บททั้งหมดของ ไฟริมธาร : บทที่ 11 - บทที่ 20

ลัทธพลคว้ากล่องอุปกรณ์สำหรับการปฐมพยาบาลเบื้องต้น อีกมือถือกระเป๋าคู่ใจ แล้วหันรีหันขวางมองไปรอบๆ ท่าทางเขาลุกลี้ลุกลนนัก จนน้องสาวที่มาช่วยดูแลร้านในตอนเย็นถึงกับกอดอก พลางส่ายหน้าช้าๆ กับท่าทางของพี่ชาย เสียงใสเอ่ยลอยๆ ขึ้น เมื่อเห็นว่าลัทธพลกำลังยืนบ่นทบทวนถึงเครื่องมือเครื่องไม้ในการรักษาอยู่ไปม

“พ่อจะไปนิวยอร์คสองอาทิตย์นะลูก ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะหนูบุษ”ประมุขของบ้านดิลกธรรมชัยเอ่ยขึ้น ขณะที่ทานอาหารเช้ากันอย่างสบายๆ ในสวน เพื่อรับแดดและเสพบรรยากาศยามเช้า ของฤดูปลายฝนต้นหนาว เพชรน้ำบุษตักข้าวต้มส่งกลิ่นหอมฉุยหน้าทานให้กับเขาแล้วยิ้ม ขณะที่ณัฐเอื้อมมือไปจับมือนุ่มของหญิงสาวมาบีบเบาๆ นัยน์ตาคมน

แววว่า แล้วเดินเร็วๆ ตรงไปยังห้องนั่งเล่นของบ้านดิลกธรรมชัยที่มีบุตรสาวของนางนั่งละเลียดทานอาหารเช้าอยู่ในนั้น วรัทยายังคงมีสีหน้างอง้ำ เพราะขัดใจกับคำพูดแบบไม่มีเยื่อใยสักนิดของณัฐ นี่เสน่ห์ของเธอไม่สามารถมัดใจเขาได้เลยหรือยังไงกัน หญิงสาวคิดอย่างขัดเคือง ตอนอยู่บนเตียง มีสัมพันธ์พิศวาสแรงร้อนด้วยก

เสียงนกร้องดังเจื้อยแจ้ว แดดยามเช้าส่องรำไรลอดใบไม้มาต้องผิวให้ความอบอุ่น ลมเย็นๆ พัดมาเรื่อยเฉื่อย เอาอากาศบริสุทธิ์มาต้องใบหน้าใสหวาน เพชรน้ำบุษสูดอากาศเข้าปอดอย่างสดชื่น พลางมองไปรอบๆ ตัว นานครั้งที่เธอจะได้มาสัมผัสบรรยากาศนอกบ้านบ้างแบบนี้ แม้จะสดชื่นไม่ต่างกัน แต่ความรู้สึกของอิสรภาพนั้นต่างกัน

“นี่ยายบุษค่ะ ยายบุษอยู่แถวหนองทรายน่ะค่ะ อุ๊ย! หนูนาลืมแนะนำให้พี่วีกับยายบุษรู้จักกัน มัวแต่ตื่นเต้นที่ได้เจอพี่วี”“ก็รู้จักกันแล้วนี่ครับ สวัสดีครับน้องบุษ”กันต์ระวีเอ่ยยิ้มๆ เขามองหน้าของเพชรน้ำบุษด้วยสายตาเป็นประกายวับ จนเพชรน้ำบุษที่ลุกขึ้นยืน ละมือจากเจ้าหมาน้อยชั่วคราวถึงกับหลบตาคมของอีกฝ่