Todos los capítulos de ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต: Capítulo 61 - Capítulo 70

“เจ้าพูดใหม่อีกทีสิ! พระชายารัชทายาทนางมีชื่อว่าอะไร นางไม่ได้ชื่อเว่ยหลิงเหลียนตามที่ข้าล่วงรู้มาอย่างนั้นเหรอ”รับสั่งถามด้วยความอยากรู้อย่างยิ่งยวด “พระชายารัชทายาทเดิมทีมีนามว่าเว่ยหลิงเหลียนพ่ะย่ะค่ะ แต่เพราะเกิดเหตุการณ์ประหลาดเกี่ยวกับตัวนางในคืนก่อนจะถึงวันอภิเษกสมรสได้สิ้นชีพลงอย่างกะทันหันในขณะหลับใหลก่อนย่ำรุ่ง บรรดาหมอหลวงต่างยืนยันอย่างชัดเจนว่านางสิ้นลมหายใจไปแล้วจริงๆ แต่จู่ๆ ช่วงสายของวันเดียวกันนางฟื้นคืนกลับมา ราชครูชี้แจงว่านางเป็นโรคหลับใหลจนชีพวาย การหลับของนางประหนึ่งคนตายแต่จะตื่นขึ้นมาได้เอง และนางตื่นมาทันเวลาก่อนที่จะถูกนำลงโลงจึงทำให้ไม่ต้องถูกฝังลงดินทั้งเป็นพ่ะย่ะค่ะ” “ยังมีโรคประหลาดเช่นนี้อยู่อีกหรือนี่”รับสั่งพึมพำเต็มไปด้วยความประหลาดใจพร้อมเสียงของสายข่าวรายงาน “แต่ว่ามีกระแสข่าวเล็ดรอดออกมาพ่ะย่ะค่ะ ว่าสาเหตุที่พระชายารัชทายาทสิ้นชีพเป็นฝีมือของฮองเฮาแห่งต้าโจวที่ลงมือสังหารเพื่อกำจัดสกุลเว่ยไปให้พ้นทาง และให้คุณหนูจากสกุลหวังที่ได้ตำแหน่งพระชายารองถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นพระชายาเอกเข้ามาแทนที่ แต่เกิดเหตุผิดพลาดขึ้นพระชายากลับฟื้นขึ้นมา”

พระราชวังต้าโจว         ขบวนราชทูตจากแคว้นเทียนอวี๋กำลังเดินทางผ่านประตูเข้ามาในวังหลวงเพื่อเข้าร่วมงานอภิเษกสมรสของรัชทายาทแห่งต้าโจว ซึ่งกำลังจะถูกจัดขึ้นในอีก 15 วันข้างหน้า ภายในขบวนดังกล่าวฮ่องเต้ลี่หยวนเสด็จเดินทางมาในครั้งนี้ด้วยหลังจากที่ได้รับรายงานจากสายข่าวรายงานสถานการณ์ของต้าโจว  โดยเฉพาะอย่างยิ่งรายงานของพระชายารัชทายาท พระองค์ทรงต้องการได้มาเห็นด้วยตาตัวเองว่าเว่ยหลินหลางพระชายาของรัชทายาทแห่งต้าโจว แท้จริงแล้วเป็นอย่างไรกันแน่เหตุใดนางจึงมีหลายอย่างคล้ายคลึงกับเว่ยหลินหลางสตรีที่ทรงหมายจะเคียงคู่กับนางไปจนแก่เฒ่าด้วยกัน ด้วยเหตุนี้จึงเสด็จมากับขบวนราชทูตเพื่อความแนบเนียนในการเข้าวังหลวงของต้าโจว  ฮ่องเต้ลี่หยวนต้องทำพระทัยอยู่นานเพื่อให้เย็นลงด้วยเพราะการเดินทางจากเทียนอวี๋มาถึงต้าโจวนั้นใช้เวลานานนับเดือนเลยทีเดียว แต่เพื่อไม่ให้ผู้ใดสงสัยและแนบเนียนซึ่งจะส่งผลต่อการบุกยึดครองต้าโจวในภายภาคหน้าจึงจำเป็นต้องทำพระทัยให้สงบและเลือกแฝงเร้นพระวรกายอยู่ในคราบราชทูตของเทียนอวี๋ซึ่งมาพร้อมกับข

ตำหนักฮองเฮา ร่างอวบอิ่มของหวังฮองเฮากำลังเดินกลับไปกลับมาด้วยความกังวลพระทัยอย่างยิ่งยวดกับคำกล่าวของราชทูตจากแคว้นเทียนอวี๋ซึ่งสร้างความหวาดหวั่นให้กับพระนางจนประทับไม่ติดเฝ้าครุ่นคิดแก้ไขสถานการณ์ดังกล่าวให้หมดสิ้นไป ก่อนจะสะดุดลงเมื่อเหลือบสายพระเนตรกระทบเข้ากับร่างของลู่กงกงที่กำลังเดินจับลำคอของตัวเองก้าวเข้ามาภายในพระตำหนัก “ฟื้นแล้วเหรอ! กว่าจะฟื้นขึ้นมาได้ตั้งครึ่งค่อนวันล่วงรู้หรือไม่ว่าข้าร้อนใจยิ่งนัก เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่าคนผู้นั้นแท้จริงแล้วคือราชทูตจากแคว้นเทียนอวี๋ที่มีกองทัพนักรบปีศาจที่เลื่องลือถึงความโหดเหี้ยมอำมหิต อะไรก็ไม่สู้เท่าฮ่องเต้อำมหิตผู้นั้น หากมันนำสิ่งที่ข้าพูดกลับไปรายงานฮ่องเต้เทียนอวี๋จะต้องยกทัพบุกโจมตีต้าโจว อย่างแน่นอน ในเวลานี้แม่ทัพฝีมือดีก็ไม่เหลือสิ้นแล้วจะมีผู้ใดหาญกล้าไปต้านทัพฮ่องเต้จอมโหดผู้นั้นได้” หวังฮองเฮารับสั่งดั่งคนขาดสติ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาเสียเลยเสียงหัวเราะเย็นยะเยียบเต็มไปด้วยความพรั่นพรึงของราชทูตผู้นั้นยังติดอยู่ในความคิดของพระนางตลอดเวลา “จะยากอะไรพ่ะย่ะค่ะคนตายไม่อาจพูดได้ จัดฉากให้ตาย

จวนราชครู ห้องนอนของเว่ยหลิงเหลียน พรึบ! เพียงชั่วแค่ชั่วอึดใจเว่ยหลินหลางและฮ่องเต้ลี่หยวนพลันปรากฏกายอยู่ภายในห้องนอนของเว่ยหลิงเหลียน ซึ่งมองด้วยตาเปล่าไม่มีสิ่งมีชีวิตนอกจากห้องที่ว่างเปล่าเท่านั้น  ภายในห้องจุดโคมไฟจนเกิดแสงสว่างไปทั่วห้องตามคำสั่งของเว่ยอี้เพื่อไม่ให้ห้องนี้เต็มไปด้วยความเงียบเหงาและวังเวงอีกทั้งร่างอันไร้วิญญาณของเว่ยหลิงเหลียนยังถูกอำพรางตาอยู่ภายในห้องดังกล่าวมาโดยตลอด ท่ามกลางสายพระเนตรของฮ่องเต้ลี่หยวนเต็มไปด้วยความแปลกพระทัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นยิ่งนัก พระองค์ทอดพระเนตรไปโดยรอบซึ่งเพียงแรกเห็นก็ล่วงรู้ได้ทันทีว่าเป็นห้องนอนของสตรี “หากไม่เห็นกับตาข้าจะไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด แล้วเจ้าพาข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด!”รับสั่งถามอย่างสงสัย เจ้าหอคนงามจูงมือคนรักเดินตรงไปที่เตียงนอนก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเตียงพร้อมเอ่ยขึ้น “นี่คือคำตอบเจ้าค่ะ”นางพูดพร้อมยื่นหีบมุกที่ถืออยู่ในมือออกไปตรงหน้าพร้อมเปิดออก ทันทีหีบมุกที่มีเพีย

ท่ามกลางรอยแสยะยิ้มเหยียดพลันปรากฏขึ้นอยู่บนใบหน้าของผู้มาเยือนทั้งสองเมื่อทุกสิ่งที่คาดการณ์เอาไว้เป็นไปตามที่คิดทุกอย่างไม่ปิดจากที่วางเอาไว้ และรอยยิ้มเหยียดของทั้งสองนั้นทำให้หวังฮองเฮาผิดสังเกต “พวกเจ้ายิ้มอะไรกัน!”หวังฮองเฮารับสั่งถามกลับไปทันทีพระนางรู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมาทันใด “ระแวงมากจนไม่ยอมกินของผู้อื่นที่นำมาให้ แต่กลับกินของตัวเองคิดว่าจะปลอดภัยอย่างนั้นเหรอฮองเฮาต้าโจว”ราชทูตจากแคว้นเทียนอวี๋ถามกลับไป และนั่นทำให้หวังฮองเฮาหันกลับไปมองถ้วยชาของพระนางที่เพิ่งเสวยไปจนหมดทันที ก่อนจะสังเกตพบว่ามีบางอย่างนอนอยู่ก้นถ้วยชาดังกล่าวพร้อมพระเนตรเบิกกว้างขึ้นมาทันที “พวกเจ้าทำอะไรข้า! คิดจะก่อกะ..กะ....”ฉับพลันเสียงที่กำลังตวาดก้องอยู่ในขณะนั้นกลับเลือนหายไปอย่างไม่รู้สาเหตุ ทั่วพระวรกายเริ่มชาไปหมด แขนและขาไม่อาจเคลื่อนไหวได้มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่ยังมีลูกตาสามารถกลอกกลิ้งไปมาอยู่ในขณะนั้น ครั้นกวาดสายพระเนตรไปทั่วบริเวณห้องกลับไม่ปรากฏนางกำนัลและขันทีแม้แต่เพียงผู้เดียว บรรดาขันทีและนางกำนัลครั้นเห็นราชทูตจากเทียนอวี๋มาเยือนถึงตำหนั