Semua Bab เมื่อข้าเกิดใหม่เป็นภรรยาตัวร้ายฮ่องเต้: Bab 11 - Bab 20

ร่างบางขยับกายเล็กน้อย มือเล็กลูบสัมผัสความเย็นไปที่เตียงนอน‘เขาคงออกไปก่อนรุ่งสางสินะ’ หลิวเซียงเอ๋อร์ปรือตามองไปรอบห้องหอไร้เงาฮ่องเต้หนุ่ม แม้ใจหนึ่งจะรู้สึกโล่ง แต่ใจหนึ่งกลับรู้สึกเปลี่ยวเหงา ร่างบางยันกายลุกนึกถึงเหตุการณ์ในช่วงคืนที่เพิ่งผ่านพ้นมา เธอนึกได้ว่าเฉินฮั่วได้เข้ามาที่ห้องหอนี้เช่นกัน อาจเพราะคิดว่าเธอมีภัยเขาจึงพลีพลามเข้ามาในห้องเธอในยามจังหวะนั้นได้“พระสนม..ทรงตื่นบรรทมแล้วหรือไม่เพคะ” น้ำเสียงคุ้นเอ่ยเรียกนางในยามเช้าอย่างตื่นเต้น“มีอะไรหรือ..”“องค์หญิงเจ็ดมาพบพระสนม รออยู่ที่ศาลาหน้าตำหนักแล้วเพคะ” น้ำเสียงตื่นเต้นของนางทำให้คนฟังพลางขมวดคิ้วตาม‘องค์หญิงเจ็ด? นี่เรายังต้องพบใครอีกบ้างนะ’ ภาพความคิดครั้งเก่าก่อนที่เธอจะมาที่แห่งนี้ก็ไม่เคยมีผ่านในความคิดนั้นซักครั้ง เพราะนี่คือตัวละครนอกที่ไม่มีเอ่ยเล่าอยู่ในนิยายที่เธอเคยอ่าน แววตาเรียวจับจ้องมองสตรีร่างสูงกว่าเธอไม่มากนัก แต่กลับดูสง่างามราวบุรุษ ริมฝีปากเรียวบางยกยิ้มทักทายจนเธอแปลกใจในท่าทางนาง แววตากลมราวกวา

ร่างสูงของสตรีคนหนึ่งยืนรอเธออยู่ด้านนอกห้องบรรทมพลางเร่งเร้า ด้วยการเดินไปเดินมาหน้าห้องทำให้เธอต้องรีบจัดแจงชุด หลิวเซียงเอ๋อร์ยืนมองตัวเธอผ่านเงาสะท้อนจากแผนทองเหลือง ร่างอรชรที่สวมชุดคล้ายคลึงบุรุษ มัดรวบผมตึงกลางศรีษะใบหน้ายามไร้เครื่องประทินโฉมกลับมองดูสดใส ผิวกายเรียบเนียนขับชุดสีครามเข้มให้ดูสว่าง“หลินเสียงพอแล้ว เราจะไปฝึกซ้อมมิได้ออกไปเที่ยวไหนมิต้องแต่งมากนัก” เสียงห้ามของเธอทำให้นางหยุดมือลง หลินเสียงมองนายหญิงตนอย่างสงสัยเหตุใดนางถึงมีวรยุทธ์จนสามารถที่จะฝึกสอนผู้อื่นได้ เพราะนางเองก็มิเคยออกห่างจากกายนางไปที่ใด“พระสนมท่านไปเอาวิชาวรยุทธ์นี้มาจากที่ใดกันหม่อมชั้นใคร่อยากรู้นัก” หลินเสียงเอ่ยถามอย่างสงสัย‘ฉันจะบอกได้ยังไง ว่าจากภพชาติเดิมที่ฉันเคยอยู่’ หลิวเซียงเอ๋อร์มองหน้ายกยิ้มกรุ่มกริ้มก่อนจะกระซิบบอกนาง“เราก็แค่จำเอาเวลาที่เฉินฮั่วฝึกไง” เธอโกหกหญิงสาวตรงหน้าเพื่อคลายความสงสัยให้นาง หากความจริงแล้วถ่วงท่าที่เธอใช้ก็ไม่ได้แตกต่างจากที่เฉินฮั่วใช้จริง ๆ เธอเองก็สงสัยเช่นกันเหตุใดเฉินฮั่วจึงรู้ท่าทางของศิลปะเทควันโดนี้“...เพคะ” หลินเสียงทำท่าพยักหน้ารับงก ๆ ราวกับเข

~ พิธีอภิเษกสมรสสนมเต๋อเฟย~             ลานกว้างหน้าพระราชวังถูกประดับไปด้วยช่อผ้าสีแดงสด เหล่านางกำนัลกำลังเร่งรีบจัดแต่งชุดให้เจ้าสาว ใบหน้านางยามนี้ฉายแววไปด้วยความสุข แม้นางจะมิเคยพบฮ่องเต้หนานรั่วหานคนนี้มาก่อนแต่เมื่อได้มาพบนางก็ยินดีพร้อมแต่งแม้ต้องอยู่ขั้นสนมนางก็รับได้ แม่สื่อจัดแต่งมงกุฎให้นางเป็นครั้งสุดท้าย“ฮ่องเต้เสด็จ!!..” เหิงกงกงที่ยืนอยู่หน้าตำหนักซูเฉียวกง เอ่ยตะโกนบอกกล่าวให้นางรู้ว่าพิธีส่งตัวได้เริ่มแล้ว ร่างสูงย่างลงจากเกี้ยวหลังใหญ่ ด้วยท่วงท่าสง่างามชุดสีแดงสะบัดตามแรงจังหวะก้าวเดิน“ข้ามีงานที่ต้องสะสางต่อฉะนั้นรีบเสร็จพิธี” ฮ่องเต้หนานรั่วหานเอ่ยบอกเหิงกงกง ชายชรายอบกายก่อนเร่งรีบวิ่งไปหน้าห้องหอนาง ร่างบางยามนี้นั่งนิ่งในใจกลับราวมีเสียงกลองตีกึกก้อง มือเล็ก ๆก็พลางสั่นด้วยความตื่นเต้นปนกลัวไปได้ ฮ่องเต้หนุ่มค่อย ๆ นั่งลงข้างนางก่อนจะยกผ้าปิดหน้าออก ใบหน้าอิ่มแหงนมองบุรุษตรงหน้าด้วยแววตากลมโตเขาขมวดคิ้วหนาก่อนจะหันไปหยิบยกสุรามงคลขึ้นดื่มรวดเดียวหมดก่อ

กลิ่นหอมของหมั่นโถวลอยแตะจมูกเล็กเชิดรั้นดังยั่วยุ ร่างบางหันมองพลางน้ำลายซอ หลิวเซียงเอ๋อร์สวมชุดสีพื้นไร้สีสัน ใบหน้าไร้การแต่งแต้ม เธอตั้งใจอีกครั้งที่จะออกมาข้างนอกวังหลวงในยามนี้เพราะด้วยเหตุการณ์ของชายชุดดำทำให้เธออยากรู้นักว่าแท้จริงแล้วเป็นกลุ่มกองกำลังลับนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับแคว้นหูเยว่หรือไม่ เธอจึงอาศัยช่วงที่ฮ่องเต้กำลังวุ่นในการตรวจสอบหาล่องลอยจากศพพวกนั้น เธอจึงใช้โอกาสหลบหลีกออกมาที่หอตั่งรี่ฮวาอีกครั้ง สตรีสองนางจูงมือกันเดินเข้าไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่คุ้นเคยก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะ“แม่นางเสี่ยวหง วันนี้คุณชายฉินมีแสดงหรือไม่” เธอเอ่ยถามอย่างเร่งรีบ สายตาสอดส่ายมองหาบุรุษรูปงาม“วันนี้คุณชายฉินมีแสดงไปแล้ว หากคุณหนูต้องการพบคุณชายฉินข้าย่อมเรียกให้ท่านได้” เสี่ยวหง หรือหงหว่านลี่ สตรีวัยกลางคนร่างอวบอัดผิวขาวดุจสำลียืนถือพัดพับสะบัดตีมือตนเบา ๆ นางยังจดจำได้ดีเมื่อครั้งที่เธอมาคฤหาสน์หลังนี้พร้อมเงินหลายตำลึงทอง“ดีข้ากำลังอยากฟังเสียงพิณคุณชายอยู่พอดี” หลิวเซียงเอ๋อร์ได้จังหวะพบบุรุษรูปงาม เธออยากเห็นนักว่าบ

รถม้าเคลื่อนตัวช้าลงร่างบางขยับกายขจัดความเมื่อยล้าออกไปก่อนจะค่อย ๆ ลุกก้าวลงร่างสูงยกมือประคองร่างบางยามก้าวเท้าวางลงอย่างคุ้นชิน หลิวเซียงเอ๋อร์เหลือบมองรอบ ๆ ประตูไม้หน้าคฤหาสน์สูงใหญ่ค่อยๆ ขยับเปิดออก ชายชราร่างผอมแห้งกรังเปิดประตูราวกับใช้กำลังที่ตนมีทั้งหมดประคองเปิดอย่างยากลำบาก“คาราวะผู้เฒ่าหลิน” เฉินฮั่วยกคำนับชายชราตรงหน้า พร้อมช่วยเขาเคลื่อนย้ายประตูใหญ่นั่น“ท่านพ่อข้าคิดถึงท่านมาก ๆ เลย” หลินเสียงอุทานขึ้นทันทีที่ชายชราเปิดประตูออก นางกระโดดสวมกอดชายแก่ตรงหน้าอย่างมิเขินอาย“เสี่ยวหลิน..ฮ่า ฮ่า นี่เจ้ามาได้เยี่ยงไรแล้วพระสนมเล่า” แววตาสีขุ่นเหลือบมองหาอย่างลางเลือน“ฮ่องเต้ทรงอนุญาตให้พระสนมกลับมาเยี่ยมเจ้าค่ะ ข้าเลยได้ติดตามกลับมาด้วย” หลินเสียงอธิบายก่อนจะหันไปมองเธอที่กำลังยืนมองอย่างงุนงง มิใช่เพียงเพราะเธอเพิ่งได้มาเห็นครั้งแรก แต่เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้เห็นมุมมองตัวละครหลิวซูเฟยที่ไม่ได้บรรยายลงหน้ากระดาษนั่นมากนัก เธอส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับชายชราตรงหน้าอย่างอ่อนโยน“ถวายพระพรสนมหลิวซูเฟยพ่ะย่ะค่ะ” ชายแก่โน้มตัวลงคาราวะ ผู้เฒ่าหลิน หรือหลินอู๋เป็นบ่าวรับใช้ที่ติดตามตร