Semua Bab You Tricked Me with a Fake Marriage, So I Married a Tycoon: Bab 161 - Bab 170

Bumukas ang pinto at agad na hinawi ni Adelaide ang kurtina. Hindi niya napansin ang malamig at mabigat na tingin ni Yohan. Hindi pa ito ang takdang panahon para makita ni Felix si Yohan. Pagharap ni Adelaide, nakita niyang nakapasok na si Felix.“Basta ka na lang pumapasok? Gusto mo bang ipatawag ko ang pulis? Trespassing ang ginagawa mo!” malamig niyang sabi.Napailing si Felix, tila walang pakialam sa sinasabi ni Adelaide. At halatang nakainom ito. Dumiretso pa siya sa sala at akmang uupo sa sofa, pero mabilis siyang hinarang ni Adelaide.“Lumabas ka na habang maayos pa akong nakikipag-usap sa’yo,” mariin ngunit malumanay na pagbabanta ni Adelaide.“Medyo naparami lang ang inom ko,” mahinang sabi ni Felix habang hinihimas ang noo. “Hindi ka man lang ba maaawa sa asawa mo?”“Talaga?” malamig na tugon ni Adelaide.“Dati, kapag nalalasing ako, ikaw pa ang nag-aalaga sa’kin. Pinagluluto mo ako ng lugaw para hindi sumakit ang tiyan ko.” Napabuntong-hininga si Felix. “Pero ngayon, masam

"Mahal na mahal kita, paano mo nagawang pagtaksilan ako!" puno ng hinanakit na sigaw ni Felix. "Adelaide, wala ka bang puso?! Paano mo nagawa ito sa akin?!" ugong ni Felix, bakas sa kanyang boses ang kawalan ng pag-asa at tila wala siyang magawa, na para bang tapat na tapat siya sa pagmamahal sa kanya.Ngunit… naging malamig ang mga mata ni Adelaide. Itinaas niya ang kanyang binti at sinipa ito nang diretso sa tiyan. Nang binitiwan siya ni Felix nito dahil sa sakit, umikot siya at sinipa itong muli, sa pagkakataong ito ay sa dibdib naman, kaya napahandusay ito sa lupa.Dalawang mabilis at mapagpasyang galaw. Nagpagpag ng kamay si Adelaide, may mapang-uyam na ekspresyon sa kanyang mukha. "Felix, nagtaksil kayo ni Angela sa akin, may anak pa kayo, at may lakas ka pa ng loob na kuwestiyunin ako? At may gana ka pang ipangalandakan iyang huwad mong pagmamahal?"Hindi makapaniwala ang mukha ni Felix. "Sinaktan mo talaga ako! Hindi lang pisikal na sakit ang ibinigay mo sa akin, Laide! Sinakt

“Gusto ko ng divorce.”Parang biglang tumigil ang mundo ni Adelaide. Napatitig siya kay Yohan, hindi makapaniwala sa narinig. Kagabi lang, pinagtago niya ito sa likod ng kurtina—iyon lang ba talaga ang dahilan? Kailangan bang humantong agad sa hiwalayan?“Ako na ang bahala sa matanda,” malamig na sabi ni Yohan. “Hindi mo kailangang magpaliwanag o makonsensya. Kung may gusto kang kapalit, sabihin mo na.”Parang simpleng usapan lang para sa kanya, na para bang negosyo ang tinatapos nila.Tahimik na nag-isip si Adelaide. Magulo pa rin ang isip niya, pero may isang bagay na agad pumasok sa utak niya.“Kung maghihiwalay tayo… hindi ko na kailangang inumin ang mga mapapait na gamot na iyon, tama?”“Kung para iyon sa katawan mo, dapat mo pa ring ituloy.”Bahagyang kumunot ang noo ni Adelaide bago siya diretso nitong tiningnan. “Iinumin ko pa rin. Pero ayokong magkaanak sa’yo.” Huminto siya sandali. “Mas gusto kong magkaanak sa ibang tao.”Sa isang iglap, dumilim ang mukha ni Yohan. “Bahala ka

Nang makita ni Yohan na wala pa ring balak si Adelaide na aminin nang buo ang pagkakamali nito at iniisip pa nitong pinalalaki lang niya ang isang maliit na bagay, agad siyang tumayo at malamig itong tiningnan mula ulo hanggang paa.“Ngayong malinaw na ang lahat, pumunta na tayo sa Regional Trial Court.”Pagkarinig niyon, biglang namutla si Adelaide. Nang makitang seryoso talaga si Yohan at handa nang umalis, dali-dali niyang niyakap ang binti nito.“Asawa ko, mali ako! Pangako, hindi ko na tatawaging ‘asawa’ ang kahit sino! Ikaw lang ang asawa ko, ikaw lang!”Sunod-sunod niyang sambit habang mahigpit na nakakapit kay Yohan. Ginamit niya ang nakasanayan niyang paraan ng paglalambing sa mga kliyente—makulit, malambing, at halos walang pakialam sa hiya—umaasang lalambot ang puso ng lalaki.“Asawa ko, patawarin mo na ako. Hindi ko sinasadya... Huwag mo akong hiwalayan, please… ”Pinilit ni Yohan na alisin ang pagkakayakap nito sa kanyang binti, pero lalo lang humigpit ang hawal ni Adelaid

“Sinusubukan lang nilang perahan siya, ‘di ba?” Hinawi ni Adelaide ang manggas ng kanyang damit. Wala siyang balak makipag-ayos sa ganitong uri ng tao. Kung salita ang hindi umuubra, gagamit siya ng lakas.Bigla niyang hinawakan ang braso ni Eliza. Hindi niya pinansin ang reklamo nito habang pilit niya itong pinatayo at saka marahas na itinulak palabas ng kalsada.“Layas! Umalis kayo sa harapan ng pamamahay ko!” sigaw ni Adelaide—halatang nauubos na ang pasensya niya sa mag-ina.“Aba, wala kang respeto sa batas!” sigaw ni Eliza. “Napakabastos mong bata ka!”“Batas? Gusto mo pa bang ipatawag ko ang pulis?” sagot ni Adelaide, matalim ang tingin.“Wala kang galang sa nakatatanda!” giit ni Eliza.“Tumigil ka,” putol ni Adelaide, malamig ang boses.Nanlaki ang mga mata ni Eliza. Hindi niya inasahan ang ganoong katigas na sagot. Pero hindi pa rin siya sumuko. Napahiga siya sa semento, hawak ang dibdib, at nagsimulang sumigaw na para bang nasa bingit siya ng kamatayan, pilit sinisisi si Ade