《You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

ตอนที่ 42คำพูดของอาเธอร์เมื่อวาน “ไหน ๆ พรุ่งนี้เธอก็ไม่มีนัดแล้ว ช่วยไปที่หนึ่งกับฉันได้ไหม” ทำให้ไอรินตอบตกลงอย่างไม่ลังเลในตอนแรก เธอเข้าใจว่าเขาคงเพียงพาเธอออกไปทำงานนอกสถานที่เหมือนครั้งก่อน ทว่าเธอกลับคิดผิดทันทีที่เลิกงาน ไอรินก็ถูกพาขึ้นรถพร้อมกับอาเธอร์ ก่อนรถจะแล่นตรงไปยังคอนโดสุดหรู ระหว่างทางเธอพยายามซักถาม จึงได้รู้ว่าจุดหมายปลายทางคือเพนต์เฮาส์ของเขาเองความสงสัยก่อตัวขึ้นในใจ รู้ตัวอีกที เธอก็ยืนอยู่ในลิฟต์เคียงข้างเจ้านายหนุ่มลิฟต์แก้วเคลื่อนตัวขึ้นอย่างนุ่มนวล ตัวเลขบนแผงควบคุมไล่สูงขึ้นทีละชั้นอย่างช้า ๆ จนกระทั่งตัวเลขสุดท้ายปรากฏขึ้นเสียงติ๊งดังแผ่วเบา ก่อนประตูลิฟต์จะเลื่อนเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นทางเข้าสู่เพนต์เฮาส์ที่แยกออกจากโลกด้านล่างอย่างสิ้นเชิงแสงสีอุ่นนวลจากภายในทอดออกมาต้อนรับทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ไอรินก้าวออกไปช้า ๆ สายตากวาดมองพื้นที่ตรงหน้าอย่างเงียบงันภายในเพนต์เฮาส์กว้างขวางเกินกว่าที่เธอคาดคิด เพดานสูงโปร่งเปิดโล่งรับกับผนังกระจกใสบานใหญ่ที่ทอดยาวตลอดแนว เผยให้เห็นทิวทัศน์ของเมืองยามค่ำคืนที่ส่องแสงระยิบระยับราวกับโลกทั้งใบถูกวางไว้ใต้สาย

ตอนที่ 44อาเธอร์ยืนสนทนากับเจ้าสัววรเมธอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงดนตรีจะค่อย ๆ บรรเลงขึ้น ท่วงทำนองนุ่มลึกแผ่กระจายไปทั่วห้องโถง แขกในงานเริ่มทยอยจับคู่กันก้าวสู่ฟลอร์เต้นรำ“ไหน ๆ ก็มากับสาวสวยแล้ว ไม่ออกไปโชว์ลีลาหน่อยเหรอครับคุณชาย” คำแซวของวรเมธทำให้ไอรินชะงักไปทันที สีหน้าของเธอตื่นตระหนกเล็กน้อยเธอจะไปเต้นได้อย่างไร แค่ยืนอยู่ตรงนี้ก็แทบจะรับสายตาผู้คนไม่ไหวแล้ว หากต้องออกไปอยู่กลางฟลอร์…คงมีแต่จะทำให้ทั้งตัวเองและอาเธอร์กลายเป็นจุดสนใจมากกว่าเดิม“พอดีท่านประธานไม่ค่อยชอบเต้นรำเท่าไหร่น่ะค่ะ ใช่ไหมคะท่านประธาน” ไอรินรีบพูดแทรกขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมส่งสายตาไปยังชายข้างกายอย่างขอความร่วมมืออาเธอร์เหลือบมองเธอเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจเล็กน้อย ๆ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นอย่างมีเลศนัย“ใครบอกครับ” คำตอบนั้นทำให้ไอรินแทบสะดุดลมหายใจ“ก็ท่านประธานเคยบอกไงคะ” เธอกดเสียงเบา พยายามส่งสัญญาณผ่านสายตาอีกครั้งอย่างชัดเจน แต่ดูเหมือนเขาจะไม่คิดช่วยเธอเลยแม้แต่น้อย“ชอบหรือไม่ชอบ…ขึ้นอยู่กับว่าเต้นกับใครมากกว่าครับ”บทสนทนาอันซุกซนของทั้งสองตกอยู่ในสายตาของวรเมธและลลิษาอย่างชัดเจน ขณะเดีย

ตอนที่ 46ลลิษายังคงยืนอยู่ท่ามกลางวงสนทนา ริมฝีปากเอื้อนเอ่ยถ้อยคำสุภาพอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มบาง ๆ ถูกแต่งแต้มไว้อย่างพอเหมาะ ราวกับผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี“ช่วงนี้ธุรกิจเป็นยังไงบ้างคะ ดูเหมือนจะขยายไปหลายสาขาเลยนะคะ” น้ำเสียงของเธออ่อนโยน แฝงความใส่ใจอย่างพอดี ศีรษะพยักรับเป็นจังหวะสอดคล้องกับบทสนทนาถ้อยคำที่หลุดออกมาฟังดูราวกับเธอกำลังสนใจเรื่องราวของอีกฝ่ายอย่างแท้จริง ทว่าในความเป็นจริง ดวงตาคู่นั้นกลับล่องลอย กวาดมองข้ามไหล่ผู้คนไปอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าบทสนทนาตรงหน้าและสิ่งนั้น…จะเป็นอะไรไปได้ หากไม่ใช่เจ้าของวันเกิด ผู้ซึ่งควรเป็นศูนย์กลางของค่ำคืนนี้ แต่กลับเลือนหายไปจากงานของตนเอง จนไม่ปรากฏให้เห็นแม้แต่เงาแม้ลลิษาจะยังคงรับส่งคำพูดได้อย่างไร้ที่ติ ทุกถ้อยคำยังคงงดงามและเหมาะสม ทว่าความสนใจของเธอกลับค่อย ๆ เลือนรางลงทีละนิด ดุดุจเปลวเทียนที่สั่นไหวและริบหรี่ลงอย่างเงียบงัน โดยไม่มีผู้ใดทันสังเกตแล้วในห้วงความคิดนั้นเอง ภาพใบหน้าของไอรินที่ชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา ก็แทรกซึมกลับเข้ามาในโสตประสาทของลลิษาอีกครั้ง พร้อมกับสายตาของนทีที่สั่นไหวและอัดแน่นไ

ตอนที่ 48อาเธอร์นั่งทำงานอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัว กระทั่งเวลาค่อย ๆ ล่วงเลยไปถึงสี่ทุ่มครึ่ง แสงไฟนับพันดวงส่องสว่างประดับทั่วเมืองกรุงเทพทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น แทรกผ่านความเงียบสงัดของเพนท์เฮาส์หรูมือหนาเอื้อมไปหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอไอรินเขากดรับสายแทบจะไม่รีรอ แต่ทันทีที่ยกโทรศัพท์แนบหู(ท่านประธาน…! ท่าน…รู้แล้วใช่ไหม…ว่าพี่นทีมีคู่หมั้นอยู่แล้ว…? เพราะแบบนั้น…ถึงพาฉันไปงานเลี้ยงด้วยใช่ไหม…)(ถ้าท่านรู้อยู่แล้ว…ทำไม…ไม่บอกดิฉันคะ… ท่าน…ฮึก…ตอนที่ท่านมองดิฉัน…พูดถึงแฟนอย่างภูมิใจ…โดยที่ไม่รู้อะไรเลย… ในใจท่าน…คงสมเพชดิฉันมากสินะ…)(ทำไม…ท่านถึงเป็นคนแบบนี้คะ… สารเลว…จริง ๆ)(ดิฉัน…ผิดหวังมากนะคะ… ทั้งที่เคยคิดว่า…ท่านเป็นคนดี… ถึงจะเข้มงวด…ปากร้าย…แต่ก็ใจดี…)(สุดท้าย…ก็เหมือนกันหมด… ดิฉันมันโง่เอง…โง่ที่ไปเชื่อ…ฮึก…)(พวกผู้ชาย…เฮงซวยกันทุกคนเลย… เชื่อใจใครไม่ได้เลย…สักคน…)(ตอนนี้ดิฉันรู้ความจริงแล้ว… ท่านคง…สะใจมากใช่ไหมคะ…หัวเราะเยาะดิฉันอยู่ในใจ…ใช่ไหม…)(คนอย่างท่าน…มันเลว… เลวที่สุด…)เสียงด่าทอต่อว่าพรั่ง

ตอนที่ 50“ตอนนี้…ฉันไม่อยากนึกถึงอะไรทั้งนั้น…” ถ้อยคำแผ่วเบานี้ เปรียบเสมือนกุญแจที่ใช้ไขโซ่ตรวนของหมาป่าร้ายให้เป็นอิสระจากพันธนาการอาเธอร์ไม่รอช้า ริมฝีปากของเขาทาบลงบนริมฝีปากบางอีกครั้งอย่างแนบแน่น ก่อนจะค่อย ๆ ผละออกอย่างเชื่องช้า แล้วลากริมฝีปากไล่ต่ำลงไปตามแนวกรามสวย สู่ลำคอขาวเนียนใบหน้าสูดรับกลิ่นกายของไอรินอย่างลุ่มหลง ขบเม้มลำคอระหงอย่างเอาแต่ใจ ทิ้งร่องรอยของสัมผัสไว้ทีละน้อย…ราวกับตั้งใจประกาศศักดาว่าสิ่งนี้เป็นของเขาเพียงผู้เดียวราวขณะเดียวกัน มือหนาก็ค่อย ๆ สอดเข้าไปใต้ชายเสื้ออย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วอุ่นไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบอย่างแผ่วเบา และเพียงสัมผัสนั้นก็สร้างแรงสะท้านให้ร่างของไอรินสะดุ้งไหวเป็นระลอกไอรินจึงได้แต่ส่งเสียงอื้ออึงแผ่วต่ำในลำคอ วูบวาบไปทั่วกาย จนสติที่เหลืออยู่ค่อย ๆ เลือนรางลงทีละน้อยมือหนาไม่หยุดเพียงเท่านั้น ค่อย ๆ ไต่สูงขึ้นทีละน้อย จนเสื้อที่ปกปิดเรือนร่างถูกเลื่อนขึ้นอย่างช้า ๆ จนเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่ซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้า และในที่สุด เนินอกอวบอิ่มที่ถูกห่อหุ้มด้วยชั้นในก็ค่อย ๆ ปรากฏสู่สายตาอาเธอร์ดึงชั้นในที่ปกปิดยอดปทุมถันลง ก่อนที