Semua Bab You Tricked Me with a Fake Marriage, So I Married a Tycoon: Bab 171 - Bab 180

“Pumunta rito ang nanay at kapatid ng bata para magmakaawa sa kanya, pero sila pa ang sinaktan ni Laide. Sobra na talaga siya, Balae.”Pagkasabi noon, natahimik sandali ang amain ni Laide sa kabilang linya. Maya-maya, marahan niyang sinabi kay Cynthia na ipasa ang telepono kay Adelaide.“Balae,” mabigat ang boses nito, “pakiusapan mo naman si Laide. Hindi siya pwedeng maging ganyan kasama. At sana, huwag niyang kalimutan ang mga taong tumulong sa kanya noon.”Pagkatapos magsalita, iniabot niya ang telepono kay Adelaide.Huminga muna nang malalim si Adelaide bago nagsalita. Napatingin siya sa amain niya—mas marami na itong puting buhok ngayon at halatang pumayat kumpara dati.“Laide,” mahinahon niyang sabi, “kilala ka ni Papa. Hindi ka naman talaga masamang tao gaya ng iniisip nila. Sigurado akong may dahilan ka kung bakit mo nagawa ’to. Pero minsan, kailangan din nating matutong magpatawad.”“Sige po,” mabilis na sagot ni Adelaide. “Makikinig ako sa inyo.”“Masyado lang talagang matiga

“May punto ka naman,” aminadong sabi ng pulis habang napapakamot sa noo.Magaan lang ang tono ni Yohan nang muli siyang magsalita, pero malinaw ang diin sa bawat salita. “Anim silang pumalibot at nanakit ng isang tao. Samantalang ang isa naman, nakiusyoso lang. Hindi porket mas maraming sugat ang isang panig, sila na agad ang tama. At hindi rin ibig sabihin na dahil walang galos ang kabila, sila na ang may kasalanan.”Bahagya siyang sumandal sa upuan. “Sa katunayan, gusto ko pang baligtarin ang kaso at ireklamo ang anim na iyon ng pananakit at panggugulo.”Tahimik na napalunok ang pulis. Sa isip-isip nito, tama nga siya—ang lalaking kayang pakasalan si Adelaide ay siguradong hindi rin madaling harapin.Makalipas ang ilang sandali, natapos din ang mga papeles.Palabas na sina Yohan, Adelaide, at Yvan sa presinto at siya naman ang dating ni Eliza—nagkukumahog na pumasok sa loob.“Anak? Anak ko!” hysterical na sigaw ni Eliza. “Nasaan ang anak ko?!”Nagkandarapa si Eliza sa paghahanap haba

“Pagod na pagod na ako sa dami ng trabaho, tapos ikaw may oras ka pang mag-jogging!” sarkastikong wika ni Cynthia na halos hindi maipinta ang mukha. Napakunot-noo si Adelaide nang makita ang makapal na tumpok ng wedding invitations sa kamay ni Cynthia.“Ilang araw na lang, kasal mo na. Naipadala na namin ang para sa mga kamag-anak at kaibigan namin. Ito naman para sa side mo. Isulat mo na ang mga pangalan at ikaw na rin ang magpadala,” mabilis na sabi ni Cynthia habang halos isaksak ang mga imbitasyon sa mga kamay ni Adelaide. Pagkatapos noon ay dali-dali itong umalis, dahilan daw sa dami pa ng aasikasuhin.Naiwang nakatitig si Adelaide sa mga hawak niyang invitation. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi niya.Ang kapal talaga nilang magkunwaring walang mali.Patuloy siyang niloloko ng pamilya Villareal. Ginagamit nila ang pekeng kasal na ito para maitago ang relasyon nina Angela at Felix, at kasabay noon ay masigurong mapapasakanila ang proyekto. Higit sa lahat, gusto nila siya

Sobra-sobra na ang pang-iinsulto ni Cynthia, ngunit tila hindi pa rin ito kuntento.“Tungkol naman doon sa mga dala mong pagkain…” kunwa’y nag-aalangang sabi nito habang nagpapaypay sa harap ng ilong. “Mukhang pinamugaran na ’yon ng langaw. Baka hindi na ligtas kainin, kaya ipatapon mo na lang sa basurahan.”Huminto ito sandali bago dagdagan pa ang pangmamaliit.“Mas mabuti kung doon sa labas mismo ng subdivision itatapon. Puro mayayaman at sosyal ang mga kapitbahay natin rito. Kapag naamoy nila ’yan, baka magreklamo pa. Nakakahiya naman kung gano’n. Sana’y maintindihan mo ang punto ko, Balae.”Pagkasabi niyon, tila gumaan ang pakiramdam ni Cynthia. Kontento itong umakyat sa itaas para magpalit ng damit.Samantala, tahimik na pinigil ni Adelaide ang naglalagablab niyang galit. Hindi siya nagsalita kahit isang beses habang inihahatid si Wilfredo sa villa sa kabilang tapat ng kalsada.“May kukunin lang ako saglit, Papa.” Mahinahon niyang sabi bago muling bumalik sa bahay.Ngunit sa sanda

Matagal nang hindi bumabalik ang dalawa, kaya hindi napigilan ni Adelaide ang pag-aalala. Tumayo siya at hinanap sila.Sa isang tahimik na sulok ng hardin, nadatnan niya si Wilfredo na nakatayo, magkasalikop ang mga palad, at halatang kinakabahan.Sa harap nito ay si Yohan, kalmado ngunit seryoso ang mukha.“Pakiusap… pakiusap, huwag mong sasaktan ang puso ng anak ko.”Humigpit ang lalamunan ni Adelaide nang marinig iyon.“Napakarami na niyang pinagdaanan mula pagkabata. Hindi ko siya naalagaan nang maayos… at araw-araw, dala ko ’yon sa loob ko.” Huminga ito nang malalim, bago muling nagsalita. “Kaya sana… alagaan mo siya para sa akin.” Saglit na tumigil si Wilfredo. “Kung dumating ang araw na hindi mo na siya mahal… pakiusap, huwag mo siyang sasaktan. Ibalik mo na lang siya sa akin.”Biglang nanlabo ang paningin ni Adelaide. Hindi niya inaasahan ang ganoong klase ng pagmamakaawa mula sa ama niya—isang lalaking palaging tahimik, palaging matatag, pero ngayon ay halos nagmamakaawa na