All Chapters of รักลองแล: Chapter 21 - Chapter 30

ระหว่างทางบรรยากาศในรถเป็นไปอย่างอึดอัดราวยี่สิบนาที ญานิศามัวแต่ก้มหน้าก้มตาพิมพ์ข้อความยุกยิก ๆ กับมือถือเหมือนกำลังคุยอยู่กับใคร ใบหน้าสวยระรื่น ยิ้มบ้างสลับหัวเราะในบางครั้ง ทำเอาคนที่เป็นสารถีอดหงุดหงิดไม่ได้คุยกับไอ้แฟนเก่านั่นอยู่ละสิท่า ไหนบอกจะมาช่วยงานเขา นั่งรถมาเป็นเพื่อนกันก็ต้องสนใจเขามากกว่าเครื่องมือสื่อสารสิ แต่นี่อะไร“เหอะ!”“...”เงียบ... ไร้เสียงตอบรับ“เฮ้อ...”“คิกคิก”ไม่ได้หัวเราะกับกู แต่หัวเราะกับโทรศัพท์!“จิ๊!”คราวนี้ญานิศาหันขวับไปมองคนที่ทำเสียงเรียกร้องความสนใจมาครู่ใหญ่แล้ว“เป็นอะไรของพี่?”“...” เออ นั่นสิ แล้วกูเป็นห่าอะไรธนัชคิดหาคำตอบให้กับตัวเอง แต่ปากก็ไวกว่าที่คิด…“หิว!” เออ กูหิวแหละ ต้องโมโหหิวอยู่แน่ ๆ“เราล่ะหิวยัง?” ดูนาฬิกาเป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้วญานิสาพยักหน้ารับแล้วตอบเสียงอ่อน “มากค่ะ...”“แล้วก็ไม่บอก”“เอ๊า!” เธอผิดอีกซะงั้นญานิศายกมือเกาหัวให้กับคนอารมณ์ไม่ดี ก็แค่ไม่อยากทำตัวเรื่องมากเพราะเขามาทำธุระ ส่วนเธอก็ขอตามมาเอง ลองบ่นหิวสิ มีหวังได้โดนบ่นอีกว่าเรื่องมาก น่ารำคาญว่าแต่วันนี้ธนัชเป็นอะไรถึงได้ดูหงุดหงิดใส่เธอจัง ดูอารมณ

“ไม่แน่จิ๊บอาจจะแซ่บจนเฮียต้องซี้ดปากเลยก็ได้นะ ลองแลไหม”“อย่าแก่แดดจิ๊บ” เขาเตือน เป็นสาวเป็นแส้แถมยังเรียนอยู่ด้วย มาพูดแบบนี้กับผู้ชายได้ยังไง“ใจร้ายมาก... เฮ้อ!” ญานิศาลากเสียงยานคางแล้วถอนหายใจปลง ๆ ก่อนจะหันไปตักข้าวใส่ปากตัวเองบ้าง วันนี้หมดโควตาเต๊าะ พัก!หึ! ทำมาพูดว่าเขาใจร้าย ญานิศาไม่มีทางรู้หรอกว่าคนอย่างเขากำลังใจดีกับเธอกว่าใคร ควรจะขอบคุณเขามากกว่าที่จะมาตัดพ้อต่อว่ากันด้วยซ้ำหลังรับประทานอาหารเสร็จทั้งคู่ก็ตรงกลับบ้านโดยใช้เวลาเดินทางไม่ถึงชั่วโมง ธนัชเรียกลูกน้องให้มายกลังที่ขนมาเต็มท้ายรถกระบะขณะที่ญานิศาลงจากรถมาแล้วทำท่าบิดเอวยืดแขนยืดขาซ้ายทีขวาทีไล่ความเมื่อยขบไม่รู้จะเมื่อยอะไรนักทั้งที่เธอก็เอาแต่นั่ง ๆ นอน ๆ ตลอดทาง เขานี่ควรจะเมื่อยเพราะเป็นคนขับเสี่ยทศพลและกานดาไม่อยู่บ้านเพราะไปงานบวชลูกหลานคนรู้จักที่หมู่บ้านอำเภอใกล้ ๆ ตอนนี้ที่บ้านจึงมีแค่พวกลูกน้องคนงาน“เมื่อยมากเลยอะ รู้งี้ไม่ตามไปด้วยดีกว่า” หญิงสาวบ่นอุบ ถ้ารู้ว่าเขาจะไปไกลถึงปัตตานีด้วยรถที่ใช้เข้าสวนคันนี้เธอคงไม่ตามไป เบาะก็แข็ง แอร์ก็ไม่ค่อยจะเปิดไปต่างจังหวัดทั้งทีขับรถไปเป็นชั่วโมงจะใช้

ชายหนุ่มหัวคิ้วขมวดเมื่อมาถึงบ้านบิดาในช่วงสาย แต่ก็ไม่เห็นญานิศาเหมือนทุกวัน เมื่อวานเจ้าหล่อนก็กลับไปไม่บอกไม่กล่าว ลังอาหารทะเลที่เขายกให้ก็ไม่ขนเอากลับบ้าน“แม่! ลังปลาที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าบ้านเมื่อวานเก็บไว้ไหน” ชายหนุ่มตะโกนถามพลางเดินเข้าครัวไปค้นหาด้วยตัวเองเช่นกัน“แม่ให้คนเอาออกมาแช่ตู้ไว้แล้ว ทำไมอีก”“ของไอ้จิ๊บ”“เอ๊า แล้วไม่ให้น้องไปตั้งแต่แรกวาล่ะ”“ให้แล้ว แต่ไม่เห็นเอากลับ”“ก็ลังใหญ่แถมยังหนักแบบนั้น ให้น้องมันยกกลับไปเองได้ยังไง” กานว่าตำหนิจนชายหนุ่มสีหน้าหงุดหงิด แต่ก็พอเข้าใจได้ว่าเธอขับรถมอเตอร์ไซค์อาจจะขนกลับไปลำบากกลับบ้านก็ไม่บอกกันสักคำจะได้ช่วยขนใส่ท้ายรถกลับไปให้ เมื่อคืนธนัชมีนัดกับเพื่อนไปดื่มข้างนอกกว่าจะกลับก็ดึกดื่นถึงไม่ได้ขนไปให้หญิงสาวเพราะจากเวลาเธอคงหลับเขาจัดแจงอาหารทะเลสารพัดอย่างออกจากตู้แช่ของสดขนาดเจ็ดคิวใส่ลังใหญ่จนเต็มลังแล้วขนไปให้ญานิศาถึงบ้านเห็นหญิงสาวกำลังกวาดลานหน้าบ้านอยู่ ธนัชเลี้ยวรถเข้าเขตพื้นที่บริเวณหน้าบ้านหญิงสาวญานิศามองคนตัวสูงลงจากรถเธอก็วางไม้กวาดแล้วหันหลังให้ เดินเข้าบ้านไปเปิดดูทีวีโดยไม่ทักทายสักคำ ใบหน้าสวยง้ำงอจน

“จิ๊บไปไหนบอม?” นางกานดาเอ่ยถามลูกชายเมื่อเป็นเวลาหลายวันแล้วที่ญานิศาไม่มาหาเหมือนปกติ“อยู่บ้านเขาสิ” บิดาของญานิศากลับบ้านมาแล้ว สองสัปดาห์ที่ผ่านมาญานิศาจึงไม่มาออเซาะฉอเลาะมารดาเขาเช่นปกติ มีโผล่หน้ามาพร้อมน้าจรูญบ้างในตอนที่แวะมาหาหรือมาทำธุระกับบิดาเขา แต่ก็ไม่ได้อยู่นานนัก ที่สำคัญเวลาพวกนั้นธนัชก็มักไม่อยู่จึงไม่ได้เจอญานิศาจัง ๆ“แต่วันนี้จรูญมันต้องไปสนามอีกรอบแล้วนะ” สิบห้าวันผ่านไป วันนี้ก็ใกล้ถึงรอบชนใหม่ นั่นเท่ากับจรูญก็ต้องเอาวัวไปเตรียมความพร้อมที่สนามอีกรอบ“ผมจะไปรู้ได้ไง” เมื่อหลายวันก่อนอุตส่าห์แบกหน้าตามไปถึงบ้านก็ไม่คุยกับเขา สั่งของกินไปขอโทษก็ไม่เป็นผล นอกจากไม่มีคำขอบคุณญานิศาก็ใช้ชีวิตปกติของตัวเองไป คงเอาแต่โกรธเรื่องไร้สาระอยู่ละสิท่า ไร้เหตุผลชะมัดเพราะแบบนี้เขาถึงไม่อยากยุ่งกับคนที่เด็กกว่ามาก ๆ เอาใจยาก เอาแต่ใจ“ก็บ้านอยู่ตรงข้ามกัน ไม่เห็นน้องมันบ้างเลยรึ”เห็นสิ เห็นทุกวันนั่นแหละ แต่เห็นแค่ช่วงเช้าก่อนเขาจะออกไปทำงาน ช่วงเย็นจนถึงค่ำเวลากลับบ้าน ส่วนช่วงเที่ยงก็เห็นเธอบ้างเป็นบางวัน“นั่นสิ ไอ้จิ๊บไปไหน” เสี่ยทศอีกคนที่นึกเป็นห่วงญานิศา“หรือว่าพี

บรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่อแถวเดินหน้าเข้ามาทักทาย แก้วแล้วแก้วเล่าที่ญานิศาและเพื่อนสาวชนและกระดกดื่มน้ำเมาลงคอ จนสุดท้ายก็เหมือนจะดื่มต่อไม่ไหว เธอจึงส่ายหน้าปฏิเสธชายหนุ่มหน้าคมผมรองทรงมาดเหมือนคนในเครื่องแบบ หากทว่าอีกฝ่ายก็เหมือนจะยังคงตื๊อต่อไปไม่เลิกราง่าย ๆ “ให้เกียรติพี่อีกสักแก้วเถอะนะครับ”“ไม่แล้วค่ะ ไม่หวาย...” ญานิศาโบกมือหยอย ๆ ศีรษะหนักอึ้งจนเอนลงซวนซบกับไหล่ของเพื่อนรัก รายนั้นก็เช่นกันที่นั่งเอียงไปมาจนต้องเอนหลังพิงกับโซฟา“ถ้างั้น... พี่จะขอรางวัลปลอบใจเป็นเบอร์โทรน้องจิ๊บพอจะได้ไหมครับ” คนตื๊อสาวถือวิสาสะแทนตัวเองว่าพี่และเรียกหญิงสาวด้วยชื่อเล่นหลังจากที่ได้ยินเพื่อนเธอเรียกมาสักพักญานิศาที่เริ่มรำคาญก็ตัดสินใจจะอ้าปากบอกเลขสิบหลักให้ไปจะได้จบ ๆ ทว่าฉับพลันกลับมีเงาจากร่างสูงใหญ่ปกคลุมร่าง เสียงทุ้มเรียบนิ่งดังอยู่เหนือหัว“สี่สิบห้า” แม้ว่าเสียงเพลงจะดังสักแค่ไหน หากทว่าเสียงเรียบเย็นกลับดังกังวานอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาว ราวกับมีไอเย็นแผ่ซ่านไล่ขึ้นมาตั้งแต่ปลายเท้า ผ่านกระดูกสันหลังเลื่อนขึ้นมายังต้นคอจนญานิศาต้องแหงนหน้าไปมอง“พี่บอม มาได้ไงอะ” เสีย