All Chapters of เมื่อข้าเกิดใหม่เป็นภรรยาตัวร้ายฮ่องเต้: Chapter 31 - Chapter 40

หลิวเซียงเอ๋อร์รู้สึกสบายใจเหมือนได้กลับบ้านตนจริง ๆ อีกครั้ง แม้จะเป็นเพียงหนที่สองในการที่เธอได้มาพักอยู่ในจวนแห่งนี้ แสงตะเกียงที่จุดส่องรอบห้องนอน หลินเสียงเดินหอบอุ้มผ้าห่มหนาผืนใหญ่ พร้อมหมอนสี่เหลี่ยมใบเล็ก ๆ เข้ามาด้านในห้องนอนนายหญิงของนาง“พระสนม..ยังมิบรรทมหรือเพคะ” มือเล็ก ๆ ยังคงปูผ้าห่มผืนใหญ่ด้านข้างเตียงเธอ นางก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หลายครั้งก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายใจ“เจ้าว่าดีหรือไม่ที่เราออกมานอกวังเช่นนี้”“แม้อยู่ในวังจะมีอำนาจมากมายแต่การอยู่บ้านตนย่อมสบายกว่าเพคะ” หลินเสียงก็คิดดังเช่นเธอ หลิวเซียงเอ๋อร์เอนศีรษะลงหมอนนุ่มเหลือบมองเพดานไม้ที่มีผ้าสีขาวผืนบางปักลายดอกเหมยกั้นไว้“พรุ่งนี้เราไปเที่ยวตลาดกัน..เจ้าว่าดีไหม”“พระสนมไปที่ใด หม่อมชั้นก็ไปด้วยกับพระองค์อยู่แล้วเพคะ” ดวงตานางพราวระยับไปด้วยความรู้สึกสนุกสนาน นานแล้วที่เธอไม่ได้เห็นความผ่อนคลายเช่นนี้จากนางมาก่อนตลาดยามสายมีเสียงจอแจของผู้คนที่มาเที่ยวจับจ่ายใช้สอย ในตลาดแห่งนี้ทำให้ดูครึกคัก เฉินฮั่วได้แต่เดินตามหลังสตรีสองนางอย่างเงียบ ๆ เขามิรู้ว่าจะซื้อสิ่งใด เพราะรอบด้านล้วนแล้วแต่เป็นของสตรีเสียมากกว่า

ตำหนักหลังเล็กปูพื้นด้วยอิฐแผ่นใหญ่ด้านหน้าถูกปกคลุมด้วยพันธุ์ไม้ต่าง ๆ ดูร่มรื่น หลิวเซียงเอ๋อร์นั่งชมพื้นที่รอบ ๆ ของตำหนักนี้อย่างพิจารณาแม้จะอยู่ห่างพระราชวังกลางออกมาไกลหน่อยแต่ความเงียบสงบทำให้เธอรู้สึกพอใจ จนถึงวันนี้ข่าวสารเรื่องจูเหมยฮวาก็ยังไม่ได้รับการรายงานจากเฉิ่นฮั่ว ดูท่าเธอคงต้องลงมือเอง ขณะที่ทำกำลังจะลุกเดินออกไปบุรุษที่เธอเฝ้ารอก็ปรากฏกายขึ้น“เฉินฮั่ว!” หลิวเซียงเอ๋อร์รีบลุกด้วยความตื่นเต้นอยากรู้ข่าวทำให้สะดุดเข้ากับชายกระโปรงเกือบล้มม โชคดีที่เฉินฮั่วไวกว่าจึงโอบแขนประคองไว้ที่เอวเธอก่อนที่จะล้มลงพื้นอิฐหนาด้านล่าง“ขออภัยพระสนม” เขาปล่อยแขนออกอย่างขวยเขินก้มหน้าลงราวปกปิดแววตาที่สั่นไหว“เจ้าได้ความมาว่ากระไรบ้าง”“ทูลพระสนมนางกำนัลที่กระหม่อมได้ติดตามสืบจนทราบว่านางได้นำสารปรอทนั่นไปกวนลงในถังน้ำที่จะเตรียมให้กับฟู่หยาฮ่องเฮา”“โหดร้ายนัก..นี่ตั้งใจจะฆ่าพระองค์หรือกระไรกัน” มือเรียวกำแน่นใบหน้าบึ้งตึงราวโกรธจัด“กระหม่อมได้จัดการนางกำนัลที่รับสินบนนั้นไว้แล้ว มีเพียงพระสนมสั่งการกระหม่อมจักให้นางเป็นพยานพ่ะย่ะค่ะ” ดวงตาดำสนิทสาดประกายเย็นยะเยียบขึ้นวูบ แม้เฉินฮ

แม้ความเจ็บปวดภายในใจไม่สามารถที่จะเอ่ยบอกออกมาได้ มีเพียงความเงียบสงบที่ฉายผ่านแววตาคมนิ่งดูไร้ชีวิตชีวา หนานรั่วหานยืนมองภาพวาดสตรีผู้เป็นดั่งดวงใจของเขา นัยน์ตายาวเรียวริมฝีปากบางที่ยกยิ้มจนตาเกือบปิด ภาพเดียวที่เขาอนุญาตให้ช่างวาดฝีมือดีได้มองจับจ้องเธอเป็นเวลานาน เพราะหากเป็นบุรุษอื่นแล้วเขาคงต้องควักลูกตานั่นออกเสีย หนานรั่วหานยืนมองภาพแทนตัวเธออย่างเศร้าหมองสิ่งที่ได้ฟังน้ำเสียงที่แข็งกระด้างไร้สุระเสียงที่อ่อนโยนอย่างเช่นทุกครั้งทำให้หัวใจเขาเหมือนถูกบีบ‘เจิ้นจะมิปล่อยเจ้าไปแน่เซียงเอ๋อร์’ ห้วงความคิดหนึ่งของเขาที่บอกย้ำเตือนตนเองราวกับปลอบใจ หากเธอต้องห่างไกลสายตาเขาไป มันคงเจ็บปวดไม่น้อย ภาพสตรีตัวน้อยที่คอยวิ่งย่องตามหลังเขาเวลาที่ออกไปฝึกในลานฝึกซ้อม เธอมักจะแอบยืนมองเขาจากไกล ๆ แม้จะไม่ได้สะดุดตาเท่าไหร่แต่เขาก็มองเห็นเธอได้ดี ในยามนั่นเขากลับคิดว่าเธอช่างดูวุ่นวายกับเขาเสียเหลือเกิน หากในยามนี้ไร้ร่างบางที่ยืนมองทำให้ใจรู้สึกเงียบเหงา เขาคงไม่กล้าที่จะพบหน้าเธอได้ ร่างกายที่แกร่งดูไร้เรียวแรงถ้วยสุราถูกกวาดทิ้งกระจัดกระจายเต็มห้อง พื้นพรมถูกทับทมด้วยกองหนังสือระเกะระกะ

ร่างบางขยับพลิกกายมองดูบุรุษด้านข้าง ใบหน้ายามหลับตาดูสง่างามดังชายชาตรี สันจมูกคมรับใบหน้าขนตาหนาเรียงตัวกันเป็นแพร หลิวเซียงเอ๋อร์มิคิดว่าเธอจะเป็นเพียงหนึ่งเดียวของเขาได้ในเมื่อสนมมากมายยังคงมีอยู่เต็มวังหลังนี้ แม้จะมิมีข่าวเรียกถวายตัว แต่หากเขาต้องการไปพบสนมใดก็คงมิได้มีผู้ใดเอ่ยขัดได้ หลิวเซียงเอ๋อร์ค่อย ๆ ดึงผ้าห่มคลุมกายออกอย่างระมัดระวังเกรงจะทำให้เขาตื่นได้ “เจ้าตื่นแล้วหรือ...เจิ้นยังมิอยากลุกไปไหนนอนต่ออีกหน่อยนะ” ร่างสูงพลิกวงแขนคว้าตัวเองเอนลงนอนอีกครั้งก่อนจะเอาขาหนึ่งพาดวางข้างสะโพกเธอ แผลงอกกว้างที่ไร้อาภรณ์ห่มกายดูเป็นก้อนเนื้อแน่นตรงหน้าจนใจเธอรู้สึกสั่นไหวราวผืนน้ำที่สะเทือน หลิวเซียงเอ๋อร์จ้องมองแผลงอกนั่น ‘นี่เขาหลับตาลงได้ยังไงกัน’ หลิวเซียงเอ๋อร์ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะบุรุษตรงหน้าเธอที่ยังคงนอนหลับตานอนราวสบายใจ หลินเสียงเปิดประตูห้องนอนเพราะเห็นว่ายามนี้ได้เวลาที่เธอจะต้องตื่นลุกออกมาแล้ว แต่ดูเมื่อนางเปิดประตูเข้าไป ภาพด้านหน้าทำให้หลินเสียงตกใจจนต้องรีบถอยหลังกลับแทบไม่ทัน เฉินฮั่วที่ยืนอยู่ด้านหลังแปลกใจท่าทีนาง “เกิดอะไรขึ้น พระสนมเป็

จิ้งหนี่เหยียนเดินวนไปมารอบกายบุรุษสูงตรงหน้าอย่างพิจารณา เรียวแขนเล็ก ๆ ไขว้หลังไว้ดูราวกับวางอำนาจ“เจ้ายังมิได้บอกข้าเลยว่าเจ้าเข้ามาทำอะไรในตำหนักข้า” น้ำเสียงเล็ก ๆ ข่มขู่บุรุษร่างใหญ่ตรงหน้า เฉินฮั่วค่อย ๆ มองดูท่าทางนางก่อนจะทรุดตัวลง“พระสนม.. กระหม่อมสมควรได้รับโทษ เป็นเพราะกระหม่อมโง่เขลาเบาปัญญาหลงเข้าตำหนักผิด”“ตำหนักผิด..เจ้าเนี่ยนะ องครักษ์มือหนึ่งจวนตระกูลหลิวจำตำหนักนายหญิงตนมิได้” จิ้งหนี่เหยียนยกมือป้องปากพร้อมกับหัวเราะออกมาเบา ๆ นางมิได้เชื่อในคำพูดเขาเท่าไหร่นักแต่เพราะท่าทางของเขามันช่างดูน่าขันเสียกระไรทำให้นางมิอาจกลั้นไว้ได้ เฉินฮั่วมองแววตานางอย่างไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาเอ่ยไปนั้นนางเชื่อเขาหรือไม่กัน“เช่นนั้นเจ้าก็ต้องได้รับโทษที่กล้าบุกตำหนักสนมฮ่องเต้” จิ้งหนี่เหยียนปลายตามองเฉินฮั่วอย่างเจ้าเล่ห์ หากนางใช้อุบายนี้ในการให้พานางออกไปเลือกซื้อชาชั้นดีคงจะดีไม่น้อย ตั้งแต่เด็กนางมิเคยได้ออกไปเที่ยวเล่นไหนมาก่อนด้วยเพราะการที่นางต้องวางตัวให้เหมาะสมกับการที่ได้เป็นเนื้อคู่ของรัชทายาท ก่อนจะกลายมาเป็นสนมเอกในวัง“พระสนมมีเรื่องใดได้โปรดรับสั่งกระหม่อมได้เลย ขอแ