All Chapters of MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!: Chapter 101 - Chapter 110

ดวงตาคู่สวยเคลือบคลอด้วยน้ำใส ๆ รอบดวงตา โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวเลยว่าทำอะไรลงไป รู้เพียงแค่เขาไม่ต้องการให้เธอไปทำงานที่ผับแห่งนี้ ไม่ต้องการให้เธอเอาตัวเองเข้าไปข้องเกี่ยวในสถานที่แบบนั้น โดยเฉพาะการที่เธอไปรู้จักกับเสือร้ายอย่างมิกกี้ และ คริส แม้ว่าทั้งสองคนจะเป็นเพื่อนในกลุ่ม แต่เขาก็ไม่ไว้ใจ และ ไม่ต้องการให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้เธอทั้งนั้นน้ำตานองร่วงสู่ท่อนแขนแกร่งทำให้ได้รู้ว่าตัวเองทำไม่ดีกับหญิงสาว ร่างสูงค่อย ๆ ผละออกจากเรือนร่างบอบบางอย่างช้า ๆ ด้วยความทะนุถนอมและรู้สึกผิด ทว่าหัวสมองของเขายังคงรู้สึกสับสนและร้อนรุ่มอยู่อย่างนั้น ความคิดต่าง ๆ นานาที่ประเดประดังเข้ามาเหมือนเนื้อร้าย ที่รังแต่ทำให้เขาแสดงออกต่อเธออย่างร้ายกาจ“หยาดพิรุณ...” ร่างบางกะพริบตาถี่ ๆ พร้อมกับปาดน้ำตาที่ไหลรินอาบพวงแก้มสีสวยงาม พยายามปรับอารมณ์ความหวาดกลัวที่เข้ามาย้ำเตือนการกระทำของเขาเมื่อสี่ปีก่อนจากการถูกคุกคามอย่างหนักหน่วงของเขาให้กลับคืนสู่ภาวะปกติ ทว่าความรู้สึกกดดันในภาพเก่าครั้งนั้นยังคงจุกอยู่ที่ลำคอและอก“ผมขอโทษ...” น้ำเสียงผะแผ่ว กับใบหน้าที่เจือความสำนึกผิดกำลังจับจ้องคนตรงหน้า“ออกไ

 “ทำให้ผม…" หยาดพิรุณตาค้าง ยังคงไม่เข้าใจในคำที่อีกฝ่ายพูด ก่อนที่มือใหญ่จะเอื้อมไปปลดเข็มขัดแบรนด์เนมทิ้งไปบนเตียง แล้วรูดซิปกางเกงลง "ใช้ปากของคุณ...ทำให้ผม!” เควิ่นพูดเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะเอื้อมมือใหญ่ไปจับที่ปลายคางเรียวเล็กของเธอบีบให้เผยอขึ้นเล็กน้อย "ไม่! " หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ รู้สึกหวาดหวั่น ระหว่างที่ฝ่ามือร้ายกาจของเขาง้างเรียวปากของเธอให้อ้าออกพร้อมทำหน้าที่ตามอย่างของผู้หญิงที่เขากำลังพูดถึง "นี่มันงานของคุณ! " เควิ่นบอกกับเธอ ก่อนจะงัดความเป็นชายออกมาจากชั้นใน จัดการรูดขึ้นรูดลงสองสามครั้งเพื่อกระตุ้นให้มันผงาดขึ้นพร้อมใช้งาน เส้นเลือดน้อยใหญ่โอบล้อมความใหญ่โต แข็งขึง และดุดัน ทว่าพร้อมพรั่งอยู่เบื้องหน้า ความรู้สึกหวาดหวั่นพรั่งพรูเข้าถึงกายลึกราวกับหยั่งราก เมื่อท่อนอุ่นจัดสัมผัสกับพวงแก้มสีสดสวยของคนใต้ร่างอย่างเนิบนาบและอ้อยอิ่ง ราวกับทดสอบคุณภาพ ความแข็งแกร่งและทนทาน ถูวนไปมาข้างเรือนแก้มขาวจนเกิดน้ำใส ๆ ไหลเยิ้มออกมาจากปลายมนสีแดงเถือก

รถสปอร์ตคันหรูแล่นปราดเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ ลูเทอรัน ก่อนที่ร่างสูงจะลงไปฉุดเรือนร่างบางที่นั่งมาด้วยกันให้ลงจากรถทั้งที่ไม่เต็มใจ "นี่คุณปล่อยนะ...ไหนว่าจะพาฉันกลับบ้าน แล้วพามาที่นี่ทำไม" แววตาไหวระริก เรือนกายสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกที่หวาดหวั่น นัยน์ตาคมตวัดมองเรือนร่างบางอย่างเจ้าเล่ห์ เรียวปากหยักยิ้มด้วยความร้ายกาจ "ก็นี่ไงบ้าน...ผมบอกหรือยังไงว่าบ้านคุณ หรือว่าบ้านผม ขึ้นไปเร็วเข้า...อย่าชักช้า!" ว่าแล้วก็คว้าข้อมือบางให้ทำตามคำสั่ง ทว่าเธอกลับขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมทำตามอย่างว่าง่าย "ไม่ไป! " เธอสะบัดเรียวแขนทิ้ง แล้วตั้งท่าเตรียมจะหนี แต่อีกฝ่ายกลับพุ่งเข้าไปหาแล้วรวบเรือนร่างระหงให้เข้ามาประชิด ก่อนจะพาตัวเข้าไปในตึกใหญ่แม้ว่าอีกฝ่ายจะออกแรงดิ้นสู้ "อ้ายยย คุณเค...ปล่อยฉัน! " เธอร้องลั่น "ชู่ววว! เบาๆ หน่อยสิคุณ อยากให้คนทั้งตึกตื่นขึ้นมาเห็นเราสองคนกันหรือยังไง อยากประกาศให้คนเค้ารู้เหรอ ว่าเรากำลังจะขึ้นไปทำอะไรกัน ถ้าอยาก...ก็ตะโกนให้มันดัง ๆ เลย เพราะว่าผมเ

 “นี่อาจจะไม่ใช่ครั้งแรกของเรา แต่คุณรู้มั้ย...ว่าผมตื่นเต้นยิ่งกว่าครั้งนั้นซะอีก ใบหน้า แววตา หมดทั้งหัวใจของผม ลมหายใจของผม และร่างกายของผมมันกำลังจะตกเป็นของคุณ” เสียงทุ้มนุ่มเผยความรู้สึกที่ไม่อาจเก็บงำมันไว้ได้อีกต่อไป ฝ่ามืออบอุ่นกอบกุมแก้มนุ่มไล้ปลายนิ้วเรียวผะแผ่วละเลียดบนผิวบอบบางอย่างอ่อนโยน แววตาคู่คมจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเสน่หาเกินว่าจะหาคำใดมาอธิบายได้ "ผมไม่รู้ว่าสี่ปีที่ผ่านมาคุณอยู่แบบนี้มาได้ยังไง แต่ขอให้รู้ไว้ว่าทุกครั้งที่หลับตาผมไม่เคยลืมเรื่องคืนนั้นของเราได้เลย คุณอาจจะรู้สึกเปล่าเปลี่ยว หรือโดดเดี่ยวหัวใจ แต่ว่าต่อจากนี้ไป คุณจะมีผู้ชายตรงหน้าคุณตรงนี้ ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ไม่ว่าที่ผ่านมาผมจะร้ายกาจกับคุณแค่ไหนก็ตาม...ขอแค่คุณจดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนี้ แค่ภาพเหล่านี้ จดจำทุกเสี้ยววินาทีของเราเอาไว้ ผมจะอ่อนโยน นุ่มนวล และซื่อสัตย์ต่อคุณเพียงคนเดียว” เปลือกตาสีน้ำตาลเข้มแต่งแต้มด้วยอายแชโดว์สีขาวประกายมุกส่งผลให้ดวงตาสวยสะกดดูร้อนแรงชวนหลงใหลค่อย ๆ หลับพริ้มลง ก่อน

 "นะ นิด....หน่อย ค่ะ" เธอตอบ ก่อนที่ร่างสูงจะโน้มกายลงสัมผัสเรียวปากอวบอิ่มอีกครั้ง เพื่อบรรเทาอาการที่เกิดขึ้นกับหญิงสาว สองมือใหญ่ฟอนเฟ้นไปที่สองเนินใหญ่หยอกล้อให้เธอเสียวซ่าน ร่างบางบิดพลิ้วหวิวไหวสุดเกินที่จะห้าม “อะ อ้า...อ๊า” เธอร้องครางลั่นอย่างลืมอาย หลังเขาผละออกจากริมฝีบางอิ่ม ก่อนก้มลงดูดเม้มเนินอกนุ่มนิ่มอวบอั๋นเต่งตึง ดูดดื่มอย่างหนักหน่วง อีกข้างหนึ่งถูกฟอนเฟ้นจากมือหนาอย่างเอาแต่ใจ ปลายนิ้วเรียวเล็กสอดแทรกปลายเส้นผมของคนบนตัวจิกลงแน่นหนักเพื่อลดอาการซ่านสยิว แม้จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่ทว่ามันกลับดีกว่าครั้งไหน ๆ “นะ...แน่น แน่นมากที่รัก สี่ปีที่ผ่านมานี้...คุณไม่คิดจะใช้มันเลยหรือยังไง” เควิ่นเผลอลืมตัว หลุดปากถามเธอออกไปตรง ๆ ไม่คิดว่าเธอจะทนความเปล่าเปลี่ยวจนกลับมาเป็นของเขา เสมือนไม่เคยผ่านการร่วมรัก แม้จากตัวเขาเอง มือหนาจับสะโพกผายไว้มั่น แล้วถอดถอนท่อนเอ็นอุ่นจัดอย่างเชื่องช้าออกมาจนเกือบสุด แล้วหยั่งลึกเบียดเสียดความคับแน่นจนสุดทาง ความเจ็บถูกแท