All Chapters of MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!: Chapter 81 - Chapter 90

  ร่างบอบบางพยายามดิ้นรนประท้วงคนที่อยู่ด้านหลัง พร้อมตะเกียกตะกายพาร่างเกาะกุม ควานหาสิ่งของที่พอจะเหนี่ยวรั้งไม่ให้ตัวเองถูกฉุดรั้งเข้าไปไกลเกินกว่านี้ มือบางครูดไปบนผนังกำแพงจนปลายเล็บเป็นรอยถลอก แต่กระนั้น ก็ยังคงไม่ละความพยายาม มือใหญ่ปัดข้อมือเล็กที่กำลังกระทำสิ่งนั้นเพื่อหลีกหนี ทว่ามันกลับไม่ยอมให้เธอดิ้นหลุด ความหวาดกลัวถาโถมเข้าใส่ ทำเธอต้องออกแรงดิ้นรนให้มากขึ้น เพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการในครั้งนี้ ทว่าแรงของเธอก็ไม่เพียงพอที่จะต้านทานเรี่ยวแรงของอีกฝ่ายได้ พละกำลังมหาศาลของคนที่อยู่เบื้องหลังมีมากมายกว่าเธอหลายต่อหลายเท่า จนเธอหมดเรี่ยวแรงที่จะสู้ ร่างของคนที่อยู่ด้านหลังตกกระทบลงพื้นมองเห็นเป็นเงารางๆ ขนาดใหญ่ที่กำลังคว้าเข้ากับเอวบางให้ลอยขึ้นเหนือพื้นแล้วพาเข้าไปในห้องพักอย่างง่ายดาย แม้จะดูทุลักทุเลอยู่พอสมควร “อย่าส่งเสียงดัง...ถ้าไม่อยากโดนปล้ำ!” ประตูถูกปิดสนิทลง พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหู ทำเธอถึงกับหยุดชะงัก

“ถ้าคุณพร้อมจะรับฟัง ผมก็พร้อมที่จะเล่าให้ฟังทั้งหมด แต่มีข้อแม้ว่า เราจะต้องไม่ทะเลาะกัน และคุณต้องเชื่อในตัวผม ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมกำลังจะเล่าเป็นความจริงทั้งหมด...ผมรับรอง” เควิ่นสร้างเงื่อนไขให้กับเธอ คนฟังได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเบาๆ อย่างไม่มีข้อแม้ เพราะเธอเชื่อมั่นว่าสายตาของเขาที่แสดงออกมาอย่างจริงใจนั้น มันโกหกไม่ได้ แม้ว่าเธอจะเคยมองคนอย่างอังศุมาลินผิดพลาดไป แต่สำหรับผู้ชายคนนี้กลับไม่ใช่อย่างนั้น “ผมได้ยินที่คุณคุยกับหมอลีเรื่องที่จะพาคิโด้มาเที่ยวทะเล ตอนคุณกับผมไปทำแผลวันที่ขโมยขึ้นบ้านที่โรงพยาบาล แล้วผมก็เลยเดาว่าคุณอุษาน่าจะจองที่พักที่นี่ไว้ เพราะเมื่อเดือนก่อนตอนที่ผมเข้าไปที่สปา ผมเคยแนะนำว่า ถ้าอยากมาพักผ่อนที่ทะเลก็มาเที่ยวที่นี่ได้ เพราะผมรู้จักกับเจ้าของของที่นี่ เค้าเป็นเพื่อนผมเอง แค่บอกว่ารู้จักกับผม ก็จะได้ส่วนลดสำหรับที่พัก 25%” เควิ่นบอกกับเธอ ก่อนจะย้อนถามกลับไป “คุณอุษาไม่ได้บอกเหรอ ว่าพวกคุณได้ส่วนลด 25%” เควิ่นเว้นวรรคเพื่อรอให้เธอตอบคำถาม ใบหน้า

 “เอ่อ ฉัน...ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณหมอลีออนค่ะ” หยาดพิรุณตอบออกมาอย่างชัดเจน สีหน้าที่ดูเคร่งเครียดของเควิ่นค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างที่ผ่อนคลายเข้ามาแทนที่หลังจากได้ฟังคำตอบจากเธอ “แล้วคุณ...รู้สึกอะไรกับผมบ้างหรือเปล่า” เควิ่นกระเถิบเข้าไปใกล้เรือนกายระหงที่นั่งอยู่ปลายเตียง พร้อมกับขยับแขนข้างหนึ่งจากลาดไหล่ขึ้นมาเชยคางมนอย่างนุ่มนวล “คุณยังไม่ต้องตอบก็ได้ เอาไว้ให้คุณแน่ใจค่อยบอกกับผม เพราะแค่คุณบอกว่าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรกับหมอลี มันก็ทำให้ผมรู้สึกหนักแน่นกับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อคุณมากพอแล้ว ผมรักคุณนะหยาด…ผมรักคุณ!” เควิ่นประคองใบหน้าสวยหวานด้วยสองมืออบอุ่นของเขา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตบนกลีบปากนุ่มอย่างหวานซึ้งด้วยความเสน่หา สัมผัสที่คุ้นเคยของเขาทำเรือนร่างบอบบางถึงกับสะท้านเผลอมอบจูบที่ไม่เคยมอบให้ชายใดกลับไปรับสัมผัสที่อ่อนโยนจากเขาที่ส่งผ่านริมฝีปากอันเร่าร้อนลงมาบนเรียวปากอ่อนนุ่มของเธออย่างแผ่วเบาราวกับขนนกในอากาศ จนล่องลอยและเคลิบเคลิ้

"ก็สนุกดีฮะ แต่ว่าอากาศร้อนไปหน่อยฮะคุณอาผู้จัดการ" ไอคิโด้ตอบกลับไป วีรนุชยิ้มให้เด็กน้อยอย่างเอ็นดู"เรียกอาว่า อาวี ก็พอแล้วจ้ะ พร้อมจะไปดูบ้านใหม่กันหรือยังเอ่ย” หญิงสาวเอ่ยถามหลานชาย ด้วยน้ำเสียงชวนให้ตื่นเต้นดีใจ ไอคิโด้ได้ยินรีบผงกศีรษะขึ้นลงเล็กน้อยแทนการตอบคำถาม“ถ้างั้นก็ไปกันเลยครับ” วีรนุชพูดพร้อมกับเดินเข้ามาช่วยยกข้าวยกของ ในตอนนั้นเองมีรถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอด ก่อนที่ร่างกำยำสูงใหญ่ของใครบางคนจะก้าวลงมาจากรถ“หมอลี!” วีรนุชตกใจที่อยู่ๆ เธอก็ได้พบกับผู้ชายใบหน้าหล่อเหลา ซึ่งเธอไม่ได้พบเขามาเกือบๆ สี่ปีเต็ม ผู้ชายที่หักอกเธอ ผู้ชายที่เย็นชา และ เย่อหยิ่ง แถมยังไม่เคยปรายตามองเธอเลยแม้สักครั้งเดียว“สวัสดีครับหยาด สวัสดีครับคิโด้” หมอลีเดินตรงเข้ามาทักทายสองแม่ลูกที่กำลังช่วยกันหอบกระเป๋าสัมภาระไปที่รถยนต์คันหรูของวีรนุช“สวัสดีค่ะคุณหมอ ความจริงไม่ต้องลำบากก็ได้นะคะ เพราะว่าข้าวของของหยาดกับลูกมีไม่มาก จะมีก็แค่เสื้อผ้าแล้วก็ของใช้เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง นอกนั้นก็เป็นของของบ้านเช่าหลังนี้ทั้งนั้นค่ะ” หยาดพิรุณบอกออกมา เพราะรู้สึกเกรงใจคนที่พึ่งจะออกเวรแล้วตรงดิ่งมาช่วย

หลังจากที่คนอื่นๆ แยกย้ายกันกลับไปแล้วนั้น หยาดพิรุณก็ขนข้าวขนของเข้าไปภายในบ้าน ภาพที่เธอเห็นนั้นไม่เพียงแต่ความสวยงามของการออกแบบและตกแต่งที่ดูหรูหราสวยงามเท่านั้น แต่มันเป็นบ้านที่ดูอบอุ่น เสมือนภาพวาดบ้านในฝันของเธอเมื่อครั้นยังเยาว์วัย รอบๆ บ้านที่เต็มไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่ดูร่มรื่น มีสวนหย่อมเล็กๆ ตกแต่งด้วยไม้ดอกไม้ประดับ มีสระว่ายน้ำ มีม้าโยก ให้ได้นั่งเล่น ภายในที่ถูกตกแต่งด้วยภาพเขียนติดฝาผนังอย่างสวยงาม ห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องอาบน้ำ ดูหรูหราและสวยงามราวกับคฤหาสน์ของเจ้าหญิง ภายในห้องนอนไม่ได้คับแคบเหมือนเช่นบ้านเช่าหลังเดิม แต่ถูกตกแต่งด้วยผ้าม่านสวยหรูราคาแพง ของตกแต่งทั้งหมดเหมือนกับถูกสั่งทำขึ้นใหม่แทบทุกชิ้น แม้กระทั่งปลอกหมอน และ ผ้าปูที่นอน ร่างระหงเดินเข้าไปภายในห้องนอนสีฟ้าอ่อน ที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามเหมาะสมกับเด็กผู้ชาย มีทั้งหุ่นยนต์ เลโก้ และของเล่นที่ยังดูเหมือนใหม่ ทว่ามันอาจจะไม่เคยผ่านการใช้งานมาเลยสักครั้ง "หม่ามี๊…ผมชอบที่นี่จังเลยฮะ ผมอยากให้มันเป็นบ้านของเรา เราอยู่บ้านหลังนี้กันตลอดไปเลยได้มั้ยฮะ" ร่างน้อยๆ ที่ยืนเกาะขอบหน้าต่างมองลงไปด้านล่างเห