอย่างเห็นได้ชัด ราวกับกำลังกดดันเพื่อให้เธอกดวางสายที่โทรเข้ามารบกวน"เอ่อคุณเค...อย่าพึ่งเข้าใจผิดนะคะ คือฉันกับหมอลีนัดกันไว้ก่อนหน้าที่เราสองคนจะเข้าใจกัน ว่าจะไปดูของขวัญวันเกิดให้กับไอคิโด้ เพราะว่าอีกไม่กี่วันก็จะใกล้วันเกิดของแกแล้วน่ะค่ะ จริง ๆ ฉันเองก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วย เลยไม่อยากให้ค

"ก็แล้วทำไมจะไม่ว่าง...วันนี้มันวันหยุด ไอคิโด้ก็ไม่อยู่...ไปตามมาไป เร็วด้วยนะบอกว่าฉันรออยู่ที่นี่ แต่ถ้าไม่ว่างก็ทำให้ว่างสิวะ...ไปได้แล้ว" ว่าจบก็กระดกวิสกี้เข้าปากแล้วบรรจงให้เคลือบลิ้นด้วยการเฉลี่ยวิสกี้ให้ทั่วทั้งลิ้น สัมผัสวิสกี้ด้วยรสชาติความหอมหวานของพืชพันธุ์ที่ถูกบ่มมาเป็นเวลานาน กลิ่นของวิสกี้ที่หมักมาหลายทศวรรษ ค่อย ๆ ทะยานขึ้นสู่นาสิกประสาทออกมาทางลมหายใจ ความรู้สึกซาบซ่าหลังกลืนอาจจะเทียบเท่าไม่ได้กลับกลิ่นรัญจวนที่ผ่านพ้นปลายจมูกหลังจบการสัมผัส ก่อนจะหรี่ตามองตามหลังนายแห้วไปแบบห่าง ๆ"เอ่อ...คุณผู้หญิงครับ คุณไอให้ผมมาตามไปพบที่ตึกใหญ่ครับ" หยาดพิรุณไม่ได้สนใจคำพูดของนายแห้วสักเท่าไหร่นัก เพราะคิดว่าเขาคงจะอารมณ์ดีจากที่ได้ออกไปพบกับคุณวีรนุชมามากกว่า คงไม่ได้ใส่ใจว่าเธอจะไปพบเขาหรือไม่ก็ตาม"ตอนนี้เลยเหรอคะ พอดีหยาดซ่อมชุดนักเรียนให้ลูกอยู่ คงจะอีกสักพักใหญ่เลยนะคะกว่าจะไปได้ คุณเคมีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ" ใบหน้าสวยหวานหันมาถามลูกน้องคนสนิทของคนที่สั่งให้มาตาม ทว่านายแห้วเองก็มีท่าทีกระอักกระอ่วน เพราะตนไม่ค่อยได้เห็นเจ้านายดื่มหนัก ล่าสุดก็นานมากถึงสี่ปีที่แล้ว โดยไม่