All Chapters of รักลองแล: Chapter 91 - Chapter 100

หลังค่ำคืนที่ญานิศาทำเซอร์ไพรส์ขอผู้ชายแต่งงานสำเร็จแล้ว เช้าวันต่อมาว่าที่พ่อตาอย่างเสี่ยทศก็ใจป๋าควักกระเป๋าออกเงินเปย์ค่าเรือยอชต์เพื่อเลี้ยงฉลอง และเพื่อเป็นของขวัญให้สาวน้อยบัวบูชา เพราะว่าตัวเองก็อยากอุ้มหลานเต็มแก่แถมยังชอบเด็กผู้หญิงเอามาก ๆ โดยมีข้อตกลงกับธนัชว่าการที่ตนยอมทุ่มเงินเองในครั้งนี้เพียงเพราะอยากให้ธนัชผลิตหลานสาวสักสามสี่คนให้ตนอุ้มได้เร็วไว “พ่อโคตรกดดัน” เสียงทุ้มเอ่ยบอกราวกับกำลังหนักใจ เขากอดคนในอ้อมแขนแน่นขึ้นไปอีก คลอเคลีย ออดอ้อนจนหญิงสาวแทบจะหายใจไม่ออก“กดดันอะไรก็ช่างเนอะ ปล่อยก่อน จิ๊บจะตายอยู่แล้วเนี่ย” ญานิศาบ่นอุบหากก็ไม่อาจผลักเขาออกไปได้ก็ไม่ใช่ว่าจะกอดจะซบอย่างเดียว แต่ไอ้กร่างของเขามันยังคาอยู่ในร่องของเธออยู่ตอนนี้ มันแข็งชันอยู่ตลอดเวลาประหนึ่งท่อนไม้“ปล่อยในเลยนะ พ่ออยากได้หลานแล้ว อา...” คนอยากทำหลานให้พ่อขยับเข้าออกเชื่องช้า ทั้งที่อยากกระแทกแรง ๆ ให้สุดลำ ทว่าก็กลัวญานิศาจะรับไม่ไหว เขารังแกเธอจนแทบไม่ได้พัก ตั้งแต่กลับจากภูเก็ตมาถึงบ้านธนัชก็แทบไม่ปล่อยให้ญานิศาออกไปเห็นเดือนเห็นตะวัน“พี่บอม จิ๊บยังท้องตอนนี้ไม่ได้

ร่างสวยเหยียดแขนทั้งสองข้างไปตามขอบอ่างล้างหน้า แล้วค่อย ๆ โน้มตัวจนนอนราบไปกับซิงค์ แอ่นก้นงอนงามให้คนข้างหลังได้เห็นชัด ๆธนัชกดยิ้มมุมปากมองแม่สาวยั่วสวาทแล้วกลับเป็นฝ่ายที่ยอบตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นบ้างมือสองข้างแบะกลีบอวบอูมสีชมพูแล้วปาดลิ้นร้อนเลียร่องหลืบฉ่ำน้ำของญานิศาจนเธอตัวสั่นสะท้าน ห่อปากดูดดึงสลับกับขบฟันครูดจนหญิงสาวร้องครางด้วยความกระสันซ่าน เรียวนิ้วยาวเต็มไปด้วยเอ็นและข้อหนาสอดจ้วงเข้าออกสลับกับลิ้นร้อนที่ปาดเลีย จากเนิบช้าแปรเปลี่ยนเป็นรัวเร็วขึ้นตามเสียงครางหวานที่ค่อย ๆ ดังลั่นขึ้นเรื่อย ๆร่องรักที่ขมิบเกร็งจนตอดรัดนิ้วหนาครั้งแล้วครั้งเล่าบวกกับสายธารสวาทที่รินหลั่งออกมา บอกชัดเจนว่าหญิงสาวกำลังจะทะยานไปแตะปลายทางในไม่ช้าชายหนุ่มก็หยุดชะงักทุกอย่าง“ฮื่อ!” ญานิศาครางประท้วงอย่างไม่พอใจ หากทว่าฉับพลันร่องรักที่วูบโหวงก็ถูกเติมเต็มด้วยเอ็นใหญ่แทนที่“อ๊า... เฮียบอม”เขาชอบนะเวลาร่วมรักกันแล้วเธอครางเรียกชื่อเขา ไม่ว่าจะพี่หรือเฮีย ขอแค่เป็นญานิศา อะไรก็ได้“อืม... ชอบไหม” ร่างสูงโน้มกระซิบชิดริมใบหูขาว เขารั้งเธอให้มารัดกอดจากข้างหลัง ร่างบอบบางแอ่นโค้งแต่หัวพิง

“ว่าแต่น้องจิ๊บจะกลับไปบินวันไหนลูก อยู่บ้านได้หลายวันไหม ต่อรือเขาทำบุญเดือนห้า มีโนราห์โรงครูกัน เห็นว่าไอ้จ๊อชมันจะออกพรานกันใช่ไหม”ประเพณีทำบุญเดือนห้าของทุกปีที่วัดใกล้บ้านจะมีมโนราห์โรงครูมาตั้งรำหน้าเจดีย์พระธาตุ หลายคนก็จะมารำแก้บนกัน รำออกพรานบ้าง รำมโนราห์บ้างแล้วแต่ว่าจะบนบานอะไรกันไว้ และปีนี้จ๊อชน้องชายของญานิศาจะรำออกพรานแก้บนที่สอบติดคณะที่ตั้งใจ“ใช่ค่ะ จ๊อชออกพราน พ่อก็ด้วย เห็นไปบนพร้อมกัน น่าจะออกพรานพร้อมกันเลยค่ะแม่” ญานิศาเปลี่ยนมาเรียกเสี่ยทศและกานดาว่าพ่อแม่ตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อนแล้ว กานดาพยักหน้าเมื่อได้ยิน“เออนั่นแหละ น้องอยู่ต่อก่อนนะลูก ไปเที่ยวงานวัดกัน” ท่านไม่มีลูกสาว เมื่อได้ญานิศามาเป็นลูกสะใภ้ก็ยิ่งรักมากกว่าเก่า อยากควงลูกสะใภ้ที่รักดั่งลูกสาวในไส้ไปออกงาน เดินอวดคนให้ทั่ววัดเลยว่าลูกสะใภ้ทั้งเก่งทั้งสวยแค่ไหนกานดายืดอกยิ้ม แค่คิดก็ภูมิใจแล้ว หากทว่าประโยคต่อไปของญานิศาทำเอาทุกคนต้องอ้าปากค้าง“จิ๊บก็อยู่นานเลยรอบนี้ อยู่จนกว่าจะแก่นั่นแหละ”“ฮะ! / ว่าพรื่อนะ! / หือ!” สามคนพ่อแม่ลูกประสานเสียงกันเมื่อได้ยินประโยคนั้นอยู่นานจนกว่าจะแก่ หมายความว่า

ได้ความว่าทั้งคู่รู้จักกันเพราะเรื่องราวที่จินดาได้เคยช่วยญานิศาไว้ คราวนั้นหญิงสาวได้เอากระเช้าเครื่องดื่มบำรุงร่างกายและอาหารทะเลสด ๆ จากแพปลาเก่าของธนัชจากปัตตานีไปขอบคุณทุกคนที่ช่วยเธอเอาไว้วันนั้น จินดากับจรูญเลยได้มีโอกาสรู้จักหน้าค่าตากันสองปีให้หลังก็ได้เจอกันบ่อยครั้งเพราะจินดาและลูกสาวมาเช่าบ้านในซอยตรงข้ามบ้านเสี่ยทศ ทั้งคู่เลยมีโอกาสได้ทำความรู้จักกันจนสานสัมพันธ์ ที่ผ่านมาจรูญไม่กล้าบอกลูกสาวเพราะยังไม่มั่นใจและจินดาขอเอาไว้จินดาเป็นผู้หญิงเจียมตัวคนหนึ่งเพราะคิดว่าตัวเองเป็นแค่แม่หม้ายลูกติด ไม่มีสมบัติอะไรติดตัวด้วยซ้ำ มีเพียงรถมอเตอร์ไซค์เก่า ๆ หนึ่งคันกับลูกสาวที่ตอนนี้อยู่ในวัยมัธยมต้น ในขณะที่บ้านของจรูญมีมากกว่า มีคนนับหน้าถือตา มีลูก ๆ ที่เก่งและเป็นความภาคภูมิใจ เธอกลัวมาตลอดว่าคนจะครหาว่าตนมาจับจรูญเพราะหวังอะไร จนมาวันนี้ที่ทั้งคู่คบหาดูใจกันได้กว่าสี่ปีแล้ว จรูญถึงได้ขอให้เปิดเผยความสัมพันธ์แล้วย้ายมาอยู่ด้วยกันอย่างเป็นทางการ“ดีใจจังที่พ่อจะมีเมียสักที จะได้ไม่ต้องบ่นจิ๊บมาก” ญานิศาแซวไปอย่างนั้น“จิ๊บดีใจนะคะที่เป็นน้าจิน”“น้าก็ดีใจนะที่จิ๊บไม่รังเกียจน้

ส่วนคนสุดท้องเป็นผู้ชายอีกเช่นกัน ตอนนี้หนูน้อยวัยแปดเดือนอยู่ในเป้อุ้มบนหลังของผู้เป็นพ่ออย่างธนัช “โชคดีจังที่แต่งกับพี่” ญานิศาเอ่ยเสียงหวานพลางหยอกล้อกับลูกชายคนสุดท้อง ธนัชช่วยเธอเลี้ยงลูกตลอด เธอเป็นคุณแม่ลูกสามที่ไม่เหนื่อยเลยสักนิด ได้ทำงานเต็มที่ นอนเต็มอิ่ม รูปร่างหน้าตาก็ยังดูดี ไม่โทรมเหมือนคุณแม่คนอื่น ๆ เพราะมีเขาคอยเป็นทุกอย่างให้ ไหนจะเหล่าปู่ย่าตายายที่แทบจะแย่งกันเลี้ยงหลานญานิศารู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีมาก ๆ“งั้นมีลูกเพิ่มอีกสักคนดีไหม คราวนี้ขอลูกชายนะ” ธนัชกระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาคมเจือแววหื่นกระหายมองภรรยา นับวันญานิศาจะสวยเกินไปแล้วนะ สวยจนเขาไม่อยากให้ก้าวออกจากบ้านไปไหนสมกับที่เป็นเจ้าของสถาบันสอนบุคลิกภาพจริง ๆ ยิ่งโตยิ่งสวยสง่า หากทว่าก็ยังมีความน่ารัก น่าทะนุถนอมอยู่มากสำหรับเขา ในขณะที่เขาต้องพยายามดูแลตัวเองอย่างหนักเพราะอายุห่างจากหญิงสาวหลายปี ผิวก็คล้ำ กลัวจะดูแก่ไปจนคนมองว่าเป็นพ่อลูกกัน“ทะลึ่งมากค่ะคุณพ่อ” ปากบอกว่าเขาทะลึ่งแต่มือไม้เธออยู่สุขเสียที่ไหน ลูบไล้อยู่ที่สีข้างเขาแล้วกรีดกรายปลายเล็บจิกลงเบา ๆ ทำเอาคนหื่นอยากจะอุ้มเม