บททั้งหมดของ ไฟริมธาร : บทที่ 21 - บทที่ 30

“จะให้พี่ไปส่งที่ไหนครับ บอกมาได้เลย”“คือว่ารถบุษจอดทางโน้นน่ะค่ะ”หญิงสาวถึงกับหน้าแดงซ่านกับสัมผัสใกล้ชิดแบบนั้น กลิ่นตัวของเขาเหมือนกับกลิ่นไอแดดยามเช้า ที่หอมสะอาด ชวนให้สดชื่น อ้อมแขนของเขาราวกับกำแพงคุ้มกันอันแน่นหนา ที่น่าซุกอิงแอบ ขอความคุ้มภัยที่ปลอดภัย เมื่ออยู่ในอ้อมแขนของกันต์ระวี เพชรน

สายตาคมกริบกำลังจับจ้องมองตามร่างเล็กบางของหญิงสาวที่กลายเป็นดาวเด่นของงานในคืนนี้อย่างไม่ยอมให้คลาดสายตา ก้องหล้าจิบแชมเปญในมือ พร้อมกับมองตามร่างบางระหงที่อยู่ในชุดสีชมพูหวานไปด้วยสายตามุ่งมั่น เขามองกวาดไล่ไปทั้งเรือนร่างงดงามนั้น เปลวไฟบางอย่างถูกจุดขึ้นมาแล้วกำลังระอุร้อน เมื่อได้มองพินิจเธอแบบ

“ยากอยู่นะครับคุณวี”ชนัญเอ่ยพลางกัดริมฝีปาก เมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายบอกความต้องการของตนเอง กันต์ระวีหัวเราะเบาๆ เขามองไปรอบๆ สถานบันเทิงที่ชนัญชวนเขามา ที่นี่บรรยากาศใช้ได้ แม้จะมีคนมากไปหน่อยก็ตามที แต่ก็มีสาวๆ สวยๆ ที่เขาน่าจะหาไปเป็นเพื่อนผ่อนคลายมีความสุขด้วยกันได้ในคืนนี้“ผมรอได้ รอมาตั้งยี่

เสียงหวานเอ่ยอ้อน ฟังแล้วเหมือนกับคนจะขาดใจอย่างน่าสงสารนัก กันต์ระวีตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นมา แขนเรียวโน้มคอเขามาใกล้ ริมฝีปากนุ่มจูบเปะปะไปทั่วใบหน้าเรียวของเขาอย่างคนไม่มีประสบการณ์ เธอไม่รู้ว่ากำลังต้องการอะไร รู้เพียงอย่างเดียวว่าการได้สัมผัสเขามันทำให้เธอหายทรมาน แต่แค่นี้ไม่พอ มันยังไม่พอ เธออยาก

ลัลนาลอบมองเสี้ยวหน้าหวานละมุนของเพื่อนรัก ที่เมินมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เพชรน้ำบุษวันนี้ดูนิ่ง และเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา เหตุผลที่มาปรากฏตัวพร้อมกับกันต์ระวี ที่หน้าบ้านของเธอตอนสายๆ วันนี้ ก็ยิ่งทำให้ลัลนารู้สึกมึนงง สงสัย ว่าตกลงแล้วความจริงมันคืออะไรกันแน่“เอ่อ...ยายบุษ จะให้เราไปบอ