บททั้งหมดของ You Tricked Me with a Fake Marriage, So I Married a Tycoon: บทที่ 191 - บทที่ 200

“Natatakot akong mula’t mula pa ay minamaliit mo na ang anak ko!”“Anong klaseng pamilya ba ang nagpapalaki ng anak na sobrang maluho? Isang milyong piso para lang sa maliit na singsing?”Lalong uminit ang argumento ng dalawa sa loob ng tindahan. Samantala, halos hindi na mapigilan ni Adelaide ang tawa habang pinagmamasdan sila.Paglingon niya kay Angela, nakita niyang salitan ang pamumula at pamumutla ng mukha nito—halatang napapahiya at naiirita.“Ginagawa mo talaga ’to para ipahiya ako!” galit na sabi ni Angela habang masamang nakatingin kay Adelaide.Bahagyang ngumiti si Adelaide. “Hindi ko lang akalaing kahit isang singsing, hindi pa pala kayang bilhin ng pamilya ng nobyo mo para sa ’yo.”“Adelaide, ano bang ipinagmamalaki mo?” agad na sagot ni Angela. “Hindi ka na mahal ni Felix, at hindi ka na rin niya papakasalan. Kaya ano’ng ginagawa mo rito? Huwag mong sabihing magpapanggap ka pang bibili matapos kang mamili nang matagal? Hindi mo ba nakikitang ginagawa mo lang katatawanan an

"Huwag na po, ayos lang ako."Walang karanasan si Adelaide sa pag-aasikaso ng mga ganitong sitwasyon, kaya tinawagan niya ang driver ni Yohan na si Carlo at nakiusap na ito na ang bahalang mag-ayos.Mabilis namang dumating si Carlo, ngunit dahil bawal pumarada doon, sinabihan niya si Adelaide na pumunta sa parking lot sa may kanto at gamitin muna ang dala nitong kotse paalis.Paalis na sana si Adelaide nang muling humarang sa daan si Rory."Bukas may opening ceremony para sa bagong exhibition hall ng unibersidad. Marami sa mga kaklase natin ang inimbita, at tiyak na inimbita ka rin, kaya magkikita ulit tayo bukas!"Kinuyom nang mariin ni Adelaide ang kanyang kamao, nilagpasan ito, at nagpatuloy sa paglalakad."Hindi ka pupunta kasi natatakot kang makita ako, 'no?"Hindi pa rin siya pinansin ni Adelaide, binalisan pa nga niya ang paghakbang pasulong habang unti-unting lumalawak ang takot at kagustuhang tumakas sa kanyang dibdib. Sa kanyang likuran ay umalingawngaw ang mapagmalakin

Agad na hinubad ni Yohan ang suit jacket niya at niluwagan ang dalawang butones ng polo bago lumapit kay Adelaide.Hindi pa man siya tuluyang nakakatayo nang maayos, agad nang sumuntok si Adelaide. Mabilis namang nasalo ni Yohan ang kamay niya at iniikot iyon sa likod niya.Hindi nagpahuli si Adelaide. Tinaas niya agad ang paa para sipain ang kamay nito palayo, pero nahawakan ni Yohan ang sakong niya at bahagya siyang itinulak.Napaatras si Adelaide nang ilang hakbang bago muling nakabawi ng balanse. “Hindi counted ’yon. Hindi pa ako ready!” reklamo niya.Napatawa si Yohan. “Ready ka na ba ngayon?”“Medyo masakit kamay ko.”Kunwari niyang minamasahe ang pulso niya. Nang makita niyang ibinababa ni Yohan ang tingin para tingnan iyon, bigla na naman siyang umatake. Direkta niya itong sinipa.Pero mabilis ulit si Yohan. Naiwasan niya ang sipa, saka hinawakan ang binti ni Adelaide at hinila siya palapit.Dahil doon, napabagsak si Adelaide sa sahig na naka-full split.Buti na lang sanay ang

"Baka gusto ka rin niya!""Posible kaya 'yon?""Angela, napakaganda mo kaya at napakabait ng personalidad mo. Kung lalaki lang ako, tiyak na magugustuhan kita!""Kahit na, basta ipangako mo na huwag mong sasabihin sa kanya!"Habang pinapanood ang dalawang babaeng estudyante, biglang naalala ni Adelaide ang apat na taon nilang pagsasama ni Angela noong kolehiyo.Sa simula ng kanyang unang taon bilang freshman, nag-away sila ng kanyang pamilya kaya mag-isa siyang pumasok sa paaralan. Sa bago at hindi pamilyar na kapaligiran, ang unang taong nakita niya pagkapasok sa dormitoryo ay si Angela.Binalikan siya nito ng isang ngiti, at dahil pareho silang may magkatulad na punto o accent sa pagsasalita, agad silang naging palagay sa isa't isa. Pagkatapos niyon, sabay na silang pumapasok sa klase, sabay kumakain, at sabay gumagawa ng mga proyekto. Dahil nag-away sila ng pamilya niya at hindi siya umuuwi tuwing bakasyon sa tag-ulan at tag-init, palaging maagang bumabalik sa paaralan si Ange

“Adelaide, ang lungkot talaga ng buhay mo.” Puno ng pang-uuyam ang boses ni Rory habang nakahalukipkip. “Tinulungan mo na nga siya, pero trinaydor ka lang din.”Bahagya siyang ngumisi bago dahan-dahang nagsalita.“Alam mo ba kung bakit?”Nanatiling tahimik si Adelaide.“Dahil binigyan ko siya ng pera. sampung libong piso.” Napahalakhak si Rory. “’Yung akala mong matibay ninyong pagkakaibigan? Yun lang pala ang halaga.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos kay Adelaide.Bigla niyang naalala ang lahat—ang mga tingin ng mga kaklase nila noon, ang mga bulung-bulungan, ang kahihiyang pilit niyang nilunok habang walang naniniwala sa kanya.Akala niya noon, nagkataon lang ang lahat. Akala niya, baka may hindi siya alam. Pero ngayon… malinaw na malinaw na sa kanya ang buong katotohanan.Hindi niya inasahang tama pala ang hinala niya.Noong panahong iyon, gusto lang naman niyang ipagtanggol si Angela. Ayaw niyang makita itong napapahiya kaya siya ang humarap kay Rory. At dahil doon, siya nam