รักลองแล のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

เธอตกใจมาก เมื่อมีโอกาสจึงได้ตัดสินใจเอ่ยบอกกับบิดา ทว่าสิ่งที่ท่านตอบกลับมาทำเอาญานิศาหมดความมั่นใจ“อึ๊! มันเอ็นดูหรอกนิ พี่กอดน้องเรื่องปกติ”อืม... คงเป็นอย่างที่พ่อพูดกระมัง ชุมพลคงไม่คิดอะไร“แต่มันจับโดนนมด้วยนะพ่อ”คราวนี้จรูญชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “มันไม่ได้ตั้งใจแหละสา อย่าคิดมากตะ” ท่านยกมือปัดเหมือนรำคาญ แล้วเดินผ่านลูกสาวไป ที่ผ่านมาชุมพลกอดคอเธอเป็นเรื่องปกติ หอมแบบนี้ก็มีบ้าง แต่เป็นการหอมหน้าผาก หอมหัว หลายครั้งเขาทำต่อหน้านางปานมารดาของเขาด้วยซ้ำ ญานิศาจึงคิดว่าอาจเป็นเรื่องปกติเพราะผู้ใหญ่ก็ไม่มีใครว่าอะไรหากทว่าเหตุการณ์ที่ทำให้หญิงสาวฉุกคิดว่ามันมากเกินไป เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอมันไม่ปกติอย่างที่เคยสะกดจิตตัวเองให้คิดเสมอมาก็คือ ในตอนที่ญานิศาเข้าเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเธอต้องย้ายเข้าไปอยู่หอพักนักศึกษา จะได้กลับบ้านเฉพาะสุดสัปดาห์เท่านั้น ยิ่งช่วงเปิดเทอมแรก ๆ ในตอนปีหนึ่ง สองเดือนแรกแทบไม่ได้กลับเพราะมีกิจกรรมให้เฟรชชี่ทำแทบทุกวันครั้นเมื่อได้กลับมาบ้านในสุดสัปดาห์หนึ่ง ก็ยังคิดเดินไปสวัสดีลุงชัยกับป้าปานแต่พวกท่านไม่อยู่บ้าน วันนั้นเธอได้เจอก

“ไอ้บอมปล่อยน้องก่อน” เสี่ยทศรั้งไหล่ลูกชายออกมา รู้ว่าอยากปลอบสาว อยากปกป้องแต่เวลานี้มันไม่ใช่ ให้พ่อลูกเขาได้เคลียร์กันก่อน“บอม!” กานดาปราม เท่านั้นธนัชจึงยอมปล่อยกอด หากทว่าก็ยังกุมมือหญิงสาวไว้แน่น เขามองจรูญบิดาของหญิงสาวราวกับกำลังยืนยันว่าสาบานให้ตายเขาก็จะไม่ปล่อยญานิศาไปไหน หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านอุ้งมือใหญ่ เธอจึงไม่คิดจะดื้อรั้นผลักไส กลับกุมมือเขาเอาไว้แน่นเช่นเดียวกันในตอนนี้คงมีเพียงธนัชเท่านั้นที่จะเป็นหลัก เป็นที่พักใจให้เธอได้ หลายครั้งมากที่อยากหาอกอุ่น ๆ ของใครสักคนไว้คอยซุกซบในยามอ่อนล้า ไว้คอยทำให้อุ่นใจ อย่างน้อยอาจจะดีกว่าการรู้สึกว่าตัวเองไม่มีใคร“จิ๊บ พ่อ... พ่อขอโทษ” จรูญเข่าแทบทรุด ยิ่งได้เห็นลูกสาวร้องไห้ราวกับคนใจสลาย พ่อคนนี้ก็ยิ่งเจ็บปวดหัวใจเป็นเรื่องจริงที่ญานิศาเคยเล่าให้ตนฟังแล้วว่าเคยโดนชุมพลลวนลามหลายครั้ง หากทว่าเป็นตนเองนั่นแหละที่ไม่อยากจะเชื่อ และไม่กล้าทำอะไรด้วยเกรงว่าจะเป็นการเข้าใจผิดกันญาติพี่น้องกัน ชุมพลจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร อาจจะเป็นการกอดกันหยอกล้อกันตามประสาพี่ชายที่เอ็นดูน้องหรือเปล่า สำคัญคือเขาไม่มีหลักฐาน เค

ชายหนุ่มซื้อน้ำเต้าหู้เสร็จแล้วก็หิ้วของกินเต็มไม้เต็มมือเดินกลับไปทางคอนโด และทันใดนั้นสองเท้าแข็งแรงก็ต้องชะงักงันกับภาพตรงหน้า‘น้าเจี๊ยบ!’ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างเมื่อเขาเห็นมารดาของญานิศาที่เสียชีวิตไปมายืนอยู่ตรงหน้า ระยะห่างราวสิบเมตรเห็นจะได้ ท่านยืนร้องไห้อยู่หน้าคอนโด เขาไม่กล้าขยับเท้าก้าวเดิน จะว่ากลัวผีก็ไม่เชิง เรื่องวิญญาณก็ไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไหร่ที่ผ่านมาแค่ไม่เคยลบหลู่หากก็ไม่เคยเลื่อมใสครั้งที่เคยเจอท่านนั่งอยู่หน้าบ้านตนเองบ่อย ๆ เขาเพิ่งจะเชื่อขึ้นมา ทว่าก็ไม่เจอกันอีกเลยตั้งแต่ได้รับรู้เรื่องราวจากปากบิดาว่าท่านจากไปสองปีกว่าแล้วในตอนนั้น หากนับรวมตอนนี้ระยะเวลาก็ล่วงเลยกว่าราวสามปีที่ท่านจากไป แล้ววันนี้น้าเจี๊ยบมาให้เขาเห็นอีกทำไมธนัชไม่ถึงกับขนหัวลุก หากก็ทำใจกล้าก้าวเท้าไปข้างหน้า แต่เขายังคงจับจ้องตามภาพที่เห็น คือวิญญาณมารดาของญานิศาอยู่ ๆ ก็ลอยไปทางถนนอีกฟาก แล้วหายไปในซอยเล็ก ๆ ที่มีร้านขายดอกไม้พวกมาลัยบังสายตา เท่านั้นธนัชถึงได้เริ่มขยับเท้าเดินตามด้วยความอยากรู้ ว่าสิ่งที่เขาเห็นคืออะไร ไม่ได้ตาฝาดเห็นคนเป็น ๆ เป็นแม่ของหญิงสาวใช่ไหมเขาก้าวเดินไปยังร

“ย่องเข้ามาเงียบ ๆ คิดว่าผี”“ไอ้ลูกปากหมา แม่ยังไม่ตาย!”“ทำไมไม่อยู่บ้าน พ่อไม่ตามหาแย่เหรอ”“ฉันมาดูลูกสาว เอากับข้าวมาให้ด้วย มีไรไหมส่วนมึงไม่ต้องแดกไอ้บอม!” กานดาเข้าไปนั่งเบียดตรงกลางระหว่างธนัชกับญานิศา ทำเอาคนเป็นลูกยกมือยีหัวแรง ๆ ที่โดนขัดจังหวะ“โหยแม่อะ!” ข้าวอะไม่กินก็ได้ แต่ขอกินเมียก่อนไม่ได้รึไง! แม่จะเข้ามาขัดทำไมเนี่ย!“กินข้าวหน่อยมาลูกมา แม่ทำกับข้าวมาให้ ของโปรดจิ๊บทั้งนั้นเลย” กานดาเมินเสียงลูกชายแล้วหันไปใส่ใจญานิศาต่อธนัชได้แต่นั่งเบะปากให้กับมารดา ทำมานั่งแทรกกลางหากทว่าก็ยังเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้แทนตัวกับญานิศา จาก ‘ป้า’ มาเป็น ‘แม่’ เนียน ๆ แหละดูออก“ขอบคุณค่ะป้าดา แต่น้องยังไม่หิวเลย” หญิงสาวอายเกินกว่าจะสบตาป้าดาของเธอแล้วทำไมเธอถึงเละเทะเหลวเป๋วขนาดนี้ น้องจิ๊บคนดีของป้าดาชักจะไม่ค่อยน่ารักในสายตาผู้ใหญ่แล้วใช่ไหม เมื่อคืนเกือบโดนข่มขืน ตอนนี้เกือบมีฉากเลิฟซีนกับลูกชายป้าดา อีจิ๊บอยากจะบ้าตาย! อยากจะมุดดินหนีอายหากทำได้“สายแล้ว กินรองท้องสักนิดไหมจะได้กินยา เจ็บรึเปล่าฮึ” กานดาลูบแก้มของหญิงสาวที่ยังบวมช้ำด้วยแววตาเป็นห่วงสุดใจ ญานิศามองหน้าของคนเป็นป้

“ไอ้จ๊อช!” ธนัชกัดฟันอยากด่าว่า ‘มาทำห่าอะไร’ หากก็ต้องสงวนคำพูดเพราะกลัวญานิศาจะไม่พอใจหากไปด่าน้องชายเธอเข้า แล้วมือเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือบางแม้หญิงสาวจะพยายามดึงออก“ปล่อยสิพี่บอม”“แค่จับมือ ไม่ได้เอากันในวัดสักหน่อย”“นี่หยุดเลยนะ!” หญิงสาวแหวลั่น แทบยกอีกมือตะครุบปากเขาไม่ทัน นี่มันในวัดอยู่ ๆ จะมาพูดเรื่องเอากันได้อย่างไร แม้บริเวณนี้ไม่มีคนแต่ก็ยังมีน้องชายเธอที่ยืนหัวโด่แถมยังตาเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของธนัช“ไม่อยากให้พี่พูดมากก็จับมือไว้” เขายักคิ้วยียวนให้หนึ่งครั้งจนญานิศาต้องถอนหายใจเหนื่อยหน่าย เลิกยื้อยุดกับเขาต่อ แล้วหันไปถามน้องชาย“มาได้ยังไงจ๊อช”“ถีบรถถีบมาดิ” วัดนี้อยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก “อ้อแล้วพ่อกับลุงทศให้มาตาม เห็นว่าตำรวจมาคุยเรื่องไอ้พล มันไม่ยอมรับอะไรสักอย่างนี่แหละ จ๊อชก็ไม่ทันได้ฟัง แขบมาตามพวกพี่ก่อนนี่แหละ”ไม่ทันขาดคำก็มีสายเรียกเข้ามาทางธนัช ชายหนุ่มรับโทรศัพท์ก็ได้ความจากร้อยเวรที่รับผิดชอบคดีว่าตอนนี้แวะมาหาเสี่ยทศแล้วจะมาแจ้งความคืบหน้าเรื่องคดีของชุมพลด้วย ธนัชจึงพาญานิศากลับไปบ้านของบิดามารดาตน“ผู้ต้องหาปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาครับป๋า”