Todos los capítulos de ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต: Capítulo 31 - Capítulo 40

พรืดดด!!!! ร่างของเว่ยหลินหลางถูกนักรบคนดังกล่าวอุ้มขึ้นมาจากพื้นอย่างรวดเร็ว พร้อมเสียงของเหล่าทหารกล้าที่ร่วมรบในครั้งนี้วิ่งออกมาทางประตูเมืองทิงหยวนตรงเข้ามารายงานสถานการณ์ภายในเมืองดังกล่าว “ฮ่องเต้ทิงหยวนพร้อมเชื้อพระวงศ์หลบหนีออกจากวังหลวงไปหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ตอนนี้เหล่าขุนนางและข้าราชสำนักที่อยู่ในวังหลวงยอมจำนนหมดแล้วทั้งสิ้น” นักรบในชุดเกราะสีเงินหรือแท้จริงแล้วก็คืออดีตรัชทายาทโจวลี่หยางแห่งแคว้นต้าโจว ซึ่งในขณะนี้คือฮ่องเต้ของแคว้นเทียนอวี๋ จากต้องทำหน้าที่ออกล่าดินแดนให้อยู่ภายใต้การปกครองของต้าโจว ตรงกันข้ามในเวลานี้พระองค์กลับออกล่าแคว้นและยึดดินแดนน้อยใหญ่มาครอบครองภายใต้แคว้นเทียนอวี๋เอาไว้เสียเอง ซึ่งพระองค์เลือกที่จะสถาปนาขึ้นเป็นฮ่องเต้แห่งแคว้นเทียนอวี๋ ด้วยเพราะเป็นแคว้นใหญ่เทียบเท่ากับต้าโจว มีพื้นที่ราบลุ่มเหมาะทำการเกษตรและเพาะปลูก และมีแม่น้ำเฟิ่งไหลผ่านไม่ขาดแคลนน้ำหล่อเลี้ยงแผ่นดิน อีกทั้งยังมีพื้นที่ของเทือกเขาสูงเต็มไปด้วยธรรมชาติอันงดงาม และเต็มไปด้วยหินสีมีค่ามากมายโดยเฉพาะเหมืองหยกและน้ำดินดำ ซึ่งแคว้นต้าโจวต้องการครอบครองแคว้นเทียนอวี๋มาโดยตล

พระราชวังทิงหยวนพระตำหนักฮ่องเต้ พระวรกายสูงใหญ่กำยำของลี่หยวนฮ่องเต้บัดนี้เหลือเพียงอาภรณ์สีแดงด้านในของชุดเกราะ สองแขนกำลังอยู่ในท่ากอดอกมองตรงไปที่โต๊ะตรงหน้า ซึ่งเป็นของติดตัวจากเด็กสาวที่ปรากฏกายให้พระองค์เห็นอย่างแปลกประหลาด  ห่อผ้าที่เต็มไปด้วยอาภรณ์ของสตรีที่นิยมสวมใส่ในขณะนั้นช่างมีสีสันและลวดลายตระการตายิ่งนัก เนื้อผ้าก็นิ่มและเนียนมากแตกต่างไปจากเนื้อผ้าทั่วไปอย่างสิ้นเชิงรวมไปถึงสีผ้าที่มีมากมายหลากสี ด้วยเพราะส่วนใหญ่สีผ้ามาจากการย้อมสีที่ได้มาจากธรรมชาติ สีที่พบเห็นโดยทั่วไปคือ ดำ ขาว น้ำเงิน น้ำตาลและแดงสีเหลืองและสีเทาเหล่านี้เป็นต้น ซึ่งอาภรณ์ของเด็กสาวตรงหน้าสร้างความสนพระทัยให้แก่ฮ่องเต้ลี่หยวนอยู่ไม่ใช่น้อย แต่อะไรก็ไม่สู้เท่ากระเป๋ายาที่มีขวดยาอัดแน่นมากมายทั้งแบบเม็ดและน้ำ รวมไปถึงอุปกรณ์ทำแผลที่เจ้าหอแห่งดวงดาวได้รับจากเว่ยหลิ่งอี้ พยาบาลผู้ใจดีซึ่งแท้จริงแล้วคือฟู่ฮูหยินมารดาผู้ให้กำเนิดกลับชาติมาเกิดนั้นเอง และด้วยความเฉลียวฉลาดของเจ้าหอคนงามเพียงแค่นั่งมองการทำแผลของแพทย์และพยาบาลในยุคปัจจุบันก็จด

ในขณะที่เว่ยหลินหลางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ลี่หยวนที่กำลังนั่งมองนางอยู่ในขณะนั้นพร้อมเอ่ยขึ้น “ท่านเป็นใคร! แล้วที่นี่ที่ไหน”นางถามกลับไปด้วยความอยากรู้พลางมองไปรอบบริเวณ “ข้าต่างหากที่ควรจะถามเจ้าว่าเป็นใครมาจากไหน และมาทำอะไรภายในสนามรบระหว่างทิงหยวนและเทียนอวี๋ มิหนำซ้ำยังมีสภาพบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้อีกด้วย ถามจริงเถอะเจ้าเด็กน้อยมีชีวิตรอดมาได้อย่างไงและหากข้าไม่พบเจ้าป่านนี้ต้องกลายเป็นศพนอนตายอยู่กลางสนามรบไปแล้วเพราะคิดว่าเป็นคนของอีกฝ่าย”รับสั่งถามกลับไป เว่ยหลินหลางนั่งฟังด้วยความงุนงงสงสัยครั้นได้ยินเช่นนั้น นางเงยหน้ามองฮ่องเต้หนุ่มอีกครั้งก่อนจะมองไปทั่วบริเวณด้วยเพราะนางจำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าตัวเองมาจากไหน ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมาอยูที่นี่และไม่รู้ว่าเพราะอะไรจึงได้รับบาดเจ็บ และที่สำคัญนางไม่รู้ว่าตัวเองเป็นผู้ใด “ขะ..ข้า...ไม่รู้...ข้าจำอะไรไม่ได้เลย...แล้วข้าเป็นใครอย่างนั้นเหรอพี่ชาย”นางถามกลับไปหน้าตาบ่งบอกว่าจำอะไรที่ผ่านมาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย คำกล่าวของเว่ยหลินหลางทำให้ฮ

ทันใดนั้นเองญาณหยั่งรู้ที่อยู่ภายในกายของเว่ยหลินหลางพลันปราฏขึ้นมาทันที ภาพของสตรีสาวนางหนึ่งกำลังอยู่ในอ้อมกอดของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังกอดนางด้วยความรักอย่างสุดหัวใจ “เจ้าคือสตรีหนึ่งเดียวผู้ครอบครองหัวใจของข้า รักเจ้ายิ่งนักหลินเอ๋อ”เสียงบุรุษบอกรักนางท่ามกลางรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่แสนเศร้ายิ่งนัก “ขอให้ท่านล่วงรู้เถิดว่าไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หัวใจของข้ามอบให้แก่ท่านพี่ลี่หยางเพียงบุรุษเดียวเท่านั้น” พรึบ! ญาณหยั่งรู้เลือนหายไปตามติดมาด้วยเสียงอืออึงดังอยู่ในลำคอพร้อมเสียงพึมพำ “ลี่หยาง!”นางพึมพำเรียกชื่อดังกล่าวออกมาจากญาณหยั่งรู้ที่ปรากฏให้เห็น ฮ่องเต้ลี่หยวนกำลังจะก้าวออกไปจากห้องดังกล่าวกลับหยุดชะงักขึ้นมาโดยพลัน เมื่อได้ยินเด็กสาวเอ่ยพระนามเดิมของพระองค์ออกมาอย่างไม่คาดคิด ควับ! พระวรกายหันกลับมาอย่างรวดเร็วเสด็จตรงไปที่ร่างของเด็กสาววัยแรกแย้มดรุณีที่กำลังสะบัดศีรษะตัวเองไปมาเพื่อให้ภาพที่ปรากฏออกมาให้นางเห็นนั้นเลือนหายไป หมับ! พระหัตถ์ตรงเข้าคว้าลำคอระหงของเด็กสาวเอาไว้อย่างรวดเร็ว ดวงเนตรลุกโชนสุดสะพรึงยิ่งนัก “เจ้าล่วงรู้ชื่อ

เว่ยหลินหลางรีบตรงเข้าจับชีพจรอย่างรวดเร็ว ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันทีเมื่อทุกอย่างกลับมาเป็นปกติเช่นเดิม ด้วยพิษร้ายถูกมุกวิเศษกำจัดออกไปจนหมดไม่เหลือสิ้น “พิษถูกขับไปหมดแล้วท่านลุง! ไม่ต้องห่วง..พี่ท่านปลอดภัยแล้ว”นางบอกหลี่ต๋า เฮ้อ!!! ขันทีชราถอนหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้นพลางยกชายแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อบนใบหน้าของตัวเองไปมา สีหน้าคลายความกังวลพร้อมรอยแย้มเยือนปรากฏขึ้นบนใบหน้า “หัวใจข้าจะวายตายเสียให้ได้”หลี่ต๋าบ่นพึมพำก่อนจะเหลือบสายตาไปทางเด็กสาวที่กำลังง่วนอยู่กับบาดแผลตรงหน้าอกของฮ่องเต้ลี่หยวนอยู่ในขณะนั้นพร้อมเสียงของนางเอ่ยขึ้น “ท่านลุงถอดเสื้อของพี่ชายออกให้หน่อยข้าจะดูบาดแผลให้”นางบอกขันทีชรา “อะ..ออ”หลี่ต๋ารับคำอยู่ในลำคอ สองมือของหลี่ต๋ารีบถอดฉลองพระองค์ตัวนอกและตัวในออกจากพระวรกายของฮ่องเต้ลี่หยวนอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาของเว่ยหลินหลางกำลังนั่งมองอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยแผลเป็นมากมายที่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ และบาดแ