ผมบอม ธนัช เด็กใต้ป้ายสงขลา เกิดและเติบโตที่ใต้ก่อนจะไปเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศที่เมืองหลวง สาขาวิศวกรรมเครื่องกล จนจบแล้วก็ทำงานต่อยาว ๆ ไปนอกเหนือจากเวลางานก็ไม่พ้น เที่ยว ดื่ม กิน ขี้ ปี้แอร์โฮสเตสและพริตตี้ไปวัน ๆ บ้านช่องไม่กลับจนเพื่อนมักด่าว่าทำตัวเหมือนเด็กมีปัญหาก็แค่ไม่อยากกลับบ้านไปรับช่วงสานต่อกิจการที่ผมไม่รักไม่ชอบและไม่ถนัด ไอ้พวกสวนยาง สวนปาล์ม แพปลา ไหนจะสวนสารพัดสารเพที่พ่อแม่ได้สร้างไว้ให้นั่นผมเคยทำเสียที่ไหนและผมเองก็มีความฝัน งานที่ผมรักคือสายวิศวกรรม การซ่อมเครื่องบิน นี่แหละตัวตนผม มันรู้สึกท้าทาย แต่พ่อก็ไม่เคยเข้าใจ‘ต่อให้มึงเรียนจบตายายอะไรมา สุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่บ้าน ไม่งั้นกูจะสร้างทุกอย่างไว้ทำเปรตอะไรล่ะ ถ้าไม่มีใครมารับช่วงสานต่อ!’นั่นคือคำพูดของพ่อในตอนที่ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยไกลบ้าน ยิ่งได้วิศวะอย่างที่ตั้งใจพ่อก็พูดต่ออีกว่า…‘เออ! อยากเรียนตายายอะไรก็ตามใจมึงเถอะ เรียนวิศวะก็ได้ แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นวิศวะสวนยางแหละวะ!’ผมจึงตั้งใจเรียนมาก จบด้วยเกรดเกือบสี่เพื่อที่จะได้ทำงานดี ๆ เงินเดือนสูง ๆ แลกกับอิสรภาพในช่วงวัยที่
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
