All Chapters of เมื่อข้าเกิดใหม่เป็นภรรยาตัวร้ายฮ่องเต้: Chapter 21 - Chapter 30

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเพิ่มความอบอุ่นของอากาศในฤดูหนาว หลิวเซียงเอ๋อร์สำรวจดูรอบ ๆ ก็มิพบสิ่งผิดปกติใด ๆ มีเพียงเสนาบดีหลิวที่เข้าไปคุยกับหลวงพ่อด้านในศาลาใหญ่ ทำให้เธอมีเวลามากพอที่จะสืบเรื่องนี้ได้ ฝ่าเท้าเล็ก ๆ ของเธอค่อย ๆ ย้ำลงพื้นหินตามพื้นด้านล่างอย่างระมัดระวัง ภูเขาลูกใหญ่สูงโอบล้อมบริเวณรอบวัดหลวงแห่งนี้ราวกับเป็นแอ่ง พระพุทธรูปองค์ใหญ่หน้าหินผาถูกสลักโดยช่างฝีมือจำนวนมากกลายเป็นประติมากรรมที่สวยงามและทรงคุณค่า แววตาเรียวจับจ้องยืนชมความสวยงามด้านหน้า แต่สิ่งหนึ่งทำให้เธอเกิดความรู้สึกแปลกจนต้องขยับเดินเข้าใกล้ฐานรูปปั้นพระพุทธรูป ด้วยความลาดชันของพื้นทำให้ร่างบางต้องยึดเกาะเข้ากับฐาน พลันก็เกิดแรงเคลื่อนไหวราวพื้นดินสั่นสะเทือนฐานพระพุทธรูปค่อย ๆ แยกออกจนมองเห็นเป็นช่องทาง ด้านใน แสงของตะเกียงที่ถูกจุดไว้ส่องเป็นทางเดิน เธอเอียงคอมองยังมิทันที่จะได้เข้าไปสำรวจตรวจดูพลันลองแตะเข้ากับฐานนั่นดูอีกครั้งจึงเกิดแรงสั่นดังเดิมจนประตูลับปิด ดวงใจเล็ก ๆ ของเธอสั่นไหวราวผืนน้ำสั่นสะเทือน มือเย็นราวน้ำแข็งเพราะข่มความตื่นเต้นนี้ไว้“พระสนมท่านอยู่นี่เอง...หม่อมชั้นคิดว่าพระองค์หายไปที่ใ

ณ ตำหนังซูฮวากง หลินเสียงนั่งลงด้านหน้าประตูห้องหอราวกับคนไร้เรียวแรง ผิวหน้าขาวซีดดูไร้เลือดลม แววตาใสชุ่มชื้นไปด้วยน้ำตา ยามนี้นางมิอาจวางใจได้ เจ้านายที่เคยอยู่เคียงข้างกันมานานยามนี้ไร้วี่แวว"แม่นางหลินเจ้าดื่มนี่เสียก่อน" เฉินฮั่วยื่นถ้วยน้ำแกงอุ่นราวสงสารนางในยามนี้นัก ร่างเล็กสั่นสะอื้นจนไหล่ไหว นางไม่มีกระจิตกระใจจะนึกถึงความหิวของตนเองเสียด้วยซ้ำ "ข้าไม่หิว" นัยน์ตาสีนิลกระพริบไล่สายน้ำที่บดบังแววตา เฉินฮั่วนั่งลงเอามือลูบหลังพลางสงสารนางจับใจ แม้เขาจะห่วงหลิวเซียงเอ๋อร์มากเพียงใดแต่ก็มิอาจปล่อยหลินเสียงอยู่ผู้เดียวได้เช่นกัน แววตาเศร้าแหงนมองก่อนจะปล่อยโฮใหญ่ นางเอามือโอบเอวหนาของเขาราวกับรู้ว่าเขาเข้าใจนางในยามนี้แน่ เฉินฮั่วเองก็กังวลไม่น้อยกว่ากันหากมิใช่นางที่เขาเห็นมาด้วยกันแต่วัยเยาว์เขาอาจปล่อยนางได้ แต่นี่นางกลับเสมือนน้องสาวเขาอีกคนจึงมิอาจวางใจปล่อย "เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะกลับมาพร้อมข่าวของพระสนม" เฉินฮั่วเอ่ยหนักแน่นรับปากนางว่าจะมิปล่อยให้นางต้องอยู่คนเดียวนาน ร่างสูงกระโดดหลบขึ้นหลังคาสูงก่อนจะตระเวนสังเกตุการณ์ เสียงนางกำนัลด้านล่างพูดคุยกันแจ๋ว จนเ

ร่างแกร่งโอบกุมเอวบางราวโหยหา แววตาทอดมองราวหวั่นใจ ความกังวลความขลาดกลัวกลับถูกส่งไปยังเธอได้อย่างรวดเร็ว หลิวเซียงเอ๋อร์กุมมือหนาลูบเบา ๆ ผินมองใบหน้าคมเข้มของเขาในตอนนี้แววตาคมกลับดูสั่นประหม่า เธอไม่รู้ว่าเขาเองกำลังกลัวสิ่งใดกัน นอกจากเรื่องราวของฮ่องเต้อย่างเขาที่ต้องขึ้นครองบัลลังก์ตั้งแต่อายุเพียง สิบสองพรรษาหลังจากฮ่องเต้หนานเจียงสิ้นพระชนม์ ไท่เฟยที่เขารักและเคารพเหมือนมารดาก็หายตัวไปหลังจากที่เดินทางไปยังวัดหลวงเฉิงไฉ่ยี่ ไท่เฮาฟู่ซีเหลียงก็ได้สำเร็จราชการแทนอยู่พักใหญ่ ก่อนจะยกให้เขาเป็นฮ่องเต้ด้วยวัยเพียง สิบสองพรรษา เขาต้องอดทนต่อสายตาดูถูกจากฝ่ายราชสำนักที่ไม่เห็นดีด้วย ไหนจะต้องคอยเฝ้าระวังตัวจากแคว้นหูเยว่ที่มักจะรอบมาทำร้ายเขา เพราะแคว้นเป่ยหลงและแคว้นหูเยว่ได้ทำการต่อสู้กันมาเป็นเวลานาน ทำให้เขามิอาจมีรอยยิ้มบนใบหน้าได้เลย “ฝ่าบาท..ทรงพักอีกหน่อยมิดีหรือเพคะ” หลิวเซียงเอ๋อร์เอียงตัวมองขณะที่เขาลุกยืนจัดชุดให้เข้าที่ก่อนจะจูงมือเธอเดินกลับมายังกองทหารผู้ติดตาม“เจิ้นพักแล้ว..แล้วเจ้าเหนื่อยหรือไม่”“หม่อมชั้นมิเหนื่อยเลยเพคะ” แววตาใสยกยิ้มอย่างอบอุ่น หนานรั่วหานคว้า

อาการอ่อนเพลียในครั้งนี้ดูท่าร่างกายเธอจะเจ็บปวดกว่าทุกครั้ง หลิวเซียงเอ๋อร์บิดตัวลุกมองหาร่างสูงที่เคยนอนเคียงข้างกัน ยามนี้เตียงกลับดูว่างเปล่า“ฝ่าบาททรงออกไปแล้วรึ” เธอผินมองไปยังหลินเสียงขณะที่นางกำลังจัดเตรียมสำรับอาหาร“ฝ่าบาทตรัสไว้..หากพระสนมทรงตื่นบรรทมแล้วให้นำอาหารและยาบำรุงมาไว้เพคะ”“ฝ่าบาทเสด็จไปที่ใด..” แววตาเรียวกลับดุขึงขึ้น“ฝ่าบาท...ฝ่าบาทเสด็จไปที่พระพุทธรูปนั่นเพคะ” หลินเสียงเอ่ย เธอไม่รอช้ารีบคว้าเสื้อคลุมกายก่อนเดินอย่างเร่งรีบหนานรั่วหานยืนจับจ้องพระพุทธรูปองค์ใหญ่เบื้องหน้าอย่างพิจารณา และนึกถึงครั้งที่เขาเคยมาวัดหลวงแห่งนี้ หลวงพ่อผู้ดูแลวัดกล่าวว่าเดิมช่องทางนี้เคยเปิดเป็นที่หลบภัย เก็บอาหารและสิ่งของไว้ แต่หลายสิบปีแล้วที่ประตูไม่สามารถเปิดออกได้หมดไม่มีใครสามารถผ่านเข้าไปได้“ใช่เพคะ..แม้จะเปิดออกได้ก็ได้เพียงแค่ฝ่ามือผ่านไม่อาจเข้าไปได้” หลิวเซียงเอ๋อร์กล่าวเสริมขึ้น เพราะเธอเองก็เห็นตอนที่มันเปิดออก“พวกเจ้าหาวิธีทำให้มันเปิดออกเดี๋ยวนี้” ใบหน้าเรียบนิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวและเอาแต่ใจ เหล่าทหารหลายสิบนายต่างเร่งหาทุกวิธีให้แผ่นหินขนาดใหญ่มหึมาขยับ

เสียงกลองกึกก้องเหล่าทหารแปดกองเริ่มแบ่งกำลังออกเป็นสองฝั่ง ในการไล่ล้อมสัตว์ให้เข้ามายังเขตล่า หลิวเซียงเอ๋อร์ดันตัวลุกมองสตรีที่กำลังนอนหมอบด้านข้างเธออย่างสะลึมสะลือ“ยามไรแล้วหลินเสียง”“ทูลพระสนม..ตอนนี้เป็นยามอิ๋น (03.00-04.59น.) เพคะ พระสนมบรรทมต่อเถอะเพคะ เดี๋ยวยามซือ (09.00-10.59น.) จะต้องเตรียมออกไปที่ลานสังเกตุการณ์ล่าเพคะ” หลินเสียงเอ่ยตอบเธอก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมกายให้เธอ หลิวเซียงเอ๋อร์มิอาจข่มตานอนต่อได้ เธอจึงลุกออกมาด้านนอกมองแสงไฟที่กำลังส่องแสงวิ่งออกไปไกล มันคือคบไฟที่ทหารกำลังออกไปในป่าเพื่อไล่ต้อนสัตว์นั่นเอง หลิวเซียงเอ๋อร์กระชับผ้าคลุมไหล่เพื่อกันลมเย็นปะทะผิวกายขาว ๆ ของเธอ พลางอดสงสัยภายในกระโจมใหญ่ของเขามิได้ เธอยืนมองยามท้องฟ้ามืดใกล้รุ่งสาง ไร้เงาบุรุษสูงที่คุ้นเคย‘ตอนนี้เขากำลังทำสิ่งใดอยู่กันนะ’ หลิวเซียงเอ๋อร์อดคิดถึงเขาไม่ได้ อาจเป็นความคุ้นเคยหรือใจของเธอยามนี้ที่เอาแต่ร่ำร้องอยากที่จะพบหน้าเขา แววตาหม่นลงเมื่อนึกถึงบุรุษร่างสูงอย่างหนานรั่วหานที่ต้องเอาอกเอาใจฮ่องเฮาของเขาในยามนี้ หลิวเซียงเอ๋อร์สะดุ้งกับความคิดตนเอง มันเป็นความคิดที่เลวร้ายเธอรู้สึกไม