รักลองแล のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

“เค!” คนตอบรับคำสั่งมารดาหยัดกายลุกยืนเต็มความสูงแล้วเดินรุดออกประตูข้างบ้านอย่างไม่อิดออดหากก็โดนญานิศารั้งแขนไว้ในทันที“พี่บอมไม่ต้องค่ะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวจิ๊บไปเก็บเองก็ได้” เธอแค่บอกเขาว่าอยากกิน ไม่ได้หมายความว่าจะให้แม่เขาทำให้กิน เธอแค่อยากทำกินเองที่บ้านเท่านั้น แต่เมื่อป้าดาพร้อมทำให้เธอก็ไม่อยากขัด แต่ตัวเองก็ต้องทำตัวให้มีประโยชน์กับเขาบ้าง ลงมือทำอะไรบ้างสักอย่าง อย่างน้อยให้มีส่วนไปเก็บยอดชะมวงมาก็ยังดี“ยุงเยอะ จิ๊บนั่งรออยู่นี่แหละ อันตราย”“ตลก แค่ยุงเอง” เธอมันลูกทุ่งกว่าเขาอีก เติบโตมาในสวนในไร่อยู่กับวัวกับควาย เขาลืมไปแล้วหรืออย่างไร เขาสปอยล์กันจนทุกวันนี้เธอแทบจะเสียนิสัยไปหมดแล้ว“ในป่ายางมันไม่ได้มีแค่ยุง” เขาดุ ไม่ว่าจะงู แมงมุม ตะขาบ ไหนจะสัตว์อื่น ๆ อีกมาก แม้สวนยางบ้านเขาจะไม่รกเพราะให้คนตัดหญ้าแต่งสวนจนโล่งเตียน หากก็ยังไม่อยากให้หญิงสาวต้องไปเสี่ยงกับอะไรทั้งนั้นเนื้อขาวนวลเนียนของเธอจะเป็นรอยแดงไม่ได้ เขาไม่อยากให้อะไรมาสัมผัสมัน ยกเว้นจะเกิดรอยจากปากและการสัมผัสของเขาเพียงคนเดียว“มีพี่จะกลัวอะไร แล้วจิ๊บก็ใส่เกือกบูท” ญานิศายังต่อรองต่อ เธอหน้างอใส่เขา

“พ่อล้มไปแข้งขาหัก รุ่นนี้ไม่มีอะไหล่เปลี่ยนแล้วนะจ๊อช” ญานิศาว่าน้องชาย แต่ทำไมคนเป็นพ่อถึงได้เจ็บแปลบนักนะ“พ่อยังไม่แก่ขนาดนั้นเสียหน่อย”“แต่ก็ทำตัวเหมือนคนแก่เลยอะ” จ๊อชบ่น เรียกเสียงหัวเราะจากลูก ๆ และหน้างอง้ำจากคนเป็นพ่อได้ดี“หาแฟนสักคนสิพ่อ” อยู่ ๆ ญานิศาก็พูดขึ้นมาบิดาเธออาจจะโสดมานานเกินไป และคนบางคน การมีคู่ครอง คู่คิด คู่ชีวิตอาจจะทำให้ชีวิตดีกว่าการที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวก็ได้“หึ ไม่เอาอะ ปวดหัวตายห่า” หน้าตาก็ใช่ว่าจะขี้ริ้วขี้เหร่หรอก แต่หาซื้อกินดีกว่า อย่าหาเมียมาให้ปวดหัวเลย ทุกวันนี้ก็ไม่ได้อดอยากปากแห้งอะไร “ตามร้านคาราโอเกะเยอะแยะ”“เด็กร้านกับเมียดี ๆ สักคนมันไม่เหมือนกันนะพ่อ” ญานิศายังชงต่อ บางทีหากบิดาได้มีความรักครั้งใหม่ให้พอกระชุ่มกระชวยหัวใจอาจจะดีกว่าเดิมก็ได้“กลัวจะมีปัญหาแม่เลี้ยงใจร้าย จะทำไง” จรูญว่า“แล้วทำไมต้องหน้าตึงเสียงดังด้วยอะ แน่ะ! หรือว่าไปแอบมีอยู่แล้วแต่ไม่บอกลูกใช่มะ!” จ๊อชแซวเมื่อเห็นใบหน้าคล้ำแดดของพ่อขึ้นสีแดงจัดราวกับกำลังกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง“มีก็ไม่ว่านะพ่อ นี่จิ๊บพูดจริงจังเลยค่ะ แล้วเรื่องแม่เลี้ยงใจร้ายน่ะ คิดใหม่นะ สภาพจิ๊บ

กลับมาเรียนข่าวของเธอดังกระฉ่อนทั่วมหาวิทยาลัย แต่เพราะเป็นข่าวเท็จ และเธอก็ไม่คิดว่ามันจะมีผลกระทบอะไร บวกกับไม่มีใครสักคนที่จะมาถามกับเธอตรง ๆ ว่าเรื่องจริงมันเป็นแบบไหน ญานิศาเลยปล่อยผ่าน จนวันนี้เธอมองในแง่ดีว่าเป็นโอกาสให้เธอได้แก้ต่างให้ตัวเองบ้าง ก่อนที่คนอื่นจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่“เราแค่เกือบโดน ยังไม่โดน มีคนเข้ามาช่วยทัน” หญิงสาวกล่าวเสียงเรียบ หลังจากนั้นก็เกิดเสียงซุบซิบรอบกายไปทั่ว“จริงดิ ไม่ใช่ว่าโดนแล้วเหรอ” เสียงหนึ่งตะโกนดังขึ้นมา เป็นเสียงผู้หญิงทำให้ไอวี่ยิ่งเลือดขึ้นหน้า“นั่นดิ ถ้าโดนแล้วก็ไม่มีใครว่าหรอกแก มีแต่คนเขาเห็นใจ ไม่เป็นไรนะ ถือว่าเริ่มต้นชีวิตใหม่” คนถามต้นเรื่องเสียงเย้ยหยัน“ถ้าไม่คิดจะเชื่อกันแล้วจะมาถามทำไม” ญานิศากัดฟันกรอด“ระวังนะพวกมึง ไอ้จิ๊บฟ้องหมิ่นประมาทขึ้นมากูจะหัวเราะให้ ใครต้นเรื่องปล่อยข่าวหรือปากดีใส่สีตีไข่ระวังตัวไว้เถอะ” ไอวี่ชี้หน้า ทำเอาหลายคนสลายตัวเมื่อโดนขู่เรื่องกฎหมาย“ไปกันเถอะจิ๊บ” สองเพื่อนซี้พากันเดินออกจากห้องไปพักที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างโรงอาหารของมหาวิทยาลัย เวลาบ่าย ๆ แบบนี้ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน ไม่นานเพื่อนอีก

บิดาเคยพูดว่าหากทะเลาะกันอย่าให้ข้ามวัน ตอนนี้มันห้าทุ่ม ยังพอมีเวลาให้ง้อได้“ลุกมาคุยกันก่อนเร็ว”“ก็จิ๊บบอกว่าง่วง ๆ ๆ! พี่ยังจะคุยอะไรอีก” ไปกินไปเที่ยวจนกลับมาดึกเองแล้วมาวอแวคนจะนอน เป็นบ้าหรือไงญานิศากระเด้งตัวลุกขึ้นมามองหน้าเขา อารมณ์เธอเกรี้ยวกราดแบบไม่มีอะไรขวางกั้น ความใจกว้าง ช่างเข้าอกเข้าใจและไม่งี่เง่าตอนนั้นมันอันตรธานไปหมดสิ้น เหลือเพียงความเดือดดาลเท่านั้น“กินข้าวยังคะ” อยู่ ๆ คนเกือบเมาก็เปลี่ยนเรื่องถาม ทำเอาหญิงสาวที่ร้องไห้จนน้ำตาท่วมอ้าปากค้าง“ทำไมเดี๋ยวนี้ร้องไห้บ่อยจัง” พูดไปงั้น แต่เขาก็ยังปาดเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ เอ็นดูเพราะรู้ว่าช่วงนี้ญานิศาเจอแต่เรื่องเครียด ๆ ทั้งนั้น ไหนจะเรื่องไอ้ชุมพล เรื่องข่าวลือ เรื่องเรียน งานโปรเจกต์จบ และเรื่องวางแผนในอนาคตอีกสารพัด“ขอโทษนะคะถ้าทำให้ ‘เฮีย’ รำคาญ!” คำว่า ‘เฮีย’ มาพร้อมกับน้ำเสียงประชดประชัน หากคนเกือบเมากลับไม่รู้อะไรทั้งนั้นเขาดันคิดว่าที่เธอเรียกมันน่ารัก“ชอบจัง”นั่น!ญานิศาเบิกตา มีหน้ามาบอกว่าชอบทั้งที่เธอประชดประชัน ไม่พูดเปล่า เขายังจูบหน้าผากมน ทั้งที่คนตรงหน้าสะบัดตัวหนี“สรุปว่ากินข้าวยังคะ

เท่านั้นก็เรียกสายตาจากเหล่านักศึกษาและคณะอาจารย์ที่มารับประทานอาหารกลางวันได้“แต่ว่า...”“งั้นก็ไปคุยกันที่โรงพัก” คำประกาศิตจากชายหนุ่มทำเด็กรุ่นน้องแทบปล่อยโฮร้องไห้“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ” ญานิศามองทั้งคู่สลับกัน จากนั้นไม่นานอาจารย์จิราภาและอาจารย์อีกสองท่านก็เดินมาจะร้องห้าม หากก็โดนสายตาดุคมของธนัชหยุดไว้จนต้องชะงัก“เฮียบอม จ๋าขอเถอะ สงสารเด็กมัน” อาจารย์สาวเอ่ยธนัชทำเสียงหึในคอไม่ไยดี “ทีคนของผมโดนไม่เห็นจะมีใครมาบอกสงสาร”“อะไรกันคะ ช่วยบอกจิ๊บหน่อยได้ไหม” ญานิศาใจคอไม่ดี ตอนนี้เธอยังไม่รู้เลยว่าเขาคุยเรื่องอะไรกัน แต่เป็นไอวี่ที่เอ่ยขึ้นว่า“แกรอฟัง” เท่านั้นไม่พอ เพื่อนรักยังยกโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายคลิปไว้ แม้เหล่าอาจารย์จะปราม แต่ไอวี่ก็ไม่สนใจ “อะ เริ่มได้ล่ะ อย่าลีลา”“คือ...”“เร็ว!” เสียงธนัชคำเดียวทำเอารุ่นน้องสาวและเหล่านักศึกษาไทยมุงต่างพากันสะดุ้งตกใจ ทุกคนอยู่ในความเงียบ“หนูขอโทษนะคะ ที่เอาเรื่องของพี่ไปปล่อยข่าวเสีย ๆ หาย ๆ หนู หนูรู้เท่าไม่ถึงการค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ” เด็กสาวชั้นปีที่สองยกสองมือประนมไหว้ สารภาพทั้งน้ำตาว่าเป็นตัวเองที่เป็นคนปล่อยข่าวลือให้ญานิศา