บททั้งหมดของ ไฟริมธาร : บทที่ 31 - บทที่ 40

“แยมอยากจะคุยเรื่องน้องสาวของแยม ไปนั่งที่โต๊ะแยมไหมคะ มันเป็นส่วนตัวกว่า”“คือว่า...”วรัทยาไม่ฟังคำตอบ เธอกึ่งลากกึ่งจูงก้องหล้าไปที่โต๊ะของเธอซึ่งเป็นมุมในสุดจนได้ มือเธอจับมือเขาแน่นอย่างจะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนี เมื่อนั่งลงแล้ว เธอจึงเอ่ยถามเขาขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่มๆ หากแต่นัยน์ตาที่มองเขาทำให้ก้องหล

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลุกเพชรน้ำบุษให้ตื่นจำภวังค์ในวัยเยาว์อันปวดร้าว เธอยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นเบอร์โทรศัพท์ของเพื่อนสนิทที่ปรากฏขึ้นมา ก่อนจะกรอกเสียงใสๆ ลงไป“จ้ะ หนูนา”“เป็นยังไงบ้างยายบุษ งานเรายุ่งๆ เลยไม่ค่อยได้โทรไปหาเลย”น้ำเสียงสดใสของเพื่อนรัก เหมือนจะทำให้อารมณ์ของเพชรน้ำบุษดีขึ้นมาในทัน

วิทย์มองดูคนตรงหน้าอย่างสำรวจถี่ถ้วน ก่อนจะหรี่ตามองดูจดหมายที่ชายหนุ่มถือมา นัยน์ตาคมกวาดไล่ตามข้อความนั้นอย่างถี่ถ้วน เมื่ออ่านจบเขาก็วางมันลง แล้วกระแอมเล็กน้อย น้ำเสียงที่พูดฟังดูค่อนข้างจะหนักแน่น มีอำนาจ ตามแบบของคนเป็นหัวหน้า“สารวัตรไพรัตน์ฝากมาสินะ คิดยังไงถึงอยากทำงานที่นี่”“ผมเคยแต่ทำงาน

ก็เขารักเธอ ไม่เคยปรารถนาใครเท่านี้มาก่อน ณัฐเคยใช้เสน่ห์ของตนได้ในสิ่งที่หมายปอง สำเร็จทุกครั้ง แต่กับเพชรน้ำบุษ ด้วยสัมพันธ์ที่มันเหมือนกับเส้นที่ขีดแบ่งไว้ ว่าเขามีสิทธิ์แค่ไหนมันก็ทำให้หนุ่มใหญ่กำลังจะคลั่งเพราะความปรารถนา เขากำลังจะลบเส้นนั้น ณัฐบอกกับตนเอง เขามีแผนการที่เตรียมไว้สำหรับตนเองและ

“มีความสุขอะไรกันนักหนา เสียงหัวเราะดังไปถึงด้านนอกเลยนะจ๊ะ บุษ”เสียงเคาะประตูเพียงแค่สองครั้ง แล้วไม่รอฟังคำอนุญาต เจ้าหล่อนเปิดเข้ามาอย่างเสียมารยาท เพชรน้ำบุษถึงกับชะงัก ใบหน้าที่กำลังสดใสนิ่งเฉยไปในทันทีราวกับดอกไม้ถูกน้ำร้อน เธอกระแอมเบาๆ ขณะที่กันต์ระวียืนตรง ท่าทางสำรวมขึ้นมาทันที“พี่แยม มี