ホーム / โรแมนติก / รักลองแล / チャプター 81 - チャプター 90

รักลองแล のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

100 チャプター

81

เขาให้คอนแท็กต์ไว้ ไม่สิ ญานิศาเป็นคนให้ แต่เธอก็แทบติดต่อเขาไม่ได้ นานทีจะตอบกัน เธอไม่มีโอกาสจะทำคะแนนเลยด้วยซ้ำ‘จิ๊บแค่โดนตบหน้า ยังไม่โดนข่มขืน เฮียช่วยทัน’ เสียงทุ้มหนักแน่นของธนัชมาพร้อมสายตาขุ่นขวาง เขาโกรธจนแทบบ้าตอนได้ยินว่าญานิศากำลังเจอกับอะไร คนเรานี่มันยังไงกันนะ มีปากก็พูดไปไม่ได้สนใจความจริง รู้ไหมว่าผู้หญิงเขาเสียหาย กลายเป็นต้องมีตำหนิมีราคีเพราะปากคน แม่ง น่าโมโหฉิบหาย‘แต่ตอนนี้ข่าวดังทั่วมหาลัยเลย’‘อืม ช่วยสืบหาทีว่าใครมันเป็นคนปล่อย’ เขาคิดว่าปิดปากชาวบ้านโดยรอบสนิทแล้วแท้ ๆ เชียว‘ถ้าช่วยจ๋าจะได้อะไร’ อาจารย์สาวมองชายหนุ่มตาพราว ในขณะที่เขาตาขุ่นขวาง ‘ห้าหมื่น’‘หึ’ จิราภาบึนปาก‘แสนนึง พอไหม’ อย่าขูดเลือดขูดเนื้อกูเยอะเลย เงินไม่ได้หากันง่าย ๆ ธนัชคิดในใจ‘จ๋าอยากกลับไปคบกับเฮียมากกว่า’ คราวนี้จิราภาไม่อ้อมค้อม แต่ก็ถูกธนัชสวนกลับทันควัน‘ไม่ได้!’ทำเอาอาจารย์สาวคนสวยขมวดคิ้วมุ่น ‘เฮียกลายเป็นคนหวงตัวตั้งแต่เมื่อไหร่’‘ตั้งแต่มีเมียนี่แหละ’‘ฮะ! มีเมีย ใคร?’ จิราภาเบิกตากว้าง คนอย่างธนัชน่ะหรือจะมีเมีย เธอไม่เคยได้ยินข่าวด้วยซ้ำ ชายหนุ่มมองสบตาเธอกลับแล้วถอ
続きを読む

82

“ไม่หึง เคยได้แล้วจะหึงอะไรอีก”“เนอะ ก็ได้อยู่ทุกวัน หึงทำไม” ธนัชลอยหน้าลอยตาแล้วซุกหน้ากับซอกคอขาว“นี่ออกไปเลย ไม่ต้องมายุ่งกับจิ๊บ ไปหาอาจารย์จ๋านู้นไป” ญานิศาผลักเขาออกแล้วทำเสียงล้อเลียน“เฮียบอมคะ เฮียบอมขา เหอะ”“เนี่ย หึงก็บอกมา”“บอกแล้วยังไงล่ะคะ บอกไปแล้วมันจะยังไง” ค่าเท่ากัน จะหึงไม่หึงก็เท่านั้น ไม่อยากพูดกลัวจะทะเลาะกัน คนอื่นอาจมองว่าทุกอย่างต้องชัดเจนแต่ตอนนี้ญานิศาไม่พร้อมจะรับแรงปะทะเรื่องไหนทั้งนั้น ขอให้เธอวางแพลนชีวิตตัวเองให้ชัดเจนก่อนเถอะ“ก็บอกไปแล้วว่าไม่ใช่น้องสาว” อยู่ ๆ เขาก็เอ่ย ทำญานิศาหันกลับมาสบตา เธอเลิกคิ้วรอเขาขยายความอย่างสงสัย“จ๋ารู้ ว่าหนูจิ๊บเป็นเมียเฮีย”“ตลก!”“พูดจริง”“อ้าว! แล้วแบบนี้เกรดจิ๊บจะออกมายังไงอะ อาจารย์จ๋าเขาว่ายังไง”“ก็ไม่เห็นว่าอะไร มีแต่บอกให้พี่ติดต่อเพื่อนให้” เพื่อนเขาหล่อรวย โพรไฟล์ดีเพียบ แล้วจิราภาก็รักตัวเองเกินกว่าจะมายื้อแย่งผู้ชายของใคร รายนั้นเข้าใจอะไรง่าย พูดง่าย“จริง?”“ครับผม” เสียงทุ้มเครือแผ่ว เขาซุกไซ้ซอกคอขาวอีกครั้งอย่างหลงใหล “ตัวหอมจัง”“หยุดหื่นแล้วมาคุยกันก่อนค่ะ อื้อ! พี่บอม ถ้าจิ๊บโดนกดคะแนนเพราะ
続きを読む

83

“กรี๊ด!!” เสียงหวีดร้องลั่นบ้านจนทำให้เด็กหนุ่มอย่างจ๊อชและคนเป็นพ่อตกใจ“เป็นอะไรจี้จิ๊บ!”“อะไรจิ๊บ เป็นอะไร” จรูญที่กำลังให้น้ำวัวอยู่หลังบ้านต้องรีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหา ญานิศาเต้นเร่า ๆ ด้วยความดีใจ ทำเอาคนเป็นพ่อพรูลมหายใจโล่งอก“โอ้โฮ ไอ้เราก็นึกว่าจะโดนปล้ำอีก กรี๊ดออกมาได้”“ไอ้จ๊อช! ไอ้น้องปากหมา!” เสียงก่นด่ามาพร้อมกับหนังสือเล่มหนาโป๊ก!“โอ้ย!” เด็กหนุ่มร้องโอดโอยเมื่อโดนสันหนังสือเข้าเต็ม ๆ หลบแล้วแต่ไม่ทัน“สรุปกรี๊ดทำไม ดีใจเรื่องอะไรลูก”“หนูเรียนจบแล้วพ่อ จิ๊บเรียนจบแล้วโว้ย!” หญิงสาวที่เพิ่งได้รู้ผลจากอาจารย์ก็ดีใจหลังจากสอบและพรีเซนต์โปรเจกต์เสร็จไปได้ร่วมสามสัปดาห์ วันนี้อาจารย์แจ้งว่าใครที่ผ่านแน่ ๆ ใครที่ต้องแก้ ต้องไปส่งงานใหม่หรือไปพบอาจารย์ที่ปรึกษา เพื่อที่นักศึกษาจะได้วางแผนชีวิตตัวเองถูก ส่วนผลการเรียนและเกรดอย่างเป็นทางการตามลำดับ หลังจากนี้“แล้วอีกอย่างนะพ่อ คือหนูผ่านการคัดเลือกเป็นแอร์โฮสเตสแล้วค่า!” นั่นทำเอาทั้งสามคนพ่อลูกเกิดเสียงฮือฮาญานิศาได้ไปสมัครสอบไว้ตั้งแต่ที่มีสายการบินเข้ามาเปิดรับสมัครแอร์โฮสเตส เปิดโอกาสสำหรับนักศึกษาจบใหม่ในมหาวิทยาลัย
続きを読む

84

“รอให้มันใจเย็นก่อนแล้วค่อยคุยกันนะ” ตอนนี้ทั้งคู่ก็ยึดเอาความคิดและความรู้สึกของตัวเองเป็นหลัก จรูญเข้าใจลูกสาวว่ามีฝันและเขาก็ดีใจมากที่ญานิศากำลังจะทำมันสำเร็จ หากก็เข้าใจธนัชเช่นกันว่ารู้สึกอย่างไร“แต่ถ้าสุดท้ายแล้วความคิดและเป้าหมายปลายทางในชีวิตของทั้งคู่มันต่างกัน มันไม่ได้มองไปในทิศทางเดียวกัน แล้วมันก็จูนกันปรับกันไม่ได้ พ่อว่า... ก็ดีนะถ้าทั้งคู่แยกย้ายกันไปเติบโต”“พ่อ...”“ต่างคนต่างเริ่มต้นชีวิตใหม่ไง คนที่ไม่ใช่ขืนอยู่กันไปก็ไม่มีความสุขอยู่ดี”..เสียงของว่าที่พ่อตาลอยเข้ามาในโสตประสาท ทุกประโยคทุกถ้อยคำนั้นทำธนัชแทบคลั่ง‘แยกย้ายกันไปเติบโต’นี่ก็โตจะตายห่าแล้วนะ จะโตอะไรอีกนักหนา‘ต่างคนต่างเริ่มต้นชีวิตใหม่’ทำไม จะไปตายแล้วเกิดใหม่กันเลยรึไง!‘คนที่ไม่ใช่ขืนอยู่กันไปก็ไม่มีความสุขอยู่ดี’ไม่ใช่กี่โมง ไม่ใช่ตรงไหนเอาปากกามาวงก่อน ทุกวันนี้ก็มีความสุขดี จะไม่มีความสุขก็ตรงที่เธอจะบินหนีเขาไปนี่แหละ“แม่ง!” ธนัชสบถลั่นแล้วรัวนิ้วมือพิมพ์ระบายทุกความอัดอั้นลงไปในแชตกลุ่มที่เขาห่างหายไปเสียหลายวันนาน ๆ ครั้งถึงจะเปิดปากเล่าเรื่องของตัวเองบ้าง ทำเอาเพื่อนในกลุ่มวิศวะตก
続きを読む

85

เมื่อยิ่งคุยยิ่งไม่ได้ความ ปรึกษาไปก็ยิ่งไม่สบายใจ ธนัชจึงรีบกดออกจากแอปพลิเคชันอย่างไวก่อนที่ไอ้หิรัญมันจะไถเงินไปเปย์ลูกอีกคนห่าอะไรดีแต่ผลิต แต่ไม่มีปัญญาเลี้ยงลูก แค่ห้าร้อยก็ยังต้องไถเพื่อนให้วุ่นไอ้วิวก็เหมือนกัน เป็นน้องเป็นนุ่งหัดมาสั่งสอนเขา มีผัวก่อนแล้วไง คิดว่าจะสั่งสอนเขาได้เหรอเออ! กูจะจำไว้!ส่วนไอ้ภูผา ไอ้เพื่อนคนดี ดีไม่ห่างเหิน แม่งโคตรไร้สาระสรุปแล้วว่าเขาปรึกษาใครไม่ได้ ธนัชได้แต่ทิ้งหัวลงพิงกับพนักเก้าอี้ไม้ริมชายหาด ตอนนี้เขามานั่งกินลมชมบรรยากาศราวกับคนอกหักอยู่คนเดียวพร้อมกับเบียร์สองกระป๋องให้พอคลายเครียดเป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีความรู้สึกเช่นนี้มารบกวนจิตใจ เพิ่งรู้ว่าการที่ได้รัก ได้คาดหวัง แล้วไม่สมหวังมันเจ็บฉิบหายเลยคืนนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ธนัชออกจากบ้านไปตั้งแต่ไม่ทันจะพลบค่ำ ส่วนญานิศาก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง เธอร้องไห้จนหลับไป หากทว่าอยู่ ๆ ก็มีเสียงกุกกักดังขึ้นที่หน้าต่าง ทำหญิงสาวที่ยังหลับไม่สนิทดีสะดุ้งโหยงความทรงจำเก่า ๆ ทำให้เธอตัวสั่น ภาพไอ้ชุมพลมันแวบผ่านเข้ามาจนญานิศาลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าร้องไห้ เธอคว้ามือถือที่หัวเตียงมากดโ
続きを読む

86

“ก็...” คราวนี้เป็นญานิศาที่อึกอัก เออ ใช่ เขาชัดเจนแหละ ไม่มีใครที่ดูไม่ออก “แต่พี่ก็ไม่เคยขอเป็นแฟนกันอย่างเป็นทางการเสียหน่อย แล้วดูพูดเข้า ผัวเมียอะไรกัน เว่อร์มาก”“เธอจะเอาทางการแค่ไหนบอกมา ให้ยกขันหมากมาเลยไหมล่ะ พรุ่งนี้เช้าเลยพี่พร้อมนะ พ่อกับแม่ก็พร้อมมาก” ขันหมากเขาเสกเอาเดี๋ยวนี้เลยก็ยังได้ แค่โทรกริ๊งเดียว มีเงินเสียอย่างสินสอดก็พร้อมมากเช่นกัน ถึงยังไม่ได้ถึงเป้าที่วางไว้ หากทว่าปีกว่ามานี้เขาโหมงานอย่างหนัก ศึกษาการลงทุนและลงทุนทุกช่องทางเพื่อหาเงินมาเป็นค่าสินสอดยายตัวแสบที่นั่งทำตาปริบ ๆ อยู่ตรงหน้า หรือถ้าน้าจรูญยังไม่พอใจเขายืมพ่อมาใส่หัวขันหมากก่อนก็ได้ แล้วค่อยทำงานใช้หนี้เอาทีหลังดูดิ เขาพยายามขนาดนี้เพื่อใคร แต่เธอก็ยังหาทางจะบินหนีเขาไป“ใจเย็นก่อนพี่บอม จิ๊บหมายถึงขอเป็นแฟน ไม่ได้มาขอแต่ง” รู้แล้ว รู้ตัวมาตลอดว่าเขาดีกับเธอมาก หากก็แอบมีลังเลอยู่บ่อยครั้งว่าเขาก็แค่ให้ความหวัง เพราะถึงการกระทำจะชัดเจนแต่เธอก็ยังอยากฟังลมปากใครที่เคยบอกว่าคำพูดไม่สำคัญ เธอขอเถียงว่าไม่ใช่ทั้งหมด บางครั้งบางที คำพูดหวาน ๆ จากคนที่รักมันก็สำคัญไม่ต่างจากการกระทำจะโรแมนติกให้ก
続きを読む

87

“ช่างเขาเถอะ เราห้ามปากคนไม่ได้หรอก แต่ที่จิ๊บอยากจะบอกมากที่สุดคือชีวิตนี้จิ๊บไม่เคยได้ไปไหนเลย” ญานิศาเกิดที่นี่ เธอเรียนที่นี่ ฝึกงานก็ฝึกที่บริษัทในตัวเมืองจังหวัดนี้ และใช้ชีวิตที่นี่มายี่สิบกว่าปีเธอมีความฝันว่าจะได้ไปดูโลกกว้าง หากที่ผ่านมาเพราะบิดาและน้องชายทำให้เธอไม่กล้าไปไหนทั้งนั้น ไม่ว่าจะเรื่องกินอยู่ เรื่องใช้ชีวิต เธอจะทิ้งทั้งสองคนไปได้อย่างไรแต่เพราะตอนนี้น้องชายโตพอที่จะดูแลตัวเองแล้ว บิดาก็เช่นกัน ท่านเปลี่ยนตัวเองไปจากเมื่อก่อนมาก และดูเหมือนว่าช่วงนี้ท่านกำลังจะมีความรัก หากบิดามีรักครั้งใหม่ มีเพื่อนคู่คิด มีคู่ชีวิตมาดูแลกันเธอก็ไม่ต้องห่วงอะไร“จิ๊บอยากใช้ชีวิตจริง ๆ นะคะ จิ๊บอยากพิสูจน์ตัวเองด้วย ว่าจิ๊บสามารถดูแลตัวเองได้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นจิ๊บก็ยังอยากได้การสนับสนุนจากพี่บอมนะ นี่เพิ่งแค่ด่านแรกเองค่ะ ยังมีสอบสัมภาษณ์อีกหลายด่าน จิ๊บไม่รู้จะผ่านการคัดเลือกไหม ไหนจะต้องไปเทรนไปฝึกอีก พี่บอมคอยเป็นกำลังใจให้จิ๊บได้ไหม” เหมือนทุก ๆ ครั้งที่ผ่านมา เพราะมีเขาเธอจึงผ่านมาได้ไม่ว่าเรื่องอะไร“ขอให้จิ๊บลองดูหน่อยได้ไหมคะ นะ พี่บอมนะ”ธนัชฟังสิ่งที่ญานิศาร้องขอ บว
続きを読む

88

แล้วญานิศาก็ได้ทำตามความฝัน เธอผ่านทุกด่านจนตอนนี้ติดปีกเป็นนางฟ้าสายการบินของประเทศแผ่นดินใหญ่ธนัชดีใจนะที่เธอทำสำเร็จ หากทว่าเพียงไม่กี่เดือนผ่านไปเขาก็นึกอยากย้อนเวลากลับไปวันนั้นแล้วกลับคำไม่ให้สัญญากับเธอว่าจะคอยเป็นลมใต้ปีก สนับสนุนเธอทุกอย่าง ด้วยเพราะตั้งแต่นั้นมาหญิงสาวก็เอาแต่ทำงาน บินไปทั่วโลกจนแทบไม่ได้พัก ทั้งคู่ไม่ได้เจอกัน แม้แต่จะโทรหากันก็น้อยมากจนเวลาล่วงเลยมาได้ปีกว่าเขามีโอกาสได้เจอกับญานิศาเพียงสองครั้งเท่านั้น ล่าสุดก็เมื่อสองเดือนที่ผ่านมา“คิดถึงฉิบหายเลยจิ๊บ...” เสียงทุ้มพึมพำ สายตาคมเอาแต่มองหน้าจอโทรศัพท์จนลืมชมบรรยากาศอาทิตย์อัสดงตรงหน้า ที่ขอบฟ้าทอดลงมาจรดขอบน้ำทะเลกว้างของอันดามัน“อาการหนัก” เสียงทุ้มกลั้วขำในคอของภูผา[1]ดังขึ้น เขาถึงกับส่ายหน้าระอิดระอาเมื่อเห็นเพื่อนรักขาโหดหน้าดุตาคมอย่างธนัชนั่งหน้างอคอตกอย่างกับปลาทูแม่กลอง ทั้งที่ก็อยู่กันที่ทะเลภูเก็ต“มึงควรหุบปากนะไอ้ผา” หิรัญ[2]ว่าให้“แหม... ปกป้องกันจังเลยนะมึงน่ะ”“ก็แหงสิครับ” หิรัญยักคิ้วยียวน จะไม่เข้าข้างธนัชได้อย่างไร ก็ในเมื่อทริปท่องเที่ยวทะเลใต้สามจังหวัดครั้งนี้มีธนัชเป็นผู้สนับส
続きを読む

89

โอเค ชัด! ภูผาตบเข่าฉาด หลานฉลาดได้แม่จริง ๆ“ไปเดินเล่นกับแม่ได้แล้วนะคะ เดี๋ยวแม่เหงานะรู้ไหม” ธนัชได้แต่กัดฟันแล้วยุยงส่งหลานสาวให้ตามมารดาของเธอที่เดินทอดน่องสำรวจที่พักไปเรื่อย ๆ ก่อนที่ยายตัวน้อยจะขออะไรเพิ่มให้สะเทือนเงินในบัญชีเขาอีก“รักลุงบอมที่สุดในโลกเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ” บัวชมพูวิ่งไปหาแม่แต่ก็ไม่วายหันหลังกลับมาตะโกนบอกรักคุณลุงใจดี ธนัชก็ต้องโบกมือแล้วบอกรักกลับ เพราะกลัวหลานเสียใจ“รักเหมือนกันค่ะ” แต่หลังจากนี้คงต้องกลับไปลักขี้ยางขาย สวนเสี่ยทศนี่ต้องเสร็จกูก่อนใครเพื่อน!ลักขี้ยางทั้งอำเภอ เพื่อเปย์เธอคนเดียวเลยรู้ไหม!“ฮ่า ๆ ๆ ” ทั้งโต๊ะพากันขำ“หัวเราะพ่องดิไอ้ห่าหิน ไอ้เปรต!” ขอด่ามันหน่อยเถอะ “นี่ลูกมึงนะ วันเกิดลูกมึง กะจะรีดไถกูให้หมดตัวเลยรึไง”“รอมึงมีลูกก่อนเถอะ กูค่อยเปย์คืนให้” หิรัญเอ่ยแล้วก็โดนภูผากับภาพวิวดับฝันทันใด“เอาอะไรมามีลูกเถอะ ตอนนี้ติดต่อเมียให้ได้ก่อนเนอะ”“นั่นสิ ตอนนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้เลยไม่ใช่รึไง” ภูผาเลิกคิ้วถามธนัชถึงกับเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อเพราะตอนนี้เขาเองก็ยังติดต่อหญิงสาวไม่ได้จริง ๆ เธอหายไปตั้งแต่เมื่อวาน ความจริงก็เคยหายแบบนี้
続きを読む

90

มือหนาเลือกกดสั่งเครื่องดื่มผ่านแอปพลิเคชันของร้านอีกหลายอย่าง ล้วนแล้วแต่เป็นเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์หนัก ๆ มากระดกดื่ม อย่างน้อยก็ให้ลืมเธอไปได้ชั่วคราว“คนนี้กูรักว่ะ รักมาก ๆ อยากให้เขาเจอแต่ความสุขความสมหวัง แม้คนที่เขาเลือกจะไม่ใช่กูก็ช่างเถอะ ขอแค่เขาโอเค กูยังไงก็ได้” เสียงทุ้มเครือแผ่ว นัยน์ตาคมเจือประกายผิดหวังมองทอดไปยังผืนน้ำทะเลกว้างที่กำลังจะคราคร่ำไปด้วยความมืดมิดของรัตติกาลธนัชนั่งดื่มอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ แต่กลุ่มเพื่อน ๆ ของเขาก็ค่อย ๆ ทยอยหายกันไป เอาลูกเข้าห้องพักบ้าง พาผัวไปนอนบ้าง ไหนจะพาเมียไปทำธุระปะปังแต่จะทำอะไรกันธนัชก็หาสนใจไม่เขานั่งมองท้องฟ้าที่ค่อย ๆ มืดกว่าเก่า หากก็ยังดีที่วันนี้มีหมู่ดาวนับพันมาอยู่เป็นเพื่อนราวกับกำลังช่วยปลอบใจเสียงคลื่นที่ซัดสาด สายลมพัดผ่านแผ่วเบา เคล้าเสียงเพลงรักอบอุ่นละมุนหัวใจ“กูอกหักแม่งก็เสือกจะเปิดเพลงรักกันอยู่นั่น ชาดเปรต!” บริเวณนี้เป็นวิลล่าส่วนตัว ไม่มีใครที่ไหนเพราะเขาเหมามาสามหลังติดกัน ตอนนี้ก็เหลือแต่เขานั่งเมาหัวโด่อยู่คนเดียว ไม่รู้จะเสือกเปิดเพลงอยู่อีกทำไม“ไอ้เหี้ยหิน ปิดเพลงดิ๊!” คนเริ่มเมา
続きを読む
前へ
1
...
5678910
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status