Semua Bab You Tricked Me with a Fake Marriage, So I Married a Tycoon: Bab 151 - Bab 160

Dahil hindi nila kayang manalo sa salitaan at pisikalan, wala nang magawa sina Eliza at Angela kundi lisanin ang bahay nang nakayuko, bawat hakbang ay mabigat sa galit at panghihina.“Maghihiganti ako!” nangingitngit na sabi ni Angela, habang ang mga mata niya’y nagliliyab sa sama ng loob. “Hindi ako makakapayag na basta na lang niya akong bastusin ng ganito, Ma.”Hinaplos ni Eliza ang tiyan ng anak. “Hangga’t nariyan ang batang iyan, may pagkakataon ka pang baligtarin ang sitwasyon,” malumanay niyang hikayat, sabay tingin sa gate ng Villareal. “Kahit pa anong gawin niya ay mas lamang ka pa rin sa kanya. Nasa kamay mo ang taga-pagmana ng mga Villareal. Dahil pinalayas tayo ni Adelaide… sa bahay ng mga Villareal tayo dapat tumira,” mahigpit niyang sambit, puno ng paninindigan.Agad niyang nilapitan ang gate at kinalampag ang pinto ng Villareal. Nang bumukas ito, hindi na nila pinatagal—mabilis silang sumugod papasok, mag-ina, pinapalakas ang kanilang hakbang sa bawat pintig ng galit a

Sa suot pa lang ni Adelaide, kitang-kita nang hindi problema sa kanya ang bumili ng computer na nagkakahalaga ng isang daang libong piso.“Siya ba ang ate ni Preston?”Nagkatinginan ang ilang estudyante sa loob ng opisina. Halatang nagulat sila sa dating ni Adelaide.“Hindi ka kasi nababanggit ni Preston,” alanganing sabi ng guro habang inaayos ang salamin. “Pinatawag ka namin dahil may kaunting hindi pagkakaunawaan sa pagitan ng mga bata—”“Hindi pagkakaunawaan?” putol agad ni Adelaide. Bahagya siyang ngumiti, pero malamig ang tingin niya. “Ang narinig ko sa labas, parang nagtulungan silang lahat para idiin ang kapatid ko. Paulit-ulit na niyang sinasabing wala siyang ninakaw, pero pinipilit pa rin siyang umamin.”Biglang natahimik ang silid.Napakurap ang guro bago muling nagsalita. “Nawawala kasi ang laptop ni Gabriel. Mahal ang unit na iyon. Tapos maya-maya, may nakita kaming kaparehong laptop sa locker ni Preston. Kaya hindi maiwasang magduda.”“Nakita sa locker?” Bahagyang tumaas

“Ako… ano…” mabilis na putol ni Eliza, agad na humakbang para pigilan ang anak.Kailangang manatiling tahimik ang tungkol sa usapan nila sa pamilya Villareal—iyan ang bilin sa kanila. Kapag lumabas ang mga detalye bago pa mapirmahan ang kontrata, tiyak na mawawala ang lahat sa kanila. “Hindi totoo ’yan,” nagmamadaling bawi ni Eliza, pilit pinipigil ang sarili. “Nagsasalita lang siya ng kung anu-anong kuwento. Hindi pa kasal si Angela.”Bahagyang kumunot ang noo ni Adelaide, pero hindi na siya umimik pa. Para bang sapat na sa kanya ang narinig—at hindi na niya kailangang ipilit pa ang alinman sa mga detalye.“Computer lang naman ito,” malamig na sabi ni Adelaide, “pero malinaw na dapat may paliwanag ang paaralan kung bakit napagbintangan at binugbog ang kapatid ko.”Sa puntong iyon, unti-unting luminaw ang lahat sa loob ng opisina.Maaaring hindi pa rin malinaw kung paano napunta ang laptop kay Gabriel, pero isang bagay ang tiyak—ang device na nasa harapan nila ay pagmamay-ari ni Prest

Ang batang ito ay siguradong galing sa ospital ng mga may karamdaman sa pag-iisip!Maputi siya at may makinis na mukha, naka-pink na kasuotan, at parang isang matinee idol mula sa isang boy band—siguradong siya ang visual center kung sakali. Napakatamis ng kanyang ngiti, at ang kanyang boses ay napaka-amo at malumanay, ngunit...“Ading, halika rito, may regalo si ate para sa iyo.”Yumuko at kumurap ang lalaki, mukhang inosente at cute. “Bibigyan mo ako ng regalo sa unang pagkikita natin? Wow, ang galante mo naman kung gano’n!”“Sino ba namang hindi maaakit sa iyo, napaka-cute mo kasi?” nakangiting wika ni Adelaide.Halatang naniwala ang bata dahil sa kanyang kainosentehan, kaya nag-skateboard ito patungo kay Adelaide.Subalit sa sumunod na sandali, bigla itong napasigaw. “Aray, masakit! Ano ba nasasaktan ako, Ate!”Hinawakan ni Adelaide ang tainga ng bata at pinalis ang kanyang mga ngipin. “Napakabastos na magsalita ng ‘malaking kamalasan ang darating’ sa taong hindi mo naman kakilala,

“Mmm…”Bago pa man makaiwas si Adelaide, mabilis siyang nahagip ng halik—magaspang, biglaan, at halos kagat ang diin. Napaigtad siya sa hapdi ng kanyang ibabang labi at agad na itinulak ang lalaki. Ngunit sa isang iglap, nahawakan ni Yohan ang kanyang mga kamay at pinigilan siya.“Yohan…”Parang tuluyan nang nawala ang pagpipigil ng lalaki. Hindi lamang niya inangkin ang mga halik ni Adelaide, kundi mariin din siyang hinapit palapit, tila ayaw siyang pakawalan kahit saglit. Ang init ng mga palad nito sa kanyang katawan ay lalo niyang ikinayanig.“Huwag… huwag mong gawin ito… asawa ko…” mahinang pakiusap ni Adelaide habang pinipigilan ang namumuong luha.Sa pagbanggit ng salitang asawa ko, tila bahagyang natauhan si Yohan.“I am sorry,” mabigat ang paghinga ni Yohan habang pilit na kinakalma ang sarili. Dahan-dahan niyang hinaplos ang mukha ng babae bago muling nag-iwan ng mas banayad na halik. “Magpakabait ka… hindi kita sasaktan.”Ngunit dahil sa sama ng loob at takot, gumanti si Adel