เมื่อข้าเกิดใหม่เป็นภรรยาตัวร้ายฮ่องเต้

เมื่อข้าเกิดใหม่เป็นภรรยาตัวร้ายฮ่องเต้

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-16
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 Peringkat. 2 Ulasan-ulasan
54Bab
4.8KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

'พระสนม เจ้าเป็นสนมของเจิ้นใยเจิ้นจะทำเจ้าไม่ได้' ร่างบางพยายามยันร่างแกร่งของเขาอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับ ซ้ำเขากลับรัดร่างเธอแน่นราวกับให้จมหายไปกับแผลงอกกำยำของเขาเสียให้ได้

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

Suara gemuruh seketika memekakkan telinga.

Lianhua tak tahu di mana dirinya. Dinding kereta berguncang, tanah bergetar, dan ringkikan kuda memecah udara.

Kereta kuda oleng hebat, nyaris terbalik. Dari luar terdengar teriakan panik para prajurit, lalu suara batu-batu besar berguling dari puncak tebing.

“Ada... apa ini?” napasnya terengah, matanya menatap tirai merah yang berayun liar. Tanah bergetar di bawah kaki, udara penuh debu.

Seseorang berteriak memanggilnya, tapi suaranya terdengar jauh, seperti datang dari balik air. Ia mencoba membuka pintu, namun tertahan.

Brak!

Sesuatu menimpa atap kereta, membuat tubuhnya terlempar ke sisi lain.

Cahaya kilat menyambar, memperlihatkan wajahnya sendiri di cermin kecil—pucat, mata melebar, darah menetes di pelipis.

“Ini... mimpi?” bisiknya.

Sebelum sempat bernapas lagi, suara retakan keras menggema. Kereta terguncang, dunia seakan terbalik—lalu semuanya gelap.

Cahaya putih menyilaukan matanya. Ia mendengar sesuatu berdenting—bel sekolah.

Xiao Lianhua membuka mata, duduk dengan tegak, memperhatikan sekelilingnya yang ramai. Bel pulang berbunyi lagi, menandakan pelajaran berakhir.

Guru meninggalkan kelas sambil berpesan, “Kau tidur sepanjang pelajaran. Kerjakan halaman 87 sampai 92, besok harus selesai.”

Xiao Lianhua mengeluh, disambut tawa teman-temannya. Tapi dia tak begitu peduli, hanya memikirkan satu hal setelah bangun dari tidur nakal itu.

“Mimpi apa yang barusan itu…,” gumamnya pelan.

“Lianhua, hari ini jadwal piketmu,” ujar Ye Xi, sahabatnya yang sudah menemaninya sejak panti asuhan.

“Ah, iya. Kau bisa pulang duluan.”

“Aku menunggumu saja. Sekalian baca novel yang kau rekomendasikan,” jawab Ye Xi.

“Itu, ya… silakan.” Lianhua menyapu kelas, masih memikirkan mimpi anehnya.

“Mimpi yang barusan… sepertinya dari novel yang kau baca itu, kan?”

“Kau bilang apa?” Ye Xi menoleh.

“Tidak, aku bermimpi jadi NPC paling tragis dari novel itu.”

“Benarkah?”

***

Pats.

Ye Xi mematikan ponselnya dan menjatuhkan kepala di meja. “Benar-benar novel membosankan.”

Lianhua menoleh. “Bagian mana yang bosan?”

“Semua alurnya. Setelah ini Yongle akan pergi ke Kekaisaran Fuyue, menikah, dan mendapat suami tampan tapi dingin. Benar, kan?”

Xiao Lianhua menyeringai lebar. “Kalau tidak tampan, tidak mungkin aku merekomendasikannya padamu.”

“Dan nanti dia akan didiskriminasi sebagai rakyat negeri musuh, kan?”

“Kau belum baca sepuluh bab pertama, Ye Xi. Jangan buru-buru menilai.”

“Aku maniak cerita kerajaan, tahu? Tapi kalau menurutmu bagus, aku akan mencoba percaya,” ucap Ye Xi sambil membuka ponselnya lagi.

“Percaya saja. Lihat ilustrasinya—Lin Mulan dan Yan Haoxuan. Sempurna, kan?”

Ye Xi terkekeh. “Oke, sepertinya aku harus lanjut.”

“Omong-omong,” katanya sambil melangkah keluar kelas, “bermimpi jadi Lin Ruyue rasanya pasti mengerikan.”

Lianhua berhenti.

Hal yang ia lihat dalam mimpi itu tidak ada di novel.

Kecelakaan Lin Ruyue hanya disebut sebagai ‘tanah longsor biasa’.

Tapi mimpi tadi... terlalu nyata. Ia benar-benar seperti berada di dalam kereta itu.

“Memang mengerikan kalau dipikir,” bisiknya pelan.

Bel pulang sekolah sudah lewat lima belas menit. Ye Xi menunggu Lianhua selesai membersihkan kelas. Bosan, ia membaca lagi novel yang direkomendasikan Lianhua.

Dalam perjalanan pulang, langit sudah jingga.

“Lebih baik simpan dulu ponselmu, Ye Xi. Kita mau menyebrang,” kata Lianhua.

“Tidak, ini salahmu. Kalau aku mati tertabrak, salahmu karena menyuruhku membaca novel ini.”

Lianhua hanya tertawa, memastikan Ye Xi berjalan aman meski masih menatap layar.

“Kita menyebrang dua menit lagi.”

“Baiklah,” jawab Ye Xi, tapi malah melangkah lebih dulu.

Lianhua refleks menatapnya. Tubuhnya mematung sesaat saat melihat truk besar melaju kencang.

“Ye Xi!”

Klakson meraung. Semua orang menjerit.

‘Kalau aku mati, itu salahmu,’ terngiang ucapan Ye Xi di kepala.

Tanpa pikir panjang, Lianhua berlari dan menariknya ke belakang.

BRAK!

Lengang.

Tubuh Lianhua terhempas. Dunia berputar. Segalanya merah.

‘Ah… aku mati rasa.’

Suara-suara berbaur: tangisan Ye Xi, jeritan orang-orang, langkah tergesa.

“Lianhua …, jangan menutup matamu sekarang tolong, sebentar lagi, bertahanlah.”

“Panggil ambulans!”

‘Aku baik-baik saja... syukurlah bukan dia yang mati.’

Pandangan Lianhua mengabur. Suhu tubuhnya turun.

Satu tarikan napas terakhir, lalu gelap.

Hening.

Di tengah kegelapan itu, ia seolah mendengar sesuatu—lonceng kecil yang berdering lirih, jauh di kejauhan.

Cahaya samar muncul dari celah hitam, seperti sinar matahari yang menembus lubang dinding. Ia ingin meraihnya, tapi tubuhnya terasa ringan, melayang tanpa arah.

Dan dari dalam kabut itu, suara-suara asing mulai terdengar.

“Cepat bersihkan sisa makanannya.”

“Hei, apakah tidak apa-apa kita beristirahat dan makan siang tanpa membangunkan Tuan Putri?”

Lianhua mengerjap, tapi matanya kembali tertutup. ‘Tuan putri?’

“Apa katamu? Bukankah dia sendiri yang menolaknya dan berkata ingin tidur? Biarkan saja, kalau lapar juga pasti akan bilang.”

“Cepat, kita harus melewati pegunungan sebelum gelap.”

“Berapa hari lagi tiba di Kekaisaran Fuyue?”

‘Kekaisaran Fuyue?’ Sepasang mata itu benar-benar terbuka sekarang.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Anuluk Sangsri
Anuluk Sangsri
ชอบมากไม่ยืดเยื้อ
2026-04-04 23:48:56
1
0
sureerat.jr
sureerat.jr
สนุกอยากให้ลงจนจบเร็วๆ
2026-02-04 14:19:23
2
0
54 Bab
บทนำ
“ว้าย!!! ช่วยด้วยค่าาา ช่วยด้วย!! มีคนตกน้ำ” เสียงสั่นสะเทือนจากผิวน้ำได้ยินแว่ว หากแต่ร่างที่จมกลับไม่สามารถที่จะดันตัวพุ่งขึ้นมาได้ ใครจะคิดว่าภายใต้ท้องน้ำแห่งนี้จะมีกระแสน้ำวนอยู่เบื้องล่าง เธอพยายามเต็มที่อย่างมีสติแต่กลับทำอะไรไม่ได้ลมหายใจที่เริ่มหมดแรงกลั้นถูกปล่อยออกมาเฮือกสุดท้ายก่อนจะหมดแรง“หมายเลขต่อไป” เสียงเรียกลำดับแถวแม้น้ำเสียงจะราบเรียบไม่เปล่งตะโกน แต่กลับก้องกังวานราวกับลำโพงลูกใหญ่“เจ้าเป็นอะไรตาย” ร่างขาวซีดยืนมองชายแก่หนวดยาวที่กำลังเอามือลูบไล้อย่างพอใจ ดวงตากลมเหม่อมองก่อนจะได้สติ“ฉะ..ฉันตายแล้วหรือคะ” เธอถามชายแก่ที่ยังคงเอามือลูบเคราของเขา“ก็ใช่นะซินังหนู เอ็งนะตายแล้ว”“ฉันจำได้ว่า…..” หลิวหลิวยืนนึกถึงภาพสุดท้ายก่อนที่จะมายืนอยู่ตรงนี้ เธอจำได้ว่าตอนนั้นเธอเดินไปเช่าหนังสือนิยายจากร้านใกล้ ๆ บ้านแต่เพราะเวลาใกล้ค่ำ เธอเลยรีบคว้าหนังสือเช่ากลับมาอ่านต่อ แต่ระหว่างทางต้องผ่านทางข้ามแม่น้ำเส้นหลักประจำ ซึ่งเธอเองก็ชอบมานั่งอ่านหนังสือเล่นแถว ๆ นี้ แต่ตอนนั้นช่วงที่เธอเดินผ่าน จำได้ว่ากำลังอ่านหนังสือนิยายอย่างตั้งใจเพียงเนื้อหากำลังเข้มข้น อยู่ ๆ ก็มีร่า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1 ข้าคือสนมซูเฟย
{ยามเฉิน} 07.00-08.59 น.“พระสนมพระอาการเป็นเช่นไรเพคะ” หลิวหลิวเริ่มรู้สึกตัวอีกครั้ง สติของเธอสามารถรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดีดวงตาเรียวหงส์หันมองไปรอบ ๆ ราวสำรวจสิ่งของเครื่องใช้ ต่าง ๆ ที่ดูแปลกตา หลิวหลิวถูกพัดนำดวงวิญญาณห้วงสุดท้ายของจิตสำนึกเธอมายังร่างที่ไร้ดวงจิต แต่ว่าดวงจิตของเธอนั้นแทนที่จะกลับไปสู่ร่างเดิม กลับถูกพัดพามายังร่างของหญิงสาวอีกคน‘นี่เรามาอยู่ยุคไหนกันละเนี้ย..ทำไมทุกสิ่งอย่างรอบตัวถึงดูแตกต่างราวคนละยุคละสมัยอย่างนี้นะ’ ร่างเล็กยันตัวลุกก่อนจะเอนศีรษะอิงกับเตียงนอน เธอหันจ้องมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงใบหน้ารูปไข่แววตาส่งยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะบิดผ้าสีขาวสะอาดจากอ่างทองเหลืองขนาดพอเหมาะ มือเล็ก ๆ ของนางยกขึ้นบรรจงสัมผัสเช็ดใบหน้าเธออย่างเบามือ"ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนช่วยบอกได้ไหมคะ" หลิวหลิวเอื้อนเอ่ยออกมาแม้แต่น้ำเสียงของเธอก็ดูต่างออกไปราวกับเป็นคนละคน“พระสนม!! พระสนมรู้ไหม ตอนที่พระองค์ตกลงไปในสระบัวนั่น หม่อมชั้นเกือบจะกระโดดลงตามพระสนมเสียแล้ว โชคดีที่องครักษ์เฉินเห็นเข้าจึงช่วยพระสนมได้ทันนะเพคะ”“องครักษ์เฉิน?” หลิวหลิวหลุดเอ่ยเ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 ชายชุดดำ
หลังจากที่ร่างกายเริ่มรู้สึกกระปรี้กระเปร่า หลิวเซียงเอ๋อร์ยันกายลุกขยับออกจากเตียงพร้อมทำท่าบิดไปมา“ตายแล้ว!! พระสนมทรงทำท่าอะไรเพคะ” หลินเสียงรีบเอ่ยปรามขณะที่นางเดินยังไม่พ้นธรณีประตูด้วยซ้ำ “ก็บิดขี้เกียจไงเจ้าไม่รู้จักหรือ” หลิวเซียงเอ๋อร์ทำหน้าสงสัยนางไม่รู้ว่าสตรียุคนี้จะอ่อนช้อยไปไหนกันรักษากิริยามารยาทแม้ยามอยู่ในห้องหอส่วนตัวก็ตาม “ขี้เกียจ? พระสนมเหตุใดทรงพูดไม่ไพเราะเช่นนั้นเพคะ” หลินเสียงเอ่ยถามระคนสงสัย นางไม่เคยเห็นสนมตนจะลืมกริยางดงามแม้ยามนอนนางก็จะบรรจงเอนกายอย่างสง่างาม“ก็มันขี้เกียจจริง ๆ แล้วก็น่าเบื่อมากด้วย ตั้งแต่เราลุกมายังมิได้ก้าวออกจากตำหนักไปไหนเลย” หลิวเซียงเอ๋อร์ทำปากเบ้ตึงสายตามองหลินเสียง“เช่นนั้นพระสนมจักเข้าเฝ้าฮ่องเต้ใช่หรือไม่เพคะ” หลินเสียงถามอย่างใคร่รู้เพราะปกติแล้วยามที่นางลุกจากเตียงจะเอ่ยถึงฮ่องเต้เป็นคนแรก“ไม่..เราจะออกไปเที่ยวชมตลาด เจ้าว่าดีหรือไม่” หลิวเซียงเอ๋อร์เอ่ยชวนหลินเสียงที่กำลังเตรียมน้ำล้างหน้าให้นาง“หม่อมชั้นว่าพระสนมควรเข้าเฝ้าฮ่องเต้ก่อนดีหรือไม่เพคะ” “ทำไมเราต้องเข้าเฝ้าก่อนด้วยหล่ะ ในเมื่อฮ่องเต้ก็ทรงมีสนมมากมายใส่
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 พบฮ่องเต้
​ {ยามเว่ย}13.00 - 14.59 น. หลิวเซียงเอ๋อร์ทอดกายเดินชมสวนดอกโบตั๋นที่กำลังออกดอกเบ่งบานอวดความสวย เธอค่อย ๆ ย่อกายลงพร้อมสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ พลางเผยยิ้มอย่างพอใจ“ถวายพระพรสนมหลิวซูเฟยเพคะ” สตรีร่างบางที่ยืนอยู่ตรงด้านหน้าเธอ ส่งยิ้มเล็กน้อย หลิวเซียงเอ๋อร์ยันตัวรีบลุกยืนก่อนจะพยักหน้ารับ‘แล้วนี่ใครล่ะเนี้ย’ หลิวเซียงเอ๋อร์จ้องมองหน้าเรียวงามดั่งรูปไข่ ดวงตากลมสวยเหมือนกลีบท้อแรกแย้ม เธอคาดเดาไม่ได้เลยว่าหญิงงามตรงหน้านี้เป็นสนมคนใดกัน“หลินเสียงถวายพระพร พระสนมจูเสียนเฟยเพคะ” หลินเสียงที่เดินกลับมาจากห้องเครื่อง หลังจากจัดเตรียมน้ำชาและขนมให้นายสาวได้พักชมดอกโบตั๋น ‘อ้อ..จูเสียนเฟย ภรรยาเยอะดีจริง ๆ ฮ่องเต้องค์นี้...แต่เดี๋ยวนะ งั้นนางก็คือนางเอกในโลกนี้ซิ มิน่าหน้าตาผิวพรรณผุดผ่องออร่าเปล่งประกายเชียว’ หลิวเซียงเอ๋อร์จ้องอย่างลืมตัวด้วยแววตาเยียดยิ้มพร้อมท่ายืนสง่าดุจนางพญา“พระสนมหลิวท่านอาการดีแล้วหรือเพคะ เห็นเหล่านางกำนัลบอกว่าท่านสลบไปนานถึงสามวันด้วยกัน” จูเสียนเฟย หรือจูเหมยฮวาก้มหน้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกำลังหวาดกลัวในท่าทางของนาง“เราดีขึ้นแล้วสนมจูมิต้องเป็นห่วง นาง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 หอคณิกา ภาคแรก
หลิวเซียงเอ๋อร์เดินวนไปมาหน้าห้องหอในตำหนักซูฮวากง ร่างบางเดินกระสับกระสายจนคนมองต้องรู้สึกเวียนศีรษะ“พระสนม..พระองค์เดินแบบนี้มานานแล้วนะเพคะ”“เรากำลังใช้สมาธิอยู่นะซิ ขอเราอยู่คนเดียวซักพักได้ไหมเจ้าออกไปก่อน” หลิวเซียงเอ๋อร์หยุดหันมองหลินเสียงที่กำลังนั่งมองเธอ“งั้นหม่อมชั้นจะออกไปอยู่ข้างนอกห้อง หากพระสนมต้องการสิ่งใดเอ่ยเรียกหม่อมชั้นได้นะเพคะ” หลินเสียงพูดจบก็ถอยหลังออกประตูไม้ใหญ่นั้นไป จวบกับองครักษ์เฉินฮั่วกลับมาพอดี“แม่นางหลิน พระสนมทำอะไรอยู่หรือ”“พระสนมทรงเดินไปแล้วก็เดินมา”“เดินไปแล้วเดินมา? ”“เจ้าค่ะ” หลินเสียงไม่พูดต่อเธอทรุดตัวลงโต๊ะหินอ่อนศาลานอกห้องหอของสนมซูเฟยก่อนจะนั่งเอามือเท้าคางเฉินฮั่วนึกสงสัยแต่ก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปหากไม่มีเสียงเรียกหรือสิ่งผิดปกติใด ๆ เขาแทบไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามา ณ ที่แห่งนี้เลยเสียด้วยซ้ำหากมิเพราะเสนาบดีหลิวเป็นคนสั่งให้เขามาค่อยอยู่ปกป้องนาง“หลินเสียงข้านึกออกแล้ว” หลิวเซียงเอ๋อร์วิ่งเปิดประตูใหญ่หน้าห้องหอ“พระสนม!!” หลินเสียงตกใจที่จู่ ๆ หลิวเซียงเอ๋อร์ก็วิ่งมาเปิดประตู นางรู้ว่าตั้งแต่ที่สนมหลิวซูเฟยฟื้นหลังจากตกน้ำนั่นท่าทางก็ร
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 หอคณิกา ภาคจบ
ฮ่องเต้หนานรั่วหานยามนี้เป็นนายโลมชั้นหนึ่งของหอคณิกาผู้ที่ถูกเข้าใจผิดเป็นฉินม่อซีถูกนำพามายังห้องส่วนตัวชั้นสอง แสงไฟจากตะเกียงถูกจุดไว้ตามมุมต่าง ๆ ร่างขาวนวลตัดสีแดงของชุดนั่งจิบสุราใบหน้าแดงระเรื่อหากแต่พอครองสติได้ดี หลิวเซียงเอ๋อร์ยกยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเรียกพร้อมกวักมือเล็ก ๆ นั่น“มา มา มา คุณชายฉินท่านอย่าได้กังวลข้าเพียงแค่ชื่นชอบเสียงพิณที่ท่านดีดมิได้หวังสิ่งใดเลย” หลิวเซียงเอ๋อร์รีบเอ่ยเจตนาตนอย่างชัดเจนเธอมาที่นี่เพราะต้องการตีสนิทผูกมิตรกับเขาเพื่อวันหน้าจะพอหาข้อมูลได้บ้าง หากแต่บุรุษตรงหน้าเงียบไม่มีเสียงเอื้อนเอ่ยใด ๆ ออกมา ใบหน้าถูกปกปิดด้วยผ้าบางจับจ้องแววตาได้เพียงราง ๆ หลินเสียงนั่งลงข้างกายบ่าวก่อนจะนำพัดขึ้นมาพัดวีให้เธอ“คุณชาย ท่านกังวลข้าหรือ”“........” หลินเสียงชะโงกใบหน้ามองบุรุษนั่นด้วยความไคล้รู้ก่อนจะทรุดตัวลงที่พื้นพร้อมก้มหน้ามองพื้น“เป็นอะไรหลินเสียง” หลิวเซียงเอ๋อร์หันมองหลินเสียงอย่างแปลกใจในท่าทาง“คุณชายฉิน ข้าขออภัย” พูดจบร่างบางลุกเอื้อมมือจับผ้าปิดบังใบหน้าออก ก่อนที่ดวงตายาวเรียวจะเบิกกว้าง“ฝะ…ฝ่าบาท? ” หลิวเซียงเอ๋อร์รู้ว่าฮ่องเต้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 คืนส่งตัว
ท้องฟ้ายามราตรีที่ดูสว่างไสวด้วยดวงดาวเปล่งแสงเป็นประกายเต็มท้องฟ้าหากแต่จิตใจนางยามนี้กลับร้อนรนยิ่งกว่าโดนเปลวไฟ หลิวเซียงเอ๋อร์นั่งมองดวงหน้าน้อย ๆ ของเธอยามนี่เริ่มคุ้นตา หากแต่ใจนางกลับสั่นไหวราวสายน้ำที่ถูกหยดฝนเทกระหน่ำ“พระสนมสวยที่สุดแล้วเพคะ” น้ำเสียงอ่อนโยนของหลินเสียงดังขึ้นข้างใบหูอย่างชัดเจน หากแต่เธอกลับไม่รู้สึกยินดีในคำป้อยอนี้“เหตุใดฝ่าบาทจึงเลือกเรา” หลิวเซียงเอ๋อร์ขมวดคิ้วอย่างหาข้อยุติมิได้‘ในบทก็ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องเข้าหอ หรือเพราะสนมซูเฟยไม่ได้ตายตั้งแต่ต้นเรื่องเนื้อหาจึงได้เปลี่ยนแปลง’ ดวงตาเรียวหงส์แต่งแต้ม ริมฝีปากอิ่มถูกระบายแต่งจนสวยงาม“พระสนมได้เวลาส่งตัวแล้วเพคะ” ร่างเล็กย่อกายถอยหลังสองก้าวก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูต้อนรับสตรีวัยกลางคนที่เข้ามาพร้อมกับเหล่ากำนัลอีกหกนาง“เหลียนมามา ข้าเตรียมยาบำรุงไว้ให้พระสนมแล้วเจ้าค่ะ”“ดี..เด็ก ๆ ถอดชุดพระสนมและนำผ้านี้ห่อกายนางไว้ให้ดี” เหลียนมามาจับผ้าสีขาวสะอาดตาส่งให้นางกำนัล“เดี๋ยว..พวกเจ้าจะต้องถอยชุดข้าทำไมกัน”“พระสนม…ท่านย่อมรู้ดีขนบธรรมเนียมประเพณีเป็นเช่นไรท่านก็เคยเรียนมาแล้ว”‘เรียนอะไรฉันไม่เคยได้เรี
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 ผู้ต้องสงสัย
ร่างบางถูกหามส่งกลับตำหนักเมื่อยามโฉ่ว1นางรอดมองออกจากหน้าต่างเกี้ยวที่นำมาส่ง หลิวเซียงเอ๋อร์จ้องมองเงาของใครคนหนึ่งยืนใต้ต้นดอกเหมยที่กำลังบานสะพรั่งสะท้อนแสงจันทร์ยามราตรี บุรุษร่างสูงยืนพิงลำต้นสูง สายตาทอดมองดูไร้จุดหมายอย่างเหม่อลอย“เฉินฮั่ว” หลิวเซียงเอ๋อร์เปล่งเสียงเรียกเขาจากด้านหลัง ที่ยามนี้เธอได้จัดแจงชุดไว้อย่างเรียบร้อยอีกครั้ง“พระสนม..” เฉินฮั่วยกมือคารวะมองดวงตายาวเรียวที่จับจ้องมาที่เขาราว แววตานางยามนี้ดูช่างเหมือนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อีกครั้ง นานแล้วที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นแววตาเช่นนี้อีกครั้ง“ท่านมีเรื่องใดไม่สบายหรือไม่” หลิวเซียงเอ๋อร์เอ่ยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย“กระหม่อมมิมีสิ่งใดต้องไม่สบายใจ หากแต่คืนนี้แสงจันทร์ช่างงดงามว่าทุกคืนนัก” หลิวเซียงเอ๋อร์เงยหน้ามองดวงจันทร์ที่ทอแสงประกายนวล เพียงแต่ดวงจันทร์ที่เธอมองเห็นกลับเป็นดังเช่นทุกวันเหตุใดเฉินฮั่วจึงมองว่างดงามกว่าทุกวัน “ข้าว่าทุกวันพระจันทร์ก็ส่องแสงงดงามดังเช่นทุกวัน มิใช่หรือ” ร่างบางหยุดยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ร่างสูงใบหน้าแหงนมองดวงจันทร์ที่เต็มดวงกลางท้องฟ้ายามมืดมิด“ยามที่คนเรามีความสุขสิ่งที่เคยมองเหมือ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 ถูกลอบสังหาร
-คืนวันเทศกาลหยวนเซียว (เทศกาลโคมไฟ) -แสงไฟสว่างที่ประดับประดาไปด้วยโคมไฟหลากสี บ้างก็แขวนไว้ตามกิ่งไม้ ชายคา ร้านค้าต่าง ๆ มากมายคึกคักกว่าทุกครั้งผู้คนเบียดเสียดส่งเสียงปะปนไปกับดนตรีการแสดง“พระสนมสวมอาภรสีแดงแล้วสวยยิ่งนักเพคะ” นางกำนัลนางหนึ่งเอ๋ยชมขณะที่กำลังจัดแจงกับอาภรณ์บนกายนางอย่างพิถีพิถัน เทศกาลหยวนเซียวเป็นเทศกาลสำคัญเหมือนเป็นวันปีใหม่ของชาวจีนที่มีมาช้านาน หลิวเซียงเอ๋อร์รู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก“พระสนมเสร็จแล้วหรือไม่” เสียงของเหลียนมามาที่ดังมาแต่ไกลจนเหล่ากำนัลเริ่มมือไม้สั่นด้วยความกลัว ร่างอวบอ้วนค่อย ๆ เปิดประตูห้องหอก่อนจะเดินมาย่อกายคาราวะนาง“ถวายพระพรสนมหลิว ยามนี้ฮ่องเต้ทรงพร้อมแล้วหม่อมชั้นได้จัดเกี้ยวร่วมขบวนให้พระองค์ร่วมกับสนมจูแล้วเพคะ” หลิวเซียงเอ๋อร์พยักหน้ารับพร้อมกับยกมือห้ามเหล่ากำนัลให้หยุดแต่งตัวให้นางขบวนเกี้ยวของฮ่องเต้และฮ่องเฮาพร้อมด้วยเหล่าองค์หญิงองค์ชาย และสนมได้เคลื่อนออกไปยังคฤหาสน์กลางลานพลับพลาที่ถูกจัดเตรียมไว้ยามที่มีการจัดเทศกาลสำคัญ หรือไว้ต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง เหล่าชาวบ้านได้เห็นก็คุกเข่าลงต่างกู่ร้องแสดงความเคารพ“ขอฮ่องเต้ทรงพระ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 ความสงสัย
หลิวเซียงเอ๋อร์ที่ตอนนี้ได้กลับถึงตำหนักซูฮวากงอย่างปลอดภัยโดยมีองครักษ์เฉิน และหลินเสียงค่อยดูแลนางตลอดทาง ร่างบางสั่นราวผืนน้ำสะเทือน เหตุการณ์ต่าง ๆ สำหรับค่ำคืนนี้ถือว่าหนักหนาสำหรับสตรีตัวเล็ก ๆ เช่นนาง หลิวเซียงเอ๋อร์ได้แต่ภาวนาให้ภาพต่าง ๆ ที่เธอเห็นได้ลบออกไปจากความทรงจำนางเสีย แต่ก็ดูเหมือนจะยากนัก หลินเสียงเอื้อมมือโอบกอดร่างนางไว้แม้ตัวเองจะคงสั่นผวาไม่ต่างกัน เฉินฮั่วนั่งมองสตรีสองนางกกกอดกันอย่างหวาดกลัวแต่ก็ไม่สามารถที่จะปลอบขวัญนางไปได้มากกว่านี้ เขาลุกอุ้มซ้อนตัวสนมหลิวซูเฟยก่อนจะก้าวพานางไปส่งยังห้องบรรทม เหล่านางกำนัลเห็นใบหน้าซีดขาวต่างรีบกุลีกุจอพากันตระเตรียมน้ำท่าอาบก่อนจะพาร่างบางหายไปในห้องอาบน้ำราวหนึ่งเค่อ(2) นางถูกผลัดเปลี่ยนประทินโฉมอีกครั้ง หลินเสียงประคองร่างนางก่อนจะนำเครื่องยาหอมส่งให้นาง“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถอะ” หลิวเซียงเอ๋อร์ผินหน้ามองร่างสูงที่ยังคงยืนมองนางอยู่ข้างเตียง“พระสนม..ทรงบรรทมเถิดข้าสัญญาว่าข้าจะไม่ไปไหน หากพระสนมต้องการสิ่งใดโปรดเอ่ยเรียกข้า” เฉินฮั่วมองหน้าซีด ๆ ของนางที่ยามนี้ช่างน่าสงสารนักเขารู้สึกโมโหตัวเองหากไม่มัวหล
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status