All Chapters of รักลองแล: Chapter 41 - Chapter 50

เสียงเคาะประตูบ้านดังติดต่อกันหลายครั้งในช่วงสายของวัน ทำให้ญานิศาที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงคนเดียวต้องประคองตัวขยับลุกมานั่งแล้วค่อย ๆ ประคองร่างที่ปวดตั้งแต่โคนขาอ่อน ท้องน้อยลามไปทั่วบั้นเอวและแผ่นหลังให้ค่อย ๆ เดินมาเปิดแง้มประตูบ้านออกดูก่อนจะเอ่ยถามคนที่ยืนหน้าตึงกอดอกกางขาปักหลักราวกับยักษ์ปักหลั่นอยู่ว่า...“พี่มาทำไม”“เป็นอะไรจิ๊บ? ไม่สบายเหรอ” หัวคิ้วหนาที่ขมวดมุ่นเข้าหากันจนแน่นเป็นปมค่อย ๆ คลายออกแล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าเจือความห่วงใยมาแทนที่ธนัชตื่นตั้งแต่เช้ามารอหญิงสาวอาบน้ำแต่งตัวและไปรอเขาหน้าบ้านอย่างที่นัดกันไว้เมื่อคืนนี้ แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของสาวเจ้า จนเขาอดรนทนต่อไปไม่ไหว สิบโมงแล้วเธอไม่โผล่มา ใจคิดไปว่าคงจะตั้งใจอยากหลบหน้าเขาสิท่า เลยมาเคาะประตูเรียกแต่เมื่อบานประตูเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวแทบไร้สีเลือด กับหยาดเหงื่อเม็ดเล็กที่ผุดพรายเต็มกรอบหน้าสวย บวกกับท่าทางกุมท้องคุดคู้จนตัวงอยืนหลังตรงแทบไม่ไหว ทำให้ชายหนุ่มรู้ได้ทันทีว่าเหตุผลที่ญานิศาผิดนัดกันเพราะอะไร“ไม่บายเหรอ ปวดท้อง? หรือเจ็บตรงไหน?” เขาถือวิสาสะดันตัวเธอให้พ้นประตูแล้วก้าวเข้าบ้า

“แล้วนี่จะอยู่ทำไม” เป็นธนัชที่ถามชายหนุ่มรุ่นพี่เสียงทุ้มเข้ม แม้ชุมพลจะอายุห่างจากเขาเกือบห้าปีแต่ก็ไม่เคยมีความคิดว่าอยากจะเคารพกัน“พี่มาดูจิ๊บ ไม่เจอกันหลายวันเลย เป็นยังไงบ้าง” เพราะไปสัมมนาต่างจังหวัดในนามของเทศบาลมาหลายวัน กลับมาเมื่อวานก็เจอว่าญานิศาตัวติดกับธนัชมากจนในอกมันร้อนรนทนไม่ไหว วันนี้จังหวะดีที่ว่างพอดี เมียก็ไม่อยู่ เปิดประตูบ้านมาเจอหญิงสาวยืนหน้าบ้านแม้จะมีลูกเสี่ยทศยืนข้าง ๆ แต่นั่นก็ทำให้อารามความปั่นป่วนชวนให้ชุมพลเผลอเดินมาทางนี้ทันทีอย่างที่เห็น“ได้ข่าวมาว่าไม่สบาย เป็นอะไรจิ๊บ พี่พาไปหาหมอไหม” ชุมพลถามแล้วหมายจะใช้หลังมืออังหน้าผากแต่ญานิศาเบนตัวหลบทัน ส่วนธนัชก็ไวพอที่จะขยับร่างสูงกำยำมาขวางกั้นกลางดวงตาคมดำทมิฬมองสบกับชายรุ่นพี่ที่ร่างเตี้ยกว่า ลงพุง ดูอ่อนแอกว่าจนอีกฝ่ายชักจะเกรงกลัวกับความน่าเกรงขามของคนตรงหน้า“หลบดิ กูจะดูแลน้องกู มึงก็กลับไปได้แล้ว จะอยู่อีกทำไม เดี๋ยวคนพูดถึงจิ๊บเสียหายเอาได้”“ไม่ต้อง! จิ๊บดูแลตัวเองได้” หญิงสาวกำมือของธนัชแน่นไม่ยอมปล่อย พอเขาบีบมือราวกับกำลังให้กำลังใจหญิงสาวก็สูดหายใจลึก ๆ แล้วพูดต่อเพราะมีคนคอยหนุนหลังให้“จ

“ทำอะไรของพี่เนี่ย เดี๋ยวใครก็มาเห็นหรอก” หากมีคนปากสว่างไปบอกบิดาเธอล่ะจะทำอย่างไร เขาเองก็ไม่ได้อยากให้มีปัญหาไม่ใช่หรือ แล้วดูคำพูดคำจา พักหลังมานี่รู้จักพูดคะพูดขา อีจิ๊บอยากจะบ้า!“พี่จะไปส่ง เร็วเข้า เดี๋ยวสายนะคะ”“ฮิ้ว... / วี๊ดวิ้ว... หรอยหล่าวนายหัวเรา ผ่านหนัด!” เสียงแซวหยอกดังขึ้นจากลูกน้องใต้อาณัติที่เมื่อเสร็จภารกิจตามคำสั่งแล้วยังเสนอหน้ายืนอยู่ต่อไม่ยอมกลับไปทำงานทำการ“ยังไม่หลบไปเหลย เดี๋ยวกูฉัด!” (ยังไม่กลับไปอีก เดี๋ยวกูเตะ!) ธนัชขึงตาใส่ลูกน้องทั้งสองก็รีบกุลีกุจอสตาร์ตรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าขี่ยกล้อกันออกไป เหลือไว้เพียงนายหัวหนุ่มที่คว้ามือหญิงสาวในชุดนักศึกษาให้เดินไปขึ้นรถแล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้จนเสร็จสรรพ หอมหน้าผากฟอดใหญ่แล้วจุ๊บริมฝีปากอิ่มหนึ่งครั้งก่อนจะกลับไปนั่งทำหน้าที่เป็นพลขับพาเธอไปส่งยังหอพักเขาขอแรงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของหอให้มาช่วยจัดการขนรถมอเตอร์ไซค์ลงจากท้ายกระบะ เสร็จสรรพก็ให้ค่าตอบแทนไปสามใบเทาพร้อมกับกระดาษแผ่นเล็กที่มีหมายเลขสิบหลัก“ฝากช่วยดูแลน้องสาวผมหน่อยนะครับ ถ้ามีผู้ชายมารับ หรือกลับหอดึกมาก ๆ ก็ช่วยส่งข่าวผมบ้าง”เหอะ! เธอมันก

“ห้องใครคะ” เธอถามเมื่อสำรวจคร่าว ๆ แล้วมันยังดูใหม่ เฟอร์นิเจอร์ บิ้วอินต่าง ๆ รวมทั้งข้าวของเครื่องใช้ยังมีน้อยชิ้นและทุกชิ้นก็ใหม่มาก ขาเรียวทั้งสองข้างแทบไม่กล้าก้าวเข้าไปเมื่อรับรู้ได้ถึงบรรยากาศแปลก ๆ โดยเฉพาะรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวของธนัชยิ่งในตอนนี้ที่อยู่ ๆ เขาก็ทำท่าปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตช้า ๆ แล้วหันมามองเธอ ดวงตาคู่คมช่างเกเรราวกับอันธพาลข้างทาง เขาก้าวเข้ามาช้า ๆ จนญานิศาต้องถอยหลัง มือแกร่งสะบัดเสื้อไปด้านข้างอย่างไม่ไยดีแล้วปลดเข็มขัดทิ้งเป็นชิ้นถัดไป“พี่จะทำอะไรน่ะ”“เอาเธอ”โอ้ยไอ้บ้า!“หยุดเลยนะพี่บอม! ว้าย!” ญานิศาจะหันหลังวิ่งไปทางประตูหากธนัชก็กระโจนเข้ามาคว้าตัวเธอไปกอด“โทรไม่รับ ไลน์ไม่ตอบ ไอจีก็บล็อก ไหนบอกเหตุผลดี ๆ พี่มาสักข้อสิว่าพี่ควรลงโทษเธอยังไง” เสียงทุ้มเย็นยะเยือกถามข้างใบหูขาว แววตาคมวาวโรจน์เมื่อคิดถึงสิ่งที่พูดไป“ไม่ตอบ”“ปล่อยจิ๊บเลยนะ”“ดื้อนัก มานี่เลยมา” สองแขนแข็งแรงช้อนร่างญานิศาอุ้มเดินมาวางบนเตียงแล้วคร่อมร่างเธอไว้ ก่อนปากหยักจะประกบปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังเผยออ้ากะจะด่าเขาแน่ ๆ แต่ขอโทษทีพี่ไวกว่า จูบปิดปากแม่งซะจะได้จบ ๆ ไป“อี้อ

ทุกสัดส่วนบนใบหน้าบ่งบอกถึงความดุดัน หนักแน่นและแสนดื้อรั้น แต่หากเรียกว่าฟ้าประทานก็ไม่ขัดปากเลยสักนิดเพราะเขาหล่อมาก หล่อจนคนอย่างเธอเฝ้าเพ้อแอบชอบมานาน ความจริงจะเรียกว่าหลงรักก็ไม่ผิดนักยิ่งรูปร่างสูงโปร่งแต่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและเส้นเอ็น กล้ามหน้าท้องเป็นลอน กล้ามแขนเป็นมัด ๆ ผิวแทนที่สะอาดสะอ้าน รวมถึงกลิ่นกายชายที่เป็นเอกลักษณ์ ยิ่งดูยิ่งชอบเขาเอามาก ๆ และก็หวงเขามากเช่นกันนี่ขนาดยังไม่นับปัจจัยอื่นอย่างเช่นความฉลาด โพรไฟล์ ไหนจะเรื่องฐานะทางบ้าน พื้นฐานครอบครัวอีกเธออยากครอบครองเป็นเจ้าของเขาเอาไว้คนเดียวหากก็ทำไม่ได้ มากสุดก็คงได้แค่ตอนนี้... ตอนที่อยู่บนเตียงเดียวกันเท่านั้น ลุกจากเตียงไปเธอก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดแล้วด้วยซ้ำไปญานิศาคิดแล้วก็อดสะท้อนใจไม่ได้ที่คงมีแค่เธอสินะที่ชอบเขาเอามาก ๆ รักเขาหลงเขาขึ้นทุกวัน ๆ ยิ่งใกล้กันก็ยิ่งหวั่นไหว ยิ่งเขามาคอยดูแลเอาใจใส่ แม้จะตั้งใจหรือไม่ก็ตามแต่เธอคิดไปแล้วและยินดีน้อมรับทุกการดูแลพวกนั้นส่วนที่เขาทำไปก็คงเพราะ... อยากได้เธอ อยากนอนกับเธอ หรือไม่ก็ว่างจัดแต่ก็ช่างประไร!ญานิศาสลัดทุกความหม่นแสงในแววตาออกก่อนจะตวัดขาขึ