All Chapters of ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต: Chapter 31 - Chapter 40

ในขณะที่เว่ยหลินหลางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ลี่หยวนที่กำลังนั่งมองนางอยู่ในขณะนั้นพร้อมเอ่ยขึ้น “ท่านเป็นใคร! แล้วที่นี่ที่ไหน”นางถามกลับไปด้วยความอยากรู้พลางมองไปรอบบริเวณ “ข้าต่างหากที่ควรจะถามเจ้าว่าเป็นใครมาจากไหน และมาทำอะไรภายในสนามรบระหว่างทิงหยวนและเทียนอวี๋ มิหนำซ้ำยังมีสภาพบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้อีกด้วย ถามจริงเถอะเจ้าเด็กน้อยมีชีวิตรอดมาได้อย่างไงและหากข้าไม่พบเจ้าป่านนี้ต้องกลายเป็นศพนอนตายอยู่กลางสนามรบไปแล้วเพราะคิดว่าเป็นคนของอีกฝ่าย”รับสั่งถามกลับไป เว่ยหลินหลางนั่งฟังด้วยความงุนงงสงสัยครั้นได้ยินเช่นนั้น นางเงยหน้ามองฮ่องเต้หนุ่มอีกครั้งก่อนจะมองไปทั่วบริเวณด้วยเพราะนางจำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าตัวเองมาจากไหน ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมาอยูที่นี่และไม่รู้ว่าเพราะอะไรจึงได้รับบาดเจ็บ และที่สำคัญนางไม่รู้ว่าตัวเองเป็นผู้ใด “ขะ..ข้า...ไม่รู้...ข้าจำอะไรไม่ได้เลย...แล้วข้าเป็นใครอย่างนั้นเหรอพี่ชาย”นางถามกลับไปหน้าตาบ่งบอกว่าจำอะไรที่ผ่านมาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย คำกล่าวของเว่ยหลินหลางทำให้ฮ

ทันใดนั้นเองญาณหยั่งรู้ที่อยู่ภายในกายของเว่ยหลินหลางพลันปราฏขึ้นมาทันที ภาพของสตรีสาวนางหนึ่งกำลังอยู่ในอ้อมกอดของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังกอดนางด้วยความรักอย่างสุดหัวใจ “เจ้าคือสตรีหนึ่งเดียวผู้ครอบครองหัวใจของข้า รักเจ้ายิ่งนักหลินเอ๋อ”เสียงบุรุษบอกรักนางท่ามกลางรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่แสนเศร้ายิ่งนัก “ขอให้ท่านล่วงรู้เถิดว่าไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หัวใจของข้ามอบให้แก่ท่านพี่ลี่หยางเพียงบุรุษเดียวเท่านั้น” พรึบ! ญาณหยั่งรู้เลือนหายไปตามติดมาด้วยเสียงอืออึงดังอยู่ในลำคอพร้อมเสียงพึมพำ “ลี่หยาง!”นางพึมพำเรียกชื่อดังกล่าวออกมาจากญาณหยั่งรู้ที่ปรากฏให้เห็น ฮ่องเต้ลี่หยวนกำลังจะก้าวออกไปจากห้องดังกล่าวกลับหยุดชะงักขึ้นมาโดยพลัน เมื่อได้ยินเด็กสาวเอ่ยพระนามเดิมของพระองค์ออกมาอย่างไม่คาดคิด ควับ! พระวรกายหันกลับมาอย่างรวดเร็วเสด็จตรงไปที่ร่างของเด็กสาววัยแรกแย้มดรุณีที่กำลังสะบัดศีรษะตัวเองไปมาเพื่อให้ภาพที่ปรากฏออกมาให้นางเห็นนั้นเลือนหายไป หมับ! พระหัตถ์ตรงเข้าคว้าลำคอระหงของเด็กสาวเอาไว้อย่างรวดเร็ว ดวงเนตรลุกโชนสุดสะพรึงยิ่งนัก “เจ้าล่วงรู้ชื่อ

เว่ยหลินหลางรีบตรงเข้าจับชีพจรอย่างรวดเร็ว ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันทีเมื่อทุกอย่างกลับมาเป็นปกติเช่นเดิม ด้วยพิษร้ายถูกมุกวิเศษกำจัดออกไปจนหมดไม่เหลือสิ้น “พิษถูกขับไปหมดแล้วท่านลุง! ไม่ต้องห่วง..พี่ท่านปลอดภัยแล้ว”นางบอกหลี่ต๋า เฮ้อ!!! ขันทีชราถอนหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้นพลางยกชายแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อบนใบหน้าของตัวเองไปมา สีหน้าคลายความกังวลพร้อมรอยแย้มเยือนปรากฏขึ้นบนใบหน้า “หัวใจข้าจะวายตายเสียให้ได้”หลี่ต๋าบ่นพึมพำก่อนจะเหลือบสายตาไปทางเด็กสาวที่กำลังง่วนอยู่กับบาดแผลตรงหน้าอกของฮ่องเต้ลี่หยวนอยู่ในขณะนั้นพร้อมเสียงของนางเอ่ยขึ้น “ท่านลุงถอดเสื้อของพี่ชายออกให้หน่อยข้าจะดูบาดแผลให้”นางบอกขันทีชรา “อะ..ออ”หลี่ต๋ารับคำอยู่ในลำคอ สองมือของหลี่ต๋ารีบถอดฉลองพระองค์ตัวนอกและตัวในออกจากพระวรกายของฮ่องเต้ลี่หยวนอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาของเว่ยหลินหลางกำลังนั่งมองอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยแผลเป็นมากมายที่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ และบาดแ

สามวันผ่านไป   เปลือกพระเนตรที่ปิดสนิทติดต่อกันมานานกว่าสามวันค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ จากพิษร้ายที่อยู่ภายในพระวรกายกำเริบขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ขนตายาวกะเพื่อมขึ้นลงติดต่อกันพลางทอดพระเนตรไปโดยรอบและสะดุดลงทันใดเมื่อปลายเตียงพบร่างของเด็กสาวที่ช่วยไว้กลางสนามรบนอนหลับสนิทอยู่ในขณะนั้น  ใบหน้าข้างขวาที่ไม่มีบาดแผลเป็นรอยบากเหมือนกับข้างซ้ายทำให้เห็นรูปโฉมของนางว่าเป็นหญิงงามอย่างหาตัวจับยากยิ่งนักทำให้ฮ่องเต้หนุ่มทรงเผลอทอดพระเนตรนางอยู่เช่นนั้นเป็นเวลานาน  “ฝ่าบาทฟื้นแล้ว!”เสียงหลี่ต๋าดังแทรกขึ้นด้วยความดีใจ   และเสียงของขันทีคนสนิททำให้ฮ่องเต้ลี่หยวนรู้สึกพระองค์ขึ้นมาทันที รีบละสายพระเนตรจากใบหน้าของเด็กสาวหันกลับไปทอดพระเนตรหลี่ต๋าที่กำลังถือถาดอยู่ในมือรีบก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างรวดเร็ว  “ทรงเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”หลี่ต๋าทูลถามเสียงเบาด้วยกลัวว่าเด็กสาวจะตื่น  ข้างฝ่ายฮ่องเต้หนุ่มเงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตรขันทีคนสนิทสลับกับทอดพระเนตรเด็กสาวที่กำลังหลับอยู่ปลายเตียงเพียงครู่พร้อมม

ยามบ่าย         เสียงกลองลั่นดังกึกก้องไปทั่วเมืองทิงหยวนหลังจากที่ดังขึ้นในช่วงเช้าเป็นการส่งประกาศให้ชาวเมืองทิงหยวนล่วงรู้ว่าผู้มีชัยชนะในการทำสงครามครั้งนี้จะทำตามกฎของสงครามซึ่งจะเกิดขึ้นในช่วงบ่ายวันนี้ ชาวเมืองทิงหยวนทยอยมารวมตัวอยู่ตรงหน้าประตูพระราชวังของทิงหยวนกันอย่างคับคั่ง  ท่ามกลางสายตาของเว่ยหลินหลางกำลังยืนมองจากป้อมประตูวังจากเบื้องบนมองลงไปเบื้องล่างอยู่ในขณะนี้ ครั้นมองถัดไปเห็นชายหญิงมากมายและมีเด็กชายหญิงอายุไม่ถึงสิบห้าปีก็หลายคนสวมอาภรณ์แลดูสูงค่าแตกต่างไปจากชาวเมืองทิงหยวนแต่ละคนถูกมัดอย่างแน่นหนา กำลังถูกทหารของแคว้นเทียนอวี๋ทยอยต้อนออกมารวมแล้วร้อยกว่าคนเลยทีเดียว “ท่านแม่ทัพลั่นกลองเพื่อชุมนุมชาวเมืองทำไมเหรอเจ้าคะ”เว่ยหลินหลางถามฮ่องเต้หนุ่มกลับไปมาด้วยความสงสัย ในขณะที่ฮ่องเต้ลี่หยวนกำลังยืนอยู่ในท่ายกมือขึ้นกอดอก และกำลังทอดพระเนตรเหตุการณ์เบื้องล่างอยู่กับนางด้วยเช่นกัน พระพักตร์ที่เต็มไปด้วยแนวเคราเขียวครึ้มหันกลับไปมองเด็กสาวเมื่อได้ยินนางถามขึ้นมาเช่น