All Chapters of ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต: Chapter 11 - Chapter 20

โรงหมอภายในห้องพักเปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ กลอกกลิ้งไปมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย สะอาดสะอ้านของเด็กหนุ่มในวัยสิบห้าปีกำลังจะเปิดขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากได้สติกลับคืนมาเพียงชั่วครู่ช่วงย่ำรุ่ง ซึ่งรัชทายาทแห่งต้าโจวหมดสติไปถึงสามวันสามคืนเต็มๆ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความพร่ามัวเริ่มเปิดขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะเห็นร่างบอบบางของเด็กผู้หญิงนางหนึ่งยังไม่ถึงวัยปักปิ่นกำลังเดินเข้ามาภายในโรงหมอและมาหยุดยืนตรงหน้าเตียงไม้ไผ่ที่รัชทายาทแห่งต้าโจวกำลังนอนเจ็บอยู่ในขณะนี้“จะ...เจ้า....เจ้าเป็น..ค...ใคร”รัชทายาทแห่งต้าโจวรับสั่งถามสุรเสียงกระท่อนกระท่อนในขณะที่เว่ยหลินหลางยืนมองเด็กหนุ่มที่โตกว่านางอยู่หลายปีกำลังมองตรงมาที่นางด้วยความแปลกใจ ก่อนจะนั่งลงบนขอบเตียงไม้พร้อมเอ่ยขึ้น“ข้าเป็นคนรักษาอาการบาดเจ็บของท่านพี่ชาย ตอนนี้ฟื้นแล้วขอข้าตรวจดูอาการอีกครั้งก็จะล่วงรู้ว่าสุขภาพของท่านมีอะไรที่น่าเป็นห่วงหรือไม่”เว่ยหลินหลางพูดพร้อมตรงเข้าจับชีพจรตรงข้อมือของรัชทายาทหนุ่มน้อยทันทีพรึบ!!! ทันทีที่เว่ยหลินหลางสัมผั

พรึบ!!!! ภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อห้าปีก่อนค่อยๆ เลือนหายไป แต่กลับปรากฏพระวรกายสูงใหญ่ของรัชทายาทแห่งต้าโจวเสด็จตรงเข้ามานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเว่ยหลินหลางเข้ามาแทนที่ ดวงตาของทั้งคู่ในขณะนี้ต่างสบประสานเข้าหากัน “ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้าจนได้! ชายาของข้ายังไม่ตาย! เจ้ายังไม่ตายจริงๆ”รัชทายาทหนุ่มรับสั่งด้วยความดีพระทัยอย่างยิ่งยวด  พระเนตรเฝ้าจับจ้องใบหน้างามของพระชายาที่พระองค์หลงรักมาโดยตลอดตั้งแต่พบกันครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน หากแต่สายตาของพระชายาตัวปลอมแต่กลับเป็นสตรีตัวจริงที่รัชทายาทหนุ่มทรงหลงรักมาโดยตลอด กลับว่างเปล่าไม่มีมีความรู้สึกผูกพันและมีจิตเสน่หากับพระองค์แต่อย่างใด ดวงตากลมโตของนางกลับเห็นอะไรบางอย่างที่อยู่ในพระวรกายของรัชทายาทแห่งต้าโจวขึ้นมาแทน “ดาวแห่งหายนะ!”เว่ยหลินหลางส่งเสียงพึมพำพร้อมรีบเบี่ยงใบหน้างามของนางหนีจากพระหัตถ์ไม่ให้เตะต้อง “เจ้าเป็นใคร!”เว่ยหลินหลางแสร้งถามเสียงดุกลับไปทั้งที่ล่วงรู้อยู่เต็มอก และคำถามดังกล่าวทำให้พระพักตร์ที่เต็มไปด้วยรอยแย้มยิ

เพียงครู่พระพักตร์ปรากฏรอยแสยะยิ้มเหยียดเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมอย่างเห็นได้ชัด พร้อมหันกลับไปทอดพระเนตรลู่กงกงที่กำลังยืนรอรับสั่งจากพระนางอยู่ตลอดเวลา “ข้าจะให้เจ้าได้แก้ตัวอีกครั้งลู่เจี้ยน แต่ถ้ายังทำพลาดอีกข้าคงไม่ต้องบอกว่าเจ้าสมควรจะจัดการกับตัวเองอย่างไร”รับสั่งกับขันทีข้างพระวรกาย “ขอทรงมีพระบัญชามาเถิดพ่ะย่ะค่ะ ครั้งนี้กระหม่อมจะไม่ทำให้พระนางผิดหวังอย่างแน่นอนและจะไม่มีคำว่าพลาดเกิดขึ้นอีกพ่ะย่ะค่ะ”ลู่กงกงขันอาสาอย่างเต็มที่เพื่อแก้ตัวให้ได้รับความไว้วางใจอีกครั้ง ท่ามกลางความพึงพอพระทัยของหวังฮองเฮาครั้นทรงได้ยินเช่นนั้น พระวรกายอวบอิ่มค่อยๆ เสด็จตรงไปที่ระเบียงเพื่อให้ห่างไกลจากจุดที่นางกำนัลและขันทียืนคอยถวายรับใช้อยู่ด้านนอกห้องดังกล่าว เวลาพระนางจะมีรับสั่งให้สังหารผู้ใดจะเสด็จไปที่ระเบียงดังกล่าวที่ยื่นออกไปรับลมที่อยู่สูงสามารถเห็นทิวทัศน์ของแคว้นต้าโจวไปโดยรอบเลยทีเดียว และลู่กงกงก็รู้งานเมื่อเห็นหวังฮองเฮาเสด็จตรงไปที่ระเบียงดังกล่าว ขันทีที่เฝ้าติดตามถวายการรับใช้มาตั้งแต่พระนางยังเยาว์และยังคงรับใช้อยู่จนถึงเวลานี้ยืนสงบนิ่งเพื่อรอรับคำสั่งอย่างซื่อสัตย

 พระพักตร์ของฮ่องเต้ต้าโจวในชันษาปีที่ 49 เริ่มมีริ้วรอยปรากฏขึ้นบริเวณหางตาและหน้าผากเห็นได้อย่างชัดเจน พระเกศาสีดำสนิทมีสีขาวแซมขึ้นเป็นหย่อมๆ แต่พระองค์กลับไม่ทรงไว้หนวดเครายาวเพื่อแสดงอำนาจของวิถีแห่งบุรุษผู้กล้าตามยุคสมัยดังกล่าว หยางหลงฮ่องเต้เข้าพระทัยของพระโอรสเป็นอย่างดีว่ามีความรู้สึกเช่นไร “ในเมื่อต้องการเช่นนั้นพ่อก็จะอนุญาตให้เจ้านำชายาเข้ามาพำนักในวังหลวง”หยางหลงฮ่องเต้มีรับสั่งอนุญาตท่ามกลางความดีพระทัยของพระโอรสเมื่อได้ยินเช่นนั้น สองมือยกขึ้นประสานเข้าหากันทันทีเพื่อวถายคำนับพระราชบิดา “ลูกขะ...”รัชทายาทยังไม่ทันที่จะมีรับสั่งสิ่งใดออกมาพลันเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาทันที “แต่แม่ไม่อนุญาต!!!”สุรเสียงของหวังฮองเฮาแผดก้องขึ้นมาทันทีพร้อมพระวรกายรีบก้าวเข้ามาพระตำหนักทรงงาน  หวังฮองเฮารีบเสด็จมาที่ตำหนักทรงงานของพระสวามีทันทีเมื่อได้รับรายงานว่า พระโอรสจะนำพระชายาเข้ามาพำนักในเขตวังหลวงเพราะหากนำนางเข้ามาอยู่ในเขตพระราชฐานชั้นใน การลอบสังหารบุตรีราชครูย่อมไม่สามารเกิดขึ้นได้อย่างแน

ท่ามกลางเสียงพระสรวลของรัชทายาทครั้นได้ยินพระชายาถามกลับมาเช่นนั้น “ข้าก็ว่าไม่เห็นจะแปลกตรงไหน ครั้งที่แล้วก็วุ่นวายแบบนี้เช่นกันจะแตกต่างตรงที่ ข้าไม่มีโอกาสได้พบเจ้าเลยเพราะต้องเป็นไปตามขั้นตอนของการทำพิธีและหลังจากวันนี้ก็มาหาเจ้าไม่ได้อีกแล้วจนกว่าจะถึงวันอภิเษกเพราะจะต้องทำตามระเบียบของจารีตของราชวงศ์ที่กำหนดเอาไว้”รัชทายาทหนุ่มรับสั่งสุรเสียงเศร้าแต่คนดีใจกลับเป็นเว่ยหลินหลางครั้นได้ยินเช่นนั้น “จริงเหรอ! ดีจังเลย”นางเอ่ยออกมาทันทีในขณะที่คนฟังเกิดอาการน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด “นี่เจ้าดีใจถึงเพียงนี้เลยเหรอ”รับสั่งถามด้วยความน้อยใจ เว่ยหลินหลางพยักหน้าขึ้นลงเป็นการยอมรับว่านางดีใจเช่นนั้นจริงๆ พร้อมเอ่ยขึ้นเมื่อสีพระพักตร์ของรัชทายาทแห่งต้าโจว บึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด “หม่อมฉันดีใจที่พระองค์ไม่ต้องออกมาจากวังหลวงเป็นเช่นนั้นจริงเพคะ เสด็จมาที่จวนแบบนี้ไม่ปลอดภัยแม้แต่น้อยทรงเป็นถึงรัชทายาทแห่งต้าโจวไม่ใช่ขุนนางหรือคนธรรมดาทั่วไปเสียที่ไหนกันเล่า บางครั้งก็ต้องห่วงความปลอดภัยของพร