《You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น》全部章節：第 61 章 - 第 68 章

ตอนที่ 61หลังเหตุลอบโจมตีในค่ำคืนวันศุกร์ เจย์เลอร์ก็รีบรุดมายังเพนต์เฮาส์ทันทีที่ทราบข่าว เมื่อเห็นว่าเจ้านายไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง เขาจึงคลายความกังวลลง ก่อนเอ่ยขอให้อีกฝ่ายงดออกไปภายนอกชั่วคราว ซึ่งอาเธอร์ก็ยอมรับโดยไม่คัดค้าน ทำให้ช่วงเวลานี้งานทั้งหมดต้องถูกย้ายมาดำเนินการภายในเพนต์เฮาส์แทนวันถัดมา เจย์เลอร์เดินทางมาถึงเพนต์เฮาส์ตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อจัดเตรียมเอกสารและดูแลความเรียบร้อยของงานต่าง ๆ ไว้ให้เจ้านายอย่างพร้อมสรรพ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเจ้านายซึ่งกำลังแต่งกายอยู่ หมายจะรายงานความคืบหน้าในการตามหาดวงตาไวเปอร์นัส ทว่าอีกฝ่ายกลับเอ่ยถามขึ้นเสียก่อน“เจอตัวมันแล้วหรือยัง” อาเธอร์เอ่ยถาม ขณะยืนตรวจดูความเรียบร้อยของตนเองอยู่หน้ากระจก น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยแรงกดดัน ซึ่งบุคคลที่เขากล่าวถึงคือเซดริก ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการลอบโจมตีเขาเมื่อคืน“ยัง ลูกน้องของเรารายงานว่ามีคนพบมันแล้วพาขึ้นรถไป เห็นบอกว่ายิงถูกมันด้วย แต่พอไล่เช็กตามโรงพยาบาลกลับไม่เจอแม้แต่เงา ตอนนี้ไอ้นิโคลัสกำลังตามหาเจ้านายของมันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะพบตัว…จะให้ตามหาต่อไหม”“ไม่ต้อง…ปล่

ตอนที่ 63“ตามมา” อาเธอร์เอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะเดินนำขึ้นไปชั้นบน ไอรินจำต้องก้าวตามไปติด ๆ จนทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่ห้องแต่งตัวยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัว อาเธอร์ก็หันกลับมาออกคำสั่งตรง ๆ“ถอดเสื้อให้ฉันสิ”“ว่าไงนะ!?” ไอรินสะดุ้งทันที เสียงที่หลุดออกมาสูงกว่าปกติ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและไม่พอใจความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัวไอรินอย่างรวดเร็ว เธอจ้องมองเขาเขม็ง พยายามหาคำอธิบายให้กับคำสั่งนั้น อดคิดไม่ได้ว่าเขาเรียกเธอมาที่นี่ก็เพื่อทำเรื่องแบบนี้งั้นเหรอทั้งที่เธอตั้งใจจะเว้นระยะห่างจากเขาให้มากที่สุด เพื่อต้องการพิสูจน์ความรู้สึกของตัวเองให้ชัดเจน แต่พอมาเจอกันจริง ๆ เขากลับออกคำสั่งในลักษณะนั้นทันที ยิ่งไปกว่านั้น คือแขนของเขาก็ยังบาดเจ็บอยู่แท้ ๆความโกรธของไอรินปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน ว่าสิ่งที่กำลังรู้สึกอยู่นี้ เป็นเพราะอะไรแน่ ระหว่างไม่พอใจที่เขาไม่คิดถนอมตัวเองทั้งที่ยังเจ็บอยู่หรือเพราะท่าทีของเขา ที่ดูเหมือนจะให้

ตอนที่ 65หลังออกจากเพนต์เฮาส์ ไอรินขับรถตรงกลับคอนโดของตัวเองทันที พอจอดรถเรียบร้อยและกำลังจะเดินขึ้นห้อง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ซึ่งเป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยอย่างดี“ไปไหนมา”ไอรินหันกลับไปมอง ก่อนจะเห็นนทีค่อย ๆ ก้าวออกมาจากมุมเสาในลานจอดรถ เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธออย่างต้องการเอาคำตอบไอรินถอนหายใจยาวอย่างอดไม่อยู่ เนื่องจากความอึดอัดสะสมจากพฤติกรรมของเขาที่คอยตามดูเธอเริ่มปะทุขึ้น จนเกินจะต้านไหว ซึ่งที่เขามาปรากฏตัวที่นี่ คงเพราะวันนี้เธอไม่ได้เข้าออฟฟิศตามปกติเป็นแน่“พี่เอาเวลามาตามรินแบบนี้…ไม่ต้องทำงานเหรอคะ” ไอรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่นทีจะได้ตอบ ไอรินก็พูดต่อทันทีอย่างประชดประชัน“อ้อ...รินลืมไป พี่กำลังจะกลายเป็นลูกเขยตระกูลเรืองอัศวโชติแล้วนี่น่ะ จะทำงานไปทำไม”“อย่าประชดพี่ได้ไหม”“...”“ตกลงแล้วเธอหายไปไหนมาทั้งวัน” แม้จะถูกคำพูดของไอรินจิกกัด แต่นทีก็ยังใจเย็นแล้วเอ่ยถามเสียงอ

ตอนที่ 67หลังจากพาไอรินออกมาจากบรรยากาศที่ตึงเครียด อาเธอร์ก็ก้าวยาว ๆ ตรงไปยังรถซีดานคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล เขาเปิดประตู ก่อนจะค่อย ๆ วางร่างของเธอลงบนเบาะข้างคนขับอย่างนุ่มนวลเขายืนมองคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อย ลดระดับสายตาให้เสมอกับเธอเพื่อสำรวจอาการใกล้ ๆ“เงยหน้ามาให้ฉันดูหน่อย” มือใหญ่แตะที่ปลายคางของเธอเบา ๆ เพื่อให้หันมาหาเขาไอรินยอมทำตามโดยไม่ขัดขืน ใบหน้าหวานเงยขึ้นช้า ๆ จนเผยให้เห็นหยดน้ำตาที่ยังคงเอ่อคลออยู่ในดวงตา และรอยแดงจาง ๆ บนแก้มข้างซ้ายยิ่งมองหยดน้ำใส ๆ ที่รินไหลออกมาจากดวงตาที่เคยจ้องมองเขาอย่างสดใส รวมถึงรอยแดงบนแก้มที่เขาเคยดอมดมและจุมพิตมันอย่างถนุถนอม อารมณ์โกรธของอาเธอร์ก็ยิ่งพลุ่งพล่าน จนอยากจะเดินกลับไปบดขยี้ฝ่ามือที่กล้าแตะต้องของ ๆ เขาให้แหลกละเอียดแต่สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงหลับตาลงแล้วข่มอารมณ์รุนแรงนั้นไว้เพราะสำหรับเขาในตอนนี้…สิ่งสำคัญมีเพียงผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เท่านั้นอาเธอร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“เวียนหัวไหม” ขณะถาม อาเธอร์ไม่ละสายตาออกไปจากคนตรงหน้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว ม