Semua Bab You Tricked Me with a Fake Marriage, So I Married a Tycoon: Bab 141 - Bab 150

Ang ina ni Adelaide ay ipinanganak sa mismong lungsod na tinitirhan niya ngayon. Dito rin siya nag-asawa ng isang lalaking taga-rito, at dito rin nagwakas ang buhay ng kanyang asawa matapos itong paslangin. Sa sobrang bigat ng pangyayari, tumakas siya sa lungsod at iniwan ang lahat.Mula noon, hindi na pinayagan niyon si Adelaide na bumalik para mag-aral sa unibersidad. Para sa kanya, ang lugar na ito ay puno ng sakit at alaala na ayaw na niyang balikan.Ngunit sa huli, dito rin humantong ang lahat. Sa lungsod na pilit niyang iniwasan, pumanaw ang kanyang ina. Sa huling habilin nito, inilibing siya sa parehong lugar—katabi ng puntod ng sarili niyang ina.Habang umaakyat si Adelaide sa burol, ramdam niya ang bigat sa bawat hakbang, na para bang hindi lang paa niya ang lumalakad kundi pati ang lahat ng hindi niya kailanman nasabi.“Laide… hindi mo pa rin ba mapapatawad ang nanay mo?”“Ayaw mo ba talagang makita siya sa huling pagkakataon?”“Laide… patawad… mahal na mahal kita…”Noong ara

“Takot ka na, ano?”May mapanuyang ngiti si Arnaldo habang niluluwagan ang kurbata niya, akalang umatras na si Yohan matapos marinig ang pangalan ng Galvez Group.Pero lalong dumilim ang mukha ni Yohan. Mukhang nawawalan na siya ng pasensya sa kausap niyang ubod ng yabang.Nang makita ni Adelaide ang pagkakataon, mabilis niyang pinunasan ang mga luha niyang kanina lang ay pilit na piniga. Sa isang iglap, bumalik ang totoong ugali niya.Nagpamewang siya, tinaas ang baba, saka malamig na hinarap ang pamilya Montes. “At bakit kami matatakot?” mataray niyang tanong.Napasinghal si Arnaldo. “Galvez Group ’yon! Huwag mong sabihing hindi mo alam!”“So?” kibit-balikat ni Adelaide.Biglang tumigas ang mukha ni Arnaldo. “Mukhang sawa ka na talagang manirahan sa lungsod na ’to!”“Masaya naman ako rito,” walang pakialam niyang sagot. “Kaya huwag ka nang mag-alala para sa akin.”“Hoy, ikaw—!”Sa sobrang galit, halos manginig si Arnaldo habang mahigpit na ikinukuyom ang kamao niya. Mukhang gusto na

“‘Tatay mo pa rin siya, kahit ano pa ang mangyari!’ dismayadong sabi ni Mr. Montes.Napasimangot si Adelaide. “Hindi ko siya tunay na ama.”“Pero siya ang nagpalaki sa’yo!”“Ang nanay ko ang nag-alaga sa akin!”“Wala kang utang na loob!” sabi ni Mr. Montes, halatang galit na.Bigla namang nagkunwaring nasasaktan si Adelaide. Lumingon siya kay Yohan na nasa malayo at sumigaw, “Hubby, inaapi ako!”Agad tumayo si Yohan. Itinapon niya ang upos ng sigarilyo at tinapakan ito nang mariin.“Ang ibig sabihin ng asawa ko, tigilan n’yo ’yan. Kung hindi, sisiguraduhin niyang wala kayong trabaho sa buong lungsod,” sabi ni Adelaide na may ngiting mayabang.Hindi na nakapagpigil ang tita ni Arnaldo. “Ikaw pala ang mapang-api! Bastos ka!”Ngumiti lang si Adelaide, tila natutuwa pa. “Oo, ako na nga ang masama. Ano naman ang magagawa n’yo?”Para hindi tuluyang mawalan ng trabaho si Arnaldo, napilitan ang pamilya Montes na sumunod. Mabigat sa loob nila ang gagawin. Ang paglipat ng puntod ay hindi simplen

Nakita rin siya ni Felix, at saglit na kumislap ang panlalamig sa mga mata nito.Bahagyang natigilan si Adelaide. Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon ang tingin nito sa kanya. Tahimik siyang umiwas ng tingin at saka naalala ang ginagawa—hinihiwa niya ang beef tenderloin para kay Mrs. Uy.Hindi pa kasi sanay si Mrs. Uy sa pagkaing western at hirap itong gumamit ng kutsilyo’t tinidor, kaya kinuha ni Adelaide ang plato nito, maingat na hiniwa ang karne, saka ibinalik sa matanda.Dahil ba roon?Nang muli niyang sulyapan si Felix, papalapit na ito sa mesa habang nakapamulsa ang isang kamay. Tumango ito kay President Romero, saka walang imik na hinubad ang coat at iniabot sa waiter bago umupo sa tapat nila. Ni katiting na paghingi ng paumanhin sa pagiging huli ay wala sa mukha nito.Pinanatili ni President Romero ang maayos na pakikitungo at iniabot ang kamay para makipagkamay. Si Felix naman, tila sanay na sanay na pagbigyan dahil sa reputasyon nitong “batang CEO,” ay bahagya lang lum

Nang sabihin ni Adelaide na pupunta siya sa Civil Affairs Bureau kinabukasan, biglang natahimik si Felix.Sa unang pagkakataon, tila nito tunay na naunawaan na seryoso si Adelaide. Hindi na siya nito mahal gaya ng dati—tipong kahit ilang beses siyang saktan ay patuloy pa ring mananatili sa tabi niya.Pagdating ni Adelaide sa bahay, hindi niya inaasahang madadatnan doon sina Angela at ang ina nito.Kakagaling lang ni Angela sa ospital, pero heto silang mag-ina, komportableng nakabalik sa bahay na parang walang nangyari.‘Napakakapal ng pagmumukhang mayroon sila! Saan ba nabibili ang ganyang klaseng kapal?!’ Sa isip-isip ni Laide.“Laide, andiyan ka na pala.” Masiglang lumabas si Eliza mula sa kusina. “Nagluto ako ng tinolang manok para kay Angela. Kain ka rin.”Natural na natural ang kilos nito, na para bang walang sigawan, walang sumbatan, walang nangyaring gulo nitong mga nakaraang araw.Saglit na napatigil si Adelaide sa may pintuan.Unti-unting bumalik sa isip niya ang bawat salita