《You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

ตอนที่ 52อาเธอร์คว้าร่างของไอรินให้ลุกขึ้นนั่งคร่อมบนตัวเขาอย่างรวดเร็ว จนใบหน้าของทั้งสองอยู่ในระดับเดียวกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิดดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากจะค่อย ๆ เลื่อนเข้าหากันอีกครั้งอย่างไม่อาจต้านทาน สัมผัสของอาเธอร์ก็ทำให้ไอรินเคลิบเคลิ้มได้อย่างง่ายดาย เขาจึงไม่คิดปล่อยโอกาสนั้นให้หลุดลอย มือใหญ่ประคองเอวบางไว้แน่น ก่อนจะแทรกกายเข้าหาอย่างแนบเนียน“อื้อ...” เสียงประท้วงแผ่วเบาหลุดออกจากลำคอของไอริน ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย สองมือเผลอทุบลงบนอกแกร่งของเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง คล้ายจะผลักไส แต่กลับยิ่งเหมือนการยึดเหนี่ยวเสียมากกว่าแทนที่อาเธอร์จะหยุด เขากลับกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น รั้งร่างเธอไว้กับตัว ราวกับไม่ยอมปล่อยให้หลุดหนีไปไหนได้ง่าย ๆแก่นกายหนาเคลื่อนตัวเข้าไปได้ง่ายกว่าครั้งแรก ทว่าความโอฬารของมันยังคงสร้างความแน่นอึดอัดให้กับร่างบางอยู่ไม่น้อยอาเธอร์ค่อย ๆ ขยับแทรกกายลึกเข้าไปในร่องอบอุ่นนั้นทีละนิด จนกระทั่งมิดด้ามร่างของไอรินสั่นสะท้าน เสียงครางกระเส่าหลุดออกจากริมฝีปาก พร้อมกับแหงนศีรษะขึ้นรับสัมผัสนั้นอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อร่างกา

ตอนที่ 54อาเธอร์ลงโทษไอรินด้วยการให้เธอนั่งทานข้าวร่วมโต๊ะกับเขา ซึ่งหญิงสาวก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายโดยไม่โต้แย้ง ทว่าหลังมื้ออาหารจบลง เขากลับยังไม่ยอมปล่อยเธอกลับไปง่าย ๆ โดยอ้างว่าจะเรียกหมอมาตรวจอาการให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงแต่ไอรินกลับปฏิเสธอย่างหนักแน่น ยืนยันเสียงแข็งว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไร ความดื้อดึงของเธอทำให้อาเธอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนที่สุดท้ายเขาจะยอมถอยแล้วยอมปล่อยเธอกลับห้องตัวเองชั้นล่างของคอนโดในช่วงสายเงียบงันกว่าปกติ แต่สำหรับนที ทุกวินาทีกลับหนักอึ้งราวกับถูกแรงกดทับจนแทบหายใจไม่ออกเขานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาในสภาพที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เสื้อเชิ้ตยับย่นอย่างไร้ระเบียบ แขนเสื้อถูกพับลวก ๆ ดวงตาแดงก่ำ บ่งบอกชัดว่าเขาไม่ได้นอนมาทั้งคืนนับตั้งแต่เหตุการณ์ในห้องเก็บของ นทีก็ไม่ได้พูดคุยกับไอรินอีกเลย เรื่องราวมากมายถาโถมเข้ามาพร้อมกันจนเขาแทบตั้งตัวไม่ทัน เขายังไม่มีโอกาสเคลียร์ความสัมพันธ์กับแฟนสาวให้ชัดเจนดีด้วยซ้ำ แต่ลลิษากลับเริ่มจัดการเรื่องงานแต่ง ไล่ถามความเห็นเขาแทบไม่เว้นช่วงขณะเดียวกัน เมื่อข่าวการแต่งงานกับลูกสาวของเจ้าสัววรเมธเริ่มแพร

ตอนที่ 56เจย์เลอร์ผลักประตูห้องทำงานของอาเธอร์เข้าไปอย่างคุ้นเคย เดิมทีตั้งใจจะเข้ามารายงานความคืบหน้าของงานที่ได้รับมอบหมายตามปกติ แต่ทันทีที่ก้าวเข้ามา ภาพที่อาเธอร์กับไอรินนั่งอยู่ด้วยกันกลางห้อง ก็ทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อยการเห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกันในห้องทำงานมันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร…เว้นแต่บรรยากาศระหว่างทั้งสองที่มันดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัดเจนท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ ปนลนลานของทั้งสอง ราวกับเพิ่งถูกจับได้คาหนังคาเขาขณะกระทำสิ่งที่ไม่ควรให้ผู้ใดล่วงรู้โดยเฉพาะไอริน ใบหน้าของเธอแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ดวงตากลอกไปมาอย่างเลิ่กลั่ก ราวกับไม่รู้จะวางตัวเช่นไรดีปฏิกิริยาของทั้งคู่ทำเอาเจย์เลอร์เผลอคิดไปไกลหรือเขาเข้ามาผิดจังหวะ?ขณะที่กำลังชั่งใจว่าจะถอยออกไปหรืออยู่ต่อ อาเธอร์ก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเสียก่อน น้ำเสียงราบเรียบตามแบบฉบับของเขา“มีธุระอะไร”คำถามสั้น ๆ นั้นดึงสติของเจย์เลอร์กลับมา เขาจึงก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะแล้ววางแฟ้มในมือลงเบื้องหน้าของเจ้านาย ก่อนจะตอบ“เรื่องงานที่นายให้ฉันทำน่ะ”อาเธอร์พยักหน้าเล็กน้อย แววตาฉายความเข้าใจในทันที“ว่ามาสิ”อย่างไรก็ตาม เจย์เลอร์ยังคงลังเล สายตาเขาเหล

ตอนที่ 58ไอรินก้มหน้าลงเล็กน้อย สูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะเริ่มต้นเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น“คือ…เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว หลังจากที่รู้ความจริงฉันก็ไปนั่งดื่มย้อมใจคนเดียว แล้ว...”ไอรินหยุดไปชั่วครู่ คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูดของตัวเอง แต่เกรซที่ฟังอยู่แทบกลั้นไม่ไหว รีบเอนตัวเข้ามา“แล้วอะไรต่อ...”ไอรินเม้มปากแน่นเล็กน้อย“ฉัน…”“ฉันอะไรเล่า รีบพูดสิ” เกรซเร่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอยากรู้ความเงียบกินเวลาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ไอรินจะตัดสินใจพูดออกไปในที่สุด“ฉัน…เผลอมีอะไรกับผู้ชายคนหนึ่ง” ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา บรรยากาศรอบโต๊ะก็เหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะเกรซเบิกตากว้างอย่างไม่ปิดบังความตกใจ คิดไม่ถึงว่าเพื่อนสาวของตนจะมุทะลุเพียงนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ไอรินยังพูดชัดว่าจะเก็บทุกอย่างไว้จนถึงคืนเข้าหอเพื่อมอบให้กับสามีในอนาคต แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงส่วนนิวเยียร์เองก็ชะงั

ตอนที่ 60นิวเยียร์จอดรถนิ่งอยู่หน้าโรงพยาบาลเนิ่นนาน มือที่วางบนพวงมาลัยสั่นไหวเล็กน้อย สายตาของเธอทอดมองชายที่นอนแน่นิ่งอยู่เบาะข้าง เลือดของเขายังคงซึมผ่านเสื้อผ้า บ่งบอกถึงอาการบาดเจ็บที่ไม่อาจมองข้ามได้หากมองเพียงผิวเผิน คำตอบก็ดูชัดเจนอยู่แล้วว่าเธอควรพาเขาเข้าไปพบแพทย์โดยทันทีทว่าเมื่อสติกลับคืนมาอย่างครบถ้วน ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าก็ผุดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งเสียงปืนที่ดังสนั่น ทั้งกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ไล่ตามมา ทุกอย่างชี้ชัดว่าคนพวกนั้นไม่ใช่บุคคลธรรมดาแน่นอนความหวาดกลัวค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาแทนที่ความร้อนรนในตอนแรก นิวเยียร์รู้สึกว่าตัวเองได้เข้าไปยุ่งกับเรื่องอันตรายเข้าให้แล้วหากเธอพาเขาเข้าไปในโรงพยาบาล หมอย่อมต้องซักถาม ตำรวจก็ย่อมต้องเข้ามาเกี่ยวข้อง และหากเรื่องราวลุกลามกลายเป็นข่าว ชีวิตที่เคยสงบของเธอคงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ไหนจะพ่อของเธอที่ต้องเป็นห่วง และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นก็คือ คนร้ายอาจย้อนกลับมาตามหาผู้ชายคนนี้จากเธอก็ได้เธอไม่อยากพาตัวเองเข้าไปพัวพันกับเรื่องอันตรายแบบนั้น แม้จะเพิ่งมานึกกลัวเอาตอนที่พ