All Chapters of รักลองแล: Chapter 31 - Chapter 40

“อ๊ะ จิ๊บเจ็บนะ!” ญานิศาแหวลั่นเมื่อโดนธนัชลากมายัดไว้ในรถด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลในแบบที่เธอไม่สามารถต้านทานหรือขัดขืนได้ญานิศาใช้จังหวะที่ชายหนุ่มเดินไปอีกฝั่งเพื่อประจำที่นั่งหลังพวงมาลัยจะเปิดประตูลงจากรถ แต่ก็ช้ากว่าเขาอยู่ดี“นั่งไปนิ่ง ๆ”“ไม่!”“ดื้อจังวะ!”“แล้วจะมาอะไรกับจิ๊บเล่า!” ญานิศาเถียงปาว ๆ เขาก็ใช้ร่างสูงใหญ่บังเธอไม่ให้ลงจากรถ ครั้นจะเดินไปฝั่งคนขับญานิศาก็ทำท่าจะลุกหนีอีกครั้ง“อยากโดนฟาดนักใช่ไหม” เขาชี้หน้าหญิงสาว แต่เธอก็ปัดออกอย่างดื้อรั้น“อย่ามาชี้หน้านะ!” วันนี้เธอขอเกเรบ้างก็แล้วกัน ไม่มีอารมณ์จะมาเอาใจผู้ชายคนไหนทั้งนั้น“ถ้าเมาแล้วเป็นงี้ ทีหลังก็ไม่ต้องแดกเลยนะจิ๊บ”“เรื่องของจิ๊บป้ะล่ะ ผัวก็ไม่ใช่ แล้วพี่มายุ่งอะไรด้วย!”เออว่ะ... นั่นสินะ แล้วกูมาเสือกอะไรเรื่องของเขา ธนัชชะงักไปกับคำถามหญิงสาว เขาก็กำลังสงสัยตัวเองอยู่เหมือนกันว่าเป็นห่าอะไร“เธอทำให้แม่พี่เป็นห่วงทั้งวัน”ใช่แหละ ต้องใช่แน่ ๆ เพราะเหตุผลนี้แหง ๆ ธนัชให้คำตอบตัวเองได้แล้วก็ร่ายต่อ“หายไปทั้งวัน ตามที่บ้านก็ไม่อยู่ โทรศัพท์ก็ไม่รับคือยังไงฮึจิ๊บ แล้วดูทำตัวนะ แต่งตัวแบบนี้มานั่งดื่มเนี่ย

“หวาน” กลิ่นของหญิงสาวหอมหวาน จนเขาเผลอกัดลงไปฝังรอยฟันจาง ๆ ให้หายมันเขี้ยวแล้วดูดดึงฝากรอยแดงจนเกิดความรู้สึกเจ็บแปลบปนแทรกกับความเสียวซ่านจนเสียงครางหวานกลายเป็นหวีดลั่น ขนอ่อนในกายสาวลุกชูชันไปทั้งร่างจนตัวชา ญานิศาไม่รู้เลยว่าความรู้สึกแบบนี้จะสุดลงที่ตรงไหน แต่เธอรู้สึกดีอย่างไม่อาจบรรยายธนัชเปิดเปลือยอกอวบด้วยการรั้งเสื้อสายเดี่ยวลงไปกองอยู่ข้างล่างฐานเต้าอย่างชำนาญโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ กว่าจะรู้ว่าแผ่นซิลิโคนแปะจุกไม่อยู่ในตำแหน่งที่ควรอยู่แล้วก็ในตอนที่ลิ้นร้อนปาดเลียเม็ดบัวอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อจนฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำลาย สลับขบเม้มเบา ๆ หยอกเย้าให้ปลายยอดแข็งเป็นตุ่มไตจนญานิศาเผลอครางอย่างกลั้นไม่ไหว“อื้อ!” หญิงสาวเผลอหดตัวห่อไหล่ด้วยทั้งเสียวทั้งเขินอาย แต่มือแกร่งก็จับแผ่นหลังสวยดันเอาไว้ให้เธอแอ่นตัวเข้าหาเพื่อเขาจะได้อ้าปากครอบยอดทรวงทั้งสองเต้าได้ถนัด“พี่บอม อ๊ะ...” เขาสลับดูดยอดถันจากอ่อนโยนเป็นค่อย ๆ เพิ่มระดับความรุนแรงและเสียวซ่าน มือหยาบสลับบดบี้ยอดถันที่เขาคายออกจากปากจนหญิงสาวตัวสั่นสะท้าน เรียกกระตุ้นความเสียดเสียวให้อยู่ในระดับที่อาจเรียกได้ว่าความทรมาน

ญานิศาที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเช้าวันใหม่ บิดขี้เกียจไปมาเพื่อไล่ความเมื่อยขบทั่วร่างกายอยู่บนเตียงกว้างใต้ผ้านวมผืนใหญ่ แม้ไม่มีแสงแดดสาดส่องหน้าเหมือนทุก ๆ วัน และเสียงนกร้องกับเสียงป้าข้างบ้านตะโกนด่าผัวเช่นกันตอนนี้มีแต่ความเงียบสงัดกับความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศที่ทำให้หญิงสาวแทบเคลิ้มหลับไปอีกครั้งแต่เดี๋ยวนะ... ห้องเธอไม่มีเครื่องปรับอากาศนี่นา!ญานิศาคิดได้ก็ชะงักแล้วรีบกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอัตโนมัติ ดวงตาที่เคยปรือเบิกกว้าง กวาดสำรวจรอบตัวแล้วก็ต้องยกมือขึ้นมาปิดปากแล้วร้อง“เชี่ย!” ห้องใครวะ!หญิงสาวก้มลงสำรวจร่างกายเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นมากกว่าเก่า แล้วก็ต้องร้องอุทานอีกครั้งเมื่อพบว่าร่างกายกำลังเปลือยเปล่าล่อนจ้อน“ฉิบหาย!” เธอคว้าผ้าห่มที่ร่นลงไปกองบนตักเข้ามาปิดหน้าอก แม้ในห้องไม่มีใคร ข้างกายว่างเปล่าหากแต่หญิงสาวก็จำได้ชัดเจนว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาเธอได้ทำเรื่องบ้า ๆ อะไรไว้ ให้เดาห้องนี้คงเป็นห้องของเขา “ตายโหงแล้วอีจิ๊บ”“พูดไม่เพราะเลยนะเรา” เสียงทุ้มหนักมาพร้อมกับร่างสูงล่ำที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเปลือยกายท่อนบน ท่อนล่างมีเพียงผ้าขนหนูห่อพันรอบเ

กว่าที่หญิงสาวจะได้ตื่นจริง ๆ อีกทีในตอนเกือบพลบค่ำของวันนั้น เธอนั่งกอดเข่าหน้างออยู่กลางอ่างอาบน้ำในห้องนอนของธนัช แล้วปล่อยให้เขารับหน้าที่ทำความสะอาดร่างกายของเธอไป หมดแล้วเรี่ยวแรง แค่จะยืนยังไม่ไหวเพิ่งรู้ว่ามีเซ็กซ์มันเหนื่อยขนาดนี้ ปกติคนอื่นเขามีเซ็กซ์กันต้องใช้เวลานานแค่ไหนนะ สนุกอยู่หรอก เสียวดี และฟินสุด ๆ แต่เธอรู้สึกว่าเสียเวลาชีวิตไปมากในการมีเซ็กซ์แต่ละครั้ง“ทำหน้าอย่างนั้นคือ?” ธนัชกระซิบถามชิดใบหูขาวในขณะที่เขานั่งซ้อนหลังหญิงสาวแล้วขัดสีฉวีวรรณร่างกายให้เธอไป ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในอ่างอาบน้ำ ในตอนเธอตื่นนอนเขาเป็นคนอุ้มเธอมาวางในอ่าง อยากจะขอโทษที่ใช้งานร่างกายของเธอหนักเกินไปจนลุกไม่ไหวแต่ดูเหมือนว่า ยิ่งใกล้ชิดกันไอ้ยักษ์มันก็ชักจะดื้อขึ้นมาอีกครั้ง หัวแข็งมาก แข็งทั้งลำ แล้วมันก็กำลังดุนดันแผ่นหลังของญานิศาอยู่ที่ญานิศาหน้าง้ำงอราวกับกำลังโกรธ กำลังน้อยใจอยู่แบบนี้ อาจเพราะรู้สึกถึงไอ้ดื้อของเขาอยู่ก็ได้“พี่ไม่ทำแล้ว”“ชิ!” เธอหันมาส่งค้อนใส่แล้วรีบหันกลับไป“สัญญา”สัญญาจริง ๆ เพราะน้ำเขาโดนเธอรีดจนหมดตัว ยกสุดท้ายเขาเสร็จแบบที่ไม่มีน้ำออกมาแม้แต่หยดเดียวด้วยซ

“ไปถามเพื่อนเธอเอาเองแล้วกัน” เขาเองก็กระดากปากชายหนุ่มขับรถพาหญิงสาวมาถึงโรงแรมที่ไอวี่เพื่อนสนิทเธอพัก หลังจากเคาะห้องเรียกอยู่หลายครั้งก็มีหนุ่มผิวแทนร่างสูงหุ่นล่ำกำยำผมรองทรงสั้นเตียน ที่สำคัญคือหน้าตาคมคายมากเดินมาเปิดประตูในสภาพมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวห่มคลุมกาย สีหน้าเขาไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่“วุ่นวายฉิบหาย” ผู้กองต่อศักดิ์บ่นพลางยัดกระเป๋าคลัตช์ใส่มือเพื่อนสนิทอย่างธนัช “ได้ของแล้วก็ไสหัวกลับไปเลยไป”“ไอ้เปรต ไม่สำนึกบุญคุณกูเลยนะมึงน่ะ” ธนัชด่าทั้งที่กำลังยกยิ้มมุมปาก สบตาเพื่อนพราวระยับอย่างรู้ทันกัน“เดี๋ยวนะคะ ไหนพี่บอมบอกว่าไอวี่โดนจับไง หนูขอเข้าไปดูหน่อยค่ะ” ญานิศาถามด้วยสีหน้าร้อนรนเป็นห่วง พลางดันตัวจะเข้าไปในห้องนั้นแต่ธนัชคว้าคอเธอไว้ทันและที่สำคัญคือต่อศักดิ์ก็ยืนเป็นยักษ์ปักหลั่นขวางไว้ เขาปฏิเสธไม่ให้ใครเข้าไปทั้งนั้น“ขอโทษนะครับ แต่ผมคงให้เข้าไปตอนนี้ไม่ได้”“นี่มันห้องเพื่อนฉันนี่คะ เพื่อนฉันอยู่ไหน” เธอสะบัดแขนธนัชออก ตอนนี้เริ่มหัวร้อนน้ำตาคลอเบ้า “คุณทำอะไรเพื่อนฉัน ถอยเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งความ”“ใจเย็นก่อนน่า” ธนัชปรามในขณะที่ผู้กองหนุ่มผุดรอยยิ้มบาง