All Chapters of รักลองแล: Chapter 51 - Chapter 60

ธนัชยังคงจอดรถรอดูจนกว่าญานิศาจะเข้าตัวอาคารไปอย่างเช่นปกติ แต่แทนที่หญิงสาวจะตั้งหน้าตั้งตาเดินไปขึ้นลิฟต์เธอกลับหยุดยืนอยู่ใต้ตึกเพราะมีเพื่อนกลุ่มหนึ่งเข้ามาทักทายแววตาสีถ่านมืดดำขึ้นอีกหนึ่งระดับ ใบหน้าหล่อคมคร้ามเจือแววไม่พอใจ หากเป็นเพื่อนสาวหรือเก้งกวางก็พอมองข้ามได้ เขาคงไม่รู้สึกอะไร แต่มันดันมีไอ้หนุ่มหน้าละอ่อนสองคนนั้นที่เขาหมายหัวมันมาตลอดภาคการศึกษาก่อน ดูจากสายตาก็รู้ว่าพวกมันคิดกับญานิศาเกินเพื่อนไปไกลแค่ไหนแล้วดูแม่งนะ ทำมาชวนคุย ผัวเขามาส่งมันไม่แหกตาดูกันหรือยังไงวะ!“ไอ้สัส!” ธนัชสบถลั่น กำปั้นแกร่งเผลอทุบพวงมาลัยรถดังปั่ก!ชายหนุ่มกำลังคิดว่าจะลงไปลากเธอกลับมาขึ้นรถแล้วพากลับไปเก็บที่คอนโดเลยดีไหม หรือจะพากลับไปอยู่บ้าน จับคลุมถุงชนแต่งงานให้มันรู้แล้วรู้รอดไป ไม่ต้องรงต้องเรียนแม่งแล้วหนังสือ เมียคนเดียวกูเลี้ยงดูเองจนตายได้สบาย แถมเลี้ยงลูกให้อีกครึ่งโหลด้วยเลยเอ้า!ว่าแต่... จะหาเรื่องตามเธอไปด้วยเหตุผลอะไรดีละที่จะไม่โดนญานิศางอนหรือส่งสายตาค้อนกลับมาให้ฉับพลันสายตาคมก็หันไปเห็นปากกาของหญิงสาวที่ตกอยู่บนเบาะรถ รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าคมคร้าม เขาคว้ามันมาแ

ทว่าระหว่างทางก่อนจะออกจากปากซอยไปยังถนนใหญ่กลับมีรถยนต์คันสีเทามาจอดขวางไว้ ญานิศาเบรกเอี๊ยดด้วยความตกใจ ปากก็กรีดร้องตามด้วยคำสบถด่าเป็นภาษาใต้ ใจเธอเต้นตึกตักด้วยเกรงว่าจะเบรกไม่ทัน เธอหันขวับไปมองรถคันนั้นทว่าทันทีที่เห็นสติกเกอร์องค์การบริหารส่วนตำบลสีน้ำเงินตัวโต ๆ ติดอยู่ข้างตัวรถหัวใจหญิงสาวก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นฉับพลันหญิงสาวรีบตั้งสติแล้วหมายจะบิดมอเตอร์ไซค์ขับหนี แต่เหมือนสวรรค์แกล้งกันหรือจังหวะนรกที่เธอดวงตกก็ไม่ทราบรถดับ!“โอ้ย ติดเถอะ” ญานิศาพร่ำภาวนาพลางสตาร์ตรถไป ลองกดสตาร์ตมือก็แล้ว สลับกับสตาร์ตเท้าก็แล้วหากก็ไม่มีวี่แววว่าจะติด“รถดับเหรอ กลับกับพี่ก็ได้” เสียงเหมือนหวังดีเอ่ยถามจากชายเจ้าของรถคันนั้นญานิศาหันขวับแล้วสวนกลับอย่างไม่ต้องคิดไตร่ตรองด้วยซ้ำว่า... “ไม่!”“เถอะน่า ไม่ต้องเกรงใจหรอก ยังไงก็ไปทางเดียวกัน ยกรถขึ้นท้ายกระบะรถพี่เลยดีกว่า” ไม่ว่าเปล่า ชุมพลยังจับแขนญานิศาเพื่อจะรั้งหญิงสาวให้ยอมขึ้นรถด้วยกัน หากทว่าหญิงสาวก็สะบัดแขนออกอย่างรังเกียจ“อย่ามายุ่งตะ!” ใบหน้าสวยยามนี้เกรี้ยวกราด มองอีกฝ่ายอย่างเกลียดชังปนขยาด ไม่คิดจะรักษามารยาทแม้แต่น้อย“กับพี่ล

หลายเดือนที่ผ่านมาไม่มีสักคืนด้วยซ้ำที่เขาจะหายเงียบไปเช่นนี้ ตั้งแต่เราสองคนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน วันที่เธอไปเรียนเขาก็ต้องไปนอนด้วยกัน เวลาวันหยุดเธอกลับมานอนบ้าน หากบิดาและน้องชายไม่อยู่เขาก็จะมาเคาะประตูเรียกแล้วอุ้มเธอกลับไปนอนที่บ้านเขาฝั่งตรงกันข้ามถ้าหากวันไหนมีพ่อหรือน้องชายของเธออยู่บ้าน ไม่ได้นอนด้วยกันแต่ก็เปิดกล้องคุยกันทุกวันไม่เคยขาด จนเธอเผลอคิดไปว่าเราสองคนเหมือนเป็นแฟนกันแล้วด้วยซ้ำ เพียงแค่ไม่มีใครเปิดปากขอคบหรือพูดเรื่องสถานะก็เท่านั้นแม้ว่าต่อหน้าคนอื่นเขาจะย้ำชัดเสมอมาว่าเธอเป็นน้องสาว แต่เราสองก็ยังไม่เคยหายไปไหน มีกันเสมอ เจอกันแทบทุกวัน แต่วันนี้ไม่ใช่ เพียงแค่คนเก่าของเขาโผล่มา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป“เฮ้อ...” คิดแล้วท้อ ญานิศาตั้งใจว่าจะเลิกรอ เธอใส่หูฟังไร้สายในหูแล้วเปิดเพลงกล่อมให้ตัวเองนอนหลับไป อย่างน้อยคืนนี้ก็ยังมีน้องชายอยู่ เธอจึงไม่ต้องนอนกังวลสักเท่าไหร่ราตรีที่เงียบสงัดในช่วงดึกคืนนั้น หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความอึดอัดกลางลำตัวเหมือนมีแขนปริศนามาพาดไว้สติของเธอตื่นฟื้นหากทว่ายังไม่กล้าเปิดตา ไม่กล้าร้องโวยวาย ไม่กล้าแม้แต่จะขยับกาย หากโดนผีอำค

“เออ! ตอนนี้กูยิก แต่ถ้ายังเปรตไม่เลิกต่อเดี๋ยวกูยิง!” ไม่ว่าเปล่า จรูญยังเลิกชายเสื้อแล้วกำด้ามปืนลูกโม่ที่เหน็บเอวไว้ขึ้นมาจ่อหน้าผากนางปาน เรียกเสียงฮือลั่นจากชาวบ้าน“ที่ผ่านมากูใจเย็นจังแล้วนะกูว่า เพราะเห็นแก่หน้าพี่หลวง กูใจดีกับพวกมึงมาจังเสียแล้ว ดีแรงจนเอิด เย็ดแม่! กูยิงให้ตายโหงกันให้เหม็ดฉาดคอยแล พวกเปรต! แม่เย็ด!”ที่ผ่านมาใช่ว่าจะไม่รู้ว่าคนบ้านนี้มักจะนินทาว่าร้าย และคอยทำเรื่องแย่ ๆ ใส่ตนและครอบครัวอยู่ลับหลังบ่อย ๆ หากทว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตหรือร้ายแรงจรูญก็มักจะมองข้าม ยอมปล่อยผ่านด้วยเห็นแก่หน้านายชัยผัวของนางปาน แม้จะเป็นเพียงญาติห่าง ๆ กัน ทว่าในอดีตฝ่ายนั้นก็เคยช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาก่อนในตอนที่ตนยังเป็นเด็กก็ได้พ่อแม่ของชัยเคยให้ข้าวให้น้ำ เคยดูแลกันมาเพราะบิดาของจรูญถึงแก่กรรมตั้งแต่เขายังอยู่ในวัยอนุบาลจากนั้นมารดาก็เลี้ยงตนมาด้วยตัวเองคนเดียวเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างยากลำบากด้วยเป็นเพียงแม่ค้าขายขนมหวานชิ้นละบาทสองบาทเท่านั้น วันใดที่ขัดสนก็มีเพียงครอบครัวของนายชัยเคยช่วยเหลือเอื้อเฟื้อกันหลายอย่าง“แน่จริงกะยิงกูแลต่ะ มึงได้นอนหรางแน่ไอ้เปรต”แม้จะกลัว ๆ

“เรื่องแต่ก่อนไม่รู้ว่าจะเอาผิดมึงได้ไหม แต่ที่แน่ ๆ คือลูกมึงติดคุกจนวันตายแน่อีปาน กูไม่มีทางปล่อยไว้หรอก”“ส่วนที่ลูกกูกระทืบลูกมึง ฟ้องได้เลยนะถ้ามั่นใจว่าจะชนะ แต่ก่อนอื่นมึงต้องไปหาที่ซุกหัวนอนใหม่ก่อนนะ กูให้เวลาถึงเจ็ดโมงเช้าเท่านั้น!”หลังจากนางปานตามมาให้โดนด่าตอกหน้าจนต้องระเห็จกลับไปแล้ว ญานิศาก็เดินออกมาพอดีโดยมีธนัชตามติดไม่ห่างกาย“เสร็จแล้วเหรอลูก” กานดาถาม“เสร็จแล้วครับ” ธนัชตอบแทนเพราะญานิศาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะอ้าปากพูดตอบใคร หญิงสาวที่ยกยิ้มจาง ๆ ให้ป้ากานดาของเธอแล้วพยักหน้าให้ขั้นตอนการสอบปากคำต่าง ๆ ผ่านไปอย่างราบรื่นด้วยดี กว่าจะเสร็จสรรพก็เกือบเช้า ขอบคุณเพื่อนและเจ้าหน้าที่ทุกฝ่ายเสร็จทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน“กลับกับพ่อไหมลูก” จรูญถามเสียงแผ่ว นัยน์ตาของคนเป็นพ่อเจือประกายวูบไหว ทั้งรู้สึกผิดต่อลูก รู้สึกผิดต่อภรรยาที่ตายไป ไหนจะยังรู้สึกผิดหวังกับตัวเองที่เป็นพ่อที่ดีให้ลูกไม่ได้ธนัชมองญานิศาที่เมินเสียงบิดาของเธอ หญิงสาวเลือกจะเดินขึ้นรถเขาดังเดิม เขาจึงเอ่ยกับผู้ใหญ่ เพื่ออยากทำให้หญิงสาวสบายใจและคลี่คลายสถานการณ์อึดอัดนี้“ให้น้องไปกับผมดีกว่าครับ