All Chapters of ตำหนักรัก ฮ่องเต้อำมหิต: Chapter 21 - Chapter 30

ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นของเว่ยหลินหลาง เหตุใดหนอญาณหยั่งรู้ของนางจึงไม่ปรากฏเตือนให้เห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางไม่สามารถช่วยชีวิตของผู้ใดได้เลยแม้แต่เพียงผู้เดียว  “ที่แท้ก็เป็นฝีมือของหวังฮองเฮานี่เองที่ต้องการกำจัดข้าให้พ้นทาง เพื่อต้องการครองอำนาจและตราบัญชาทัพต่อไป ช่างเป็นสตรีที่เต็มไปด้วยแรงกระหายอำนาจเสียจริงๆ คิดว่าสกุลหวังจะครอบครองได้ยั่งยืนนานสืบลูกชั่วหลานอย่างนั้นเหรอ! บอกเลยว่าไม่มีวันเสียหรอกเพราะหวังฮองเฮาจะต้องถูกทำลายอย่างย่อยยับ! ด้วยน้ำมือของข้าเว่ยหลินหลางผู้นี้!!!”เจ้าหอแห่งดวงดาวตะโกนออกไปจนสุดเสียง ฉึก!!!! ดาบยาวแทงสวนเข้าไปที่หน้าท้องของเว่ยหลินหลางเข้าให้อย่างจังจนจมมิดเข้าไปครึ่งด้าม ก่อนจะกระชากออกมาจากร่างจนสุดแรง เฮือก!!! แรงกระชากของดาบที่ลู่กงกงตั้งใจให้นางเกิดความเจ็บปวดอย่างยิ่งยวด จนร่างงามผงะหงายท้อง โครม!!! ร่างของเว่ยหลินหลางล้มลงฟาดไปกับพื้นห้องต่อหน้าขันทีโฉดท่ามกลางสายตาโหดเหี้ยมยืนมองร่างสตรีสาวแสนสวยที่เพิ่งถูกคมดาบปลิดชีวิตจนได้เกิดบาดแผลฉกรรจ์ยากนั

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป         ผ้าพันแผลผืนใหม่ถูกจัดการเปลี่ยนให้อย่างเรียบร้อย ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของนายแพทย์ใหญ่ที่เป็นอาจารย์หมอของโรงพยาบาลนี้เอ่ยถามเด็กสาวแปลกหน้ากลับไปเพื่อสอบถามข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น         “หนูจำอะไรได้บ้างไหมว่าไปถูกใครทำร้ายมา ถึงได้บาดเจ็บหนักเกือบเอาชีวิตไม่รอดเลยนะนี่ถ้ามาช้าอีกสักห้านาทีแล้วละก็หมอก็คงช่วยไว้ไม่ทันเป็นแน่ บาดแผลถูกของมีคมฟันอย่างรุนแรงถึงสองแห่ง แผลที่หลังยาวเย็บยาวเป็นตะขาบเลย ส่วนแผลที่บริเวณหน้าท้องหมอต้องตัดลำไส้ออกและเย็บเข้าไปใหม่ ต้องเย็บถึงกระเพาะอาหาร ใบหน้าถูกกรีดเป็นทางยาวเหมือนตั้งใจทำให้เสียโฉม คนทำต้องใจร้ายมากเลยนะที่ทำกับเด็กผู้หญิงตัวแค่นี้”คำกล่าวของแพทย์ใหญ่ทำให้เจ้าหอแห่งดวงดาวยกมือขึ้นจับใบหน้าของนางที่รู้สึกปวดตุบๆ อยู่ในขณะนี้ รอยแผลเป็นที่ใบหน้าของนางก่อให้เกิดความเคียดแค้นชิงชังต่อหวังฮองเฮาอย่างยิ่งยวดพร้อมเสียงของอาจารย์หมอถามย้ำขึ้นมาอีก“ตกลงจำอะไรได้บ้างไหม”คำถามครั้งที่สอง

ห้องผู้อำนวยการโรงพยาบาล แว่นสายตาที่สวมติดอยู่บนใบหน้าขยับขึ้นลงไปมาอยู่หลายครั้ง และขยับเข้าออกไปมาก็หลายคราเมื่อภาพจากกล้องวงจรปิดที่บันทึกภาพวันที่เว่ยหลินหลางปรากฏตัวถูกอาจารย์หมอซึ่งเป็นหนึ่งในทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญมีเคสผ่าตัดสำคัญให้กับคนไข้ในวันนั้น และการปรากฏตัวของสตรีสาวปริศนาซึ่งเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากคมดาบสร้างความสงสัยให้กับแพทย์เจ้าของไข้ผู้นี้มาโดยตลอด ด้วยเพราะหลายสิ่งหลายอย่างที่ปรากฏอยู่บนกายของเด็กสาวทำให้เกิดความสงสัยมิรู้คลาย “ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าบริเวณหน้าห้องนาทีที่ 38 ไม่ปรากฏใครเลยบนทางเดินแต่พอไม่ถึงวินาทีเด็กผู้หญิงคนนี้มาจากไหนกัน จะเปิดประตูเข้ามาเองคนบาดเจ็บขนาดนั้นเจ้าหน้าที่ด้านนอกก็ต้องเห็นแล้ว อีกอย่างห้องผ่าตัดเป็นสถานที่หวงห้าม มีเพียงเจ้าหน้าที่และทีมแพทย์ที่มีเคสในวันนั้นจะได้รับคีย์การ์ดเปิดประตูเจ้ามาได้ แล้วเด็กคนนี้มาได้อย่างไงกันเนี่ยแปลกจริงๆ”อาจารย์หมอบ่นพึมพำด้วยความสงสัยอยู่ตลอดเวลา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูเพื่อขออนุญาตเข้าห้อง

เที่ยงคืนภายในห้องน้ำ หน้ากากแฟนซีสีขาวมีลวดลายของดอกโบตั๋น นางพญาแห่งเมืองลั่วหยางวาดลงบนหน้ากากดังกล่าวได้อย่างสวยงาม ความกว้างของหน้ากากและกลีบเบ่งบานของมันที่แกะออกมาเป็นลายดอกโบตั๋นบริเวณส่วนขอบของหน้ากากทำให้สามารถปกปิดรอยแผลเป็นที่มีความยาวเกือบถึงปลายคางได้ เว่ยหลินหลางในเวลานี้อยู่ในชุดฮั่นฝูโบราณซึ่งเว่ยหลิ่งอี้เลือกซื้อมาให้ ตัวชุดเป็นสีดำสลับแดงปักลวดลายแปลกตาแตกต่างไปจากลายผ้าจากยุคอดีต เจ้าหอคนงามเลือกชุดที่มีรองเท้าสวมเข้าคู่กันแต่กลับไม่มีถุงเท้าผ้าใส่ป้องกันความหนาวเย็นแต่อย่างใดและนางเลือกชุดที่ต้องใส่ถึงแปดชั้นเพื่อป้องกันความหนาวเย็น ผ้าปูที่นอนถูกฉีกออกแบ่งเป็นสองผืนถูกทำเป็นห่อผ้าซึ่งภายในนั้นมีชุดฮั่นฝูอยู่ในนั้นทั้งหมดและผ้าอีกผืนเป็นกระเป๋ายาที่เว่ยหลิ่งอี้หาซื้อมาให้ เจ้าหอคนงามนำกลับไปทั้งหมดไม่มีเหลือ ภายในมือกำเทียนอธิษฐานอยู่ในขณะนั้นก่อนจะสังเกตเห็นดวงดาวสีแดงเกิดขึ้นกลางลำเทียนซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อน เพิ่งจะเห็นเป็นครั้งแรก “ดวงดาวสีแดงนี้หมายถึงอะไรกันนะ&r

“ข้าเห็นนางผู้เดียวก็พอแล้วว่ามาจากไหน เจ้าแก่แล้วตาย่อมไม่ดี หูตาฝ้าฟางมองอะไรจะเห็นชัดเท่าข้าอย่างนั้นเหรอ”ฮ่องเต้หนุ่มรับสั่งกลับไป “แหม...ฝ่าบาทละก็ กระหม่อมเป็นห่วงพระองค์นะพ่ะย่ะค่ะ ดูสิสตรีที่ไหนกันจู่ๆ ก็มาอยู่กลางสนามรบเช่นนี้ได้ ไม่น่าแปลกอย่างนั้นเหรอพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีผู้ใดเห็นนางเลยแม้แต่คนเดียวไม่รู้มาจากไหน แล้วมาหมดสติอะไรต่อหน้าฝ่าบาทเช่นนี้ ช่างน่าสงสัย ไม่น่าไว้ใจเอามากๆ เลยพ่ะย่ะค่ะ”หลี่ต๋าไม่วายบ่นเป็นการใหญ่พูดไปก็เดินบ่นไปตลอดทาง ควับ! พระวรกายใหญ่หันกลับมาทันใด จนปลายเท้าน้อยๆ ของคนงามเฉียดหน้าหลี่ต๋าไปอย่างหวุดหวิด “เจ้ายิ่งอายุมากขึ้นยิ่งบ่นเก่งเสียจริงๆ เลย บอกแล้วไงว่าข้าเห็นเพียงผู้เดียวก็พอแล้ว!”ฮ่องเต้หนุ่มเอ็ดเสียงขรม และนั่นทำให้หลี่ต๋ายืนทำหน้าจ๋อยก้มหน้านิ่งมองพื้นเมื่อถูกพระองค์ดุกลับมาเช่นนั้น ทำให้ฮ่องเต้ลี่หยวนส่ายพระพักตร์ไปมาอย่างอ่อนใจในความห่วงใยและกังวลจนเกินเหตุ “ข้าอยากพักผ่อนแล้ว! รีบไปจัดการเตรียมที่พักแล้วไปเรียกหมอหลวงมาตรวจอาการสตรีนางนี้ด้ว