All Chapters of เมื่อข้าเกิดใหม่เป็นภรรยาตัวร้ายฮ่องเต้: Chapter 41 - Chapter 50

ท้องตลาดที่เต็มไปด้วยผู้คน เสียงร้องเรียกลูกค้าของพ่อค้าแม่ค้าส่งเสียงดังไม่ขาดสาย หลิวเซียงเอ๋อร์รู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เห็นภาพด้านหน้าเธอ กลิ่นหอมของอาหารนานาชนิดที่ตั้งเรียงรายสองข้างทาง แม้ยามนี้จะไม่มีเฉินฮั่วคอยคุ้มกันให้แต่ได้ฮ่องเต้หนุ่มรูปงามเดินตามหลังก็รู้สึกดีไม่น้อย หลิวเซียงเอ๋อร์ปลายตามองร้านค้าต่าง ๆ อย่างมีความสุขใบหน้าเธอฉายไปด้วยรอยยิ้มชายหนุ่มที่พบรอยยิ้มเธอต่างก็อดหันมองมิได้จนหนานรั่วหานต้องรีบเดินนำเธอหนึ่งก้าวก่อนจะใช้ความสูงของเขาบดบังรอยยิ้มนั่น“คุณชาย..ข้าเมื่อยแล้วเราแวะโรงเตี้ยมหน่อยมิได้หรือ” ร่างบางหยุดยืนมองโรงเตี้ยมเล็ก ๆ ด้านข้างที่มีผู้คนอยู่อย่างหนาแน่น หนานรั่วหาน มองไปยังด้านในโรงเตี้ยมก่อนจะหันมองเธออีกครั้ง“ข้าว่าเราไปที่หอตั้งรี่ฮวามิดีกว่าหรือ” เขาพยายามเบนความสนใจเธอด้วยเพราะโรงเตี้ยมเบื้องหน้าเป็นโรงไม้ห้องเดียวที่มีแต่ผู้คน รวมถึงบุรุษด้านข้างที่กำลังนั่งดื่มสุราดูมิน่าวางใจได้“ทำไมกัน..หรือว่าคุณชายมิสามารถดื่มกินเยี่ยงชาวบ้านธรรมดาได้” เธอกระซิบเสียงรอดไรฟันพร้อมยกยิ้มกริ่มที่มุมปาก“มิใช่ข้าดื่มกินเยี่ยงชาวบ้านมิได้ แต่ข้ากลัวเจ้

หลิวเซียงเอ๋อร์ลืมตาตื่นขึ้นอย่างมึนงงเส้นผมดำเงาที่กระจายปกคลุมใบหน้า เธอจำได้ว่าตัวเองถูกจับขึ้นบนหลังม้าพร้อมด้วยบุรุษหนึ่งที่รั้งเธอไว้ก่อนที่เธอจะหมดสติไป กลิ่นอับเหม็นคละคลุ้งจนยกมือขึ้นปิดจมูกนัยน์ตาเรียวค่อย ๆ กวาดส่ายสายตาดูรอบ ๆ ห้องสีเหลี่ยมที่ไม่กว้างนัก แต่ลูกกรงเหล็กเบื้องหน้าที่ถูกปิดไว้ทำให้เธอต้องนึกทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้น“นี่เจ้า...เจ้านั่นแหล่ะ” หลิวเซียงเอ๋อร์เอาหน้าแนบกับลูกกรงที่เย็นและเต็มไปด้วยฝุ่น ก่อนจะกวักมือเรียกทหารผู้หนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่ด้านนอก เสียงเรียกดังสะท้อนแต่ก็มิได้มีคำตอบหรือเสียงใด ๆ ออกมาร่างบางย่นคิ้วราวสงสัย เธอรู้ดีว่าถูกจับตัวมาแต่เธอมิรู้ได้ว่าตอนนี้อยู่ที่ใดแน่‘ถ้าเป็นโลกของเรา ป่านนี้ตำรวจคงแกะรอยจีพีเอสได้อย่างแน่นอน’ หลิวเซียงเอ๋อร์นึกถึงความทันสมัยในโลกก่อนที่เธอยังคงเป็นหลิวหลิว พนักงานจ้างที่แทบไม่มีสวัสดิการใด ๆ หรือแม้กระทั้งวันหยุดที่แทบจะไม่มี สิ่งเดียวที่เยียวยาความสุขของเธอได้คือนิยายรักแสนหวาน เธอนั่งใช้มือเท้าคางนั่งชันเข่าราวกับใช้ความคิดเพื่อต้องหาวิธีช่วยเหลือตัวเองเสียก่อน แม้อยากปล่อยชีวิตให้ตนเองหลุดพ้นแต่ก็ห่วงเจ้าก้อนก

หลังจากที่ได้พักพอมีแรงทั้งหมดตระเตรียมที่จะออกเดินทางแต่ดูเหมือนทางฮ่องเต้เจียงฟู่จะรู้ตัวจึงได้ สั่งให้ปิดประตูเมืองและยังส่งกำลังทหารนับแสนนายออกล้อมจับพวกเขาไว้ หนานรั่วหานพยายามนึกหาวิธีแต่ดูเหมือนจะไร้ผลเพราะตอนนี้ทหารได้ตะเวนไปรอบ ๆ เมืองพร้อมกับรูปของหลิวเซียงเอ๋อร์ที่ถูกติดประกาศไปรอบแคว้นหูเย่ว ทุกคนต่างนั่งมองหน้ากันเพื่อระดมความคิดหาวิธีที่จะออกจากแคว้นหูเย่วให้ได้เสียก่อนที่ทหารจะติดตามมาพบพวกเขา เฉินฮั่วผูกรัดตัวเฒ่าแก่ร้านและลูกเมียของเขาไว้ แม้ใจเขาจะมิอยากทำร้ายคนพวกนี้แต่ด้วยเหตุจำเป็นจึงต้องลงมือ ขณะที่ทุกคนกำลังนั่งหาทางหลบเฉาอี้เทียนที่ติดตามหาเฉินฮั่วก็ได้มาเจอพวกเขาที่โรงเตี้ยมแห่งนี้เสียก่อน“องค์ชาย..” เสียงเรียกของเฉาอี้เทียนทำให้ทุกคนต่างจ้องมองไปที่เฉินฮั่วอย่างงุนงงก่อนที่เฉาอี้เทียนจะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้กับทุกคนได้ฟัง แม้เฉินฮั่วจะรู้ฐานะตนแต่เขาก็มิได้อยากกลับไป หากมิใช่เฉาอี้เทียนขอร้องด้วยสถานะการณ์ยามนี้ชาวบ้านต่างลำบากยากเข็ญเพราะถูกเอาเปรียบจากพวกขุนนางชั้นสูงที่ถูกให้ท้ายโดยฮ่องเต้เจียงฟู่เอารัดเอาเปรียบ และยังถูกดูหมิ่นเหยียดหยามหากบ้านใดที่มีบ

ไป่ฟางหรงวางหนานรั่วหานบนเตียงหนึ่งที่จัดไว้ไม่ต่างกับห้องนอนในวัง สิ่งของเครื่องใช้ที่ตกแต่งต่างก็เหมือนกับของใช้ภายในวัง หลิวเซียงเอ๋อร์ยืนมองด้วยความสนใจเธอคิดไม่ถึงว่าแท้จริงแล้วไท่เฟยที่หายตัวไปนับสิบปีจะปลีกตัวมาอยู่ในถ้ำหลังองค์พระประทานของวังหลวงแห่งนี้ได้ เธอยืนมองจนซูมาม่าที่ยืนรินน้ำชาต่างก็กระแอ่มให้เธอและหนานเว่ยรู้สึกตัว“ขอเชิญองค์หญิงทั้งสองเพคะ” ซูมาม่าไม่รู้สถานะของหลิวเซียงเอ๋อร์นางจึงเอ่ยเรียกเชื้อเชิญให้สตรีทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนกลางห้องโถง ทำให้หนานเว่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต้องรีบแนะนำตัวเอง“เราคือองค์หญิงหนานเว่ย ส่วนนี่คือพระสนมหลิวซูเฟย” หนานเว่ยเอ่ยแนะนำตัวเอง ซูมาม่าที่ได้ยินก็หันไปมองทางไท่เฟยที่ยังคงนั่งลงอยู่ข้างหนานรั่วหาน ก่อนที่แววตานางจะสั่นไหวขึ้น“เว่ยเว่ย..” ไท่เฟยเอ่ยเรียกอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงที่คุ้นเคย หนานเว่ยเดินตรงเข้าไปพร้อมโอบกอด“เสด็จแม่..ลูกคิดถึงเหลือเกินเพคะ” ภาพสุดท้ายที่นางจดจำได้คือเมื่อยามที่นางมีอายุเพียงเจ็ดขวบ ตอนนั้นนางยังเล็กไท่เฟยจึงมิได้พานางติดตามมาด้วย แต่ในช่วงตอนนั้นกว่าที่นางจะยอมละจากพระวรกายไท่เฟยได้ก็เล่นเอาเหล่าแม่

สิ้นราชโองการสละราชบัลลังก์ของฮ่องเต้หนานรั่วหาน เสียงว่ากล่าวที่ดังออกไปยังรอบ ๆ วังหลวงต่างก็วิพากษ์วิจารณ์ถึงที่มาที่ไปของการสละราชบัลลังก์ ทั้งเสียงที่กล่าวจะไม่รู้เรื่องจริงเสียเท่าไหร่ แต่คนที่หน้ากังวลใจมากกว่าตอนนี้คืออ๋องสี่ที่ได้รับฟังความจริงจากไท่เฟย แม้เขาเองจะรู้สึกผูกพันกับไท่เฟยไม่น้อยแต่ความรู้สึกหนึ่งที่เขารู้สึกหนักใจก็คือการที่รู้ความจริงว่ามารดาตนเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการวางยาพิษบิดาตน (ฮ่องเต้องค์ก่อน)“กระหม่อมอยากให้เสด็จพี่ทบทวนดูอีกครั้ง กระหม่อมมิอาจนั่งบัลลังก์นั้นได้” อ๋องสี่หนานเออร์หลงก้มหน้าคุกเข่าต่อหน้าทุกคนที่ตำหนักฮุ่ยหวง ความรู้สึกผิดแทนมารดาตนพรั่งพรูออกมา ฝ่ามือที่กำแน่นจนเห็นเป็นเส้นเลือดสีเขียวอมม่วงทำให้หนานรั่วหานยกมือประคองร่างพระอนุชาตนก่อนจะเอ่ย“เจิ้นคิดว่าเจ้าเหมาะสมแล้ว แม้ไม่สืบทอดยามนี้ยามหน้าเจ้าก็ต้องครองบัลลังก์นั่น”“แต่เสด็จพี่..”“ขอเพียงเจ้ายังคงรักษาปณิธานเสด็จพ่อ ดูแลรักษาประชาราษฎร์ให้สงบสุขร่มเย็นได้ดังที่เสด็จพ่อตั้งพระทัย” ฝ่ามือเรียวเล็กของไท่เฟยที่ค่อย ๆ วางลงบนฝ่ามือหนาของอ๋องสี่พลางลูบอย่างปลอบโยน“หลงเออร์..เจ้าอย่าเป