All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 141 - Chapter 150

เสียงสะท้อนจากวาจาของวิหคปากแจ๋วยังคงดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาท ประดุจคำสาปแช่งจากขุมนรกที่ตามหลอกหลอน!"เอาออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้!"เพล้ง!สุรเสียงหวานแหลมที่อัดแน่นไปด้วยความเกรี้ยวกราดตวาดลั่น ฝ่ามือเรียวขาวผ่องตวัดฟาดถาดหยกดำที่บรรจุเศษซากเนื้อขาหมูอัคคีให้ปลิวละลิ่วกระแทกกำแพงศิลาแตกกระจาย! หยาดน้ำมันและเศษเนื้อร่วงหล่นเปรอะเปื้อนพื้นกระเบื้องทว่าอดีตบรรพชนจิ้งจอกหาได้แยแสความสกปรกเหล่านั้นไม่ ร่างระหงที่เคยนอนแผ่หลาอย่างเกียจคร้าน บัดนี้หยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยสองขาที่สั่นสะท้าน นัยน์ตาหงส์สาดประกายตื่นตระหนกขั้นสุดยอด"ทหาร! ไปแบก 'คันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ที่สุดในวังหลวง' มาตั้งไว้กลางห้องนี้เดี๋ยวนี้! หากชักช้าแม้แต่ครึ่งจิบชา ข้าจะสั่งตัดหัวพวกเจ้าทุกคน!"เหล่านางกำนัลและองครักษ์เงาที่ซุ่มซ่อนอยู่เบื้องนอกต่างสะดุ้งสุดตัว ไม่มีผู้ใดกล้าตั้งคำถามต่อพายุอารมณ์ของนายหญิงแห่งอเวจี เพียงชั่วก้านธูปมอดดับ องครักษ์เงาร่างกำยำแปดนายก็แบกหามคันฉ่องทองเหลืองโบราณขนาดมหึมา สูงจรดเพดานตำหนัก เข้ามาตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางห้องบรรทมด้วยความเร่งร้อน ก่อนจะรีบเร้นกายหายวับไปดุจฝูงผึ้งแตกรังแ

กลิ่นคาวโลหิตสีจางที่เพิ่งพุ่งพรวดออกจากริมฝีปากอวบอิ่ม ยังคงทิ้งร่องรอยขมฝาดลึกซึ้งไว้ที่โคนลิ้น ร่างระหงของอดีตบรรพชนจิ้งจอกทรุดฮวบโก่งตัวคุดคู้ ขดตัวเป็นก้อนกลมสั่นสะท้านอยู่บนฟูกไหมสวรรค์ หอบหายใจรวยรินประดุจมัจฉาขาดน้ำหยาดเหงื่อเย็นเยียบเกาะพราวทั่วกรอบหน้าล่มเมือง สภาพของสตรีผู้เคยหยิ่งทะนง บัดนี้ดูอเนจอนาถและหมดสิ้นซึ่งเรี่ยวแรง สติสัมปชัญญะที่เหลือเพียงน้อยนิดเริ่มทำงานอย่างหนักหน่วง สมองอันชาญฉลาดระดับปรมาจารย์แห่งคุนหลุนพยายามปะติดปะต่อจิ๊กซอว์แห่งความวิบัติ... อาการหิวโหยอย่างไร้ขีดจำกัดที่สั่งให้ร่างกายกลืนกินของวิปริตผิดมนุษย์มนา อารมณ์เกรี้ยวกราดที่แปรปรวนดุจพายุฤดูร้อน สัดส่วนรอบเอวที่ขยายใหญ่ขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัว และที่เลวร้ายที่สุด... มวลกระแสพลังอันบ้าคลั่งที่กำลังก่อกบฏฟาดฟันกันเองอยู่ภายในจุดตันเถียนเมื่อครู่นี้!ตรรกะแห่งวิถีคนขี้เกียจที่พยายามหลอกตัวเองอย่างสุดกำลังประมวลผลอย่างเฉียบขาด! นัยน์ตาหงส์สาดประกายกระจ่างแจ้ง ฉายแววเคียดแค้นพยาบาทไปยังทิศทางประตูตำหนักอันเป็นที่สถิตของประมุขมาร"เป็นเพราะเขาทั้งสิ้น!"สุรเสียงหวานสั่นสะท้านเค้นลอดไรฟัน "ม่อซาง... ไอ้จ

ความเงียบสงัดภายในตำหนักในสุดแห่งวังจันทราโลหิต ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงหอบหายใจกระชั้นถี่ประดุจผู้ป่วยโรคหอบหืดระยะสุดท้าย! อดีตบรรพชนจิ้งจอกทรุดตัวนั่งแหมะอยู่กลางรังนกขนาดยักษ์บนเตียงหยกเหมันต์หมื่นปี สองมือเรียวขาวผ่องกุมขมับที่กำลังเต้นตุบๆ สมองอันปราดเปรื่องระดับยอดฝีมือแห่งคุนหลุน บัดนี้กำลังขบคิดคำนวณจำนวนทายาทที่สลับซับซ้อนและสั่นคลอนวิถีชีวิตปลาเค็มโหดร้ายที่สุดในสามภพ!ก้อนแป้งแฝดสามตัวป่วนที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ข้างนอก บวกกับมวลกระแสปราณดุจมังกรคู่ที่กำลังเต้นตุบๆ สอดประสานกันอยู่ในจุดตันเถียน... ผลลัพธ์ที่ได้คือ 'ห้า' !สตรีปลาเค็มมีทายาทสายเลือดอเวจีถึงห้าคน!"ห้าคน... ลูกห้าคน..." สุรเสียงหวานสั่นสะท้านดุจใบไม้ต้องพายุเหมันต์ นัยน์ตาหงส์เบิกกว้างฉายแววหวาดผวาระดับวิญญาณแตกซ่าน "เวลาสิบสองชั่วยามในหนึ่งวัน... หากต้องแบ่งไปป้อนนม เช็ดมูลเน่าเหม็น และกล่อมเด็กทารกถึงห้าคน... เวลาสำหรับนิทราหลับใหลของข้าจะถูกหั่นแบ่งจนเหลือเพียงเศษเสี้ยวธุลี!"ความนึกคิดแห่งความเกียจคร้านล้างผลาญคำนวณผลลัพธ์ออกมาเป็นความพินาศย่อยยับ! วิถีชีวิตอันแสนสุขสบายที่อุตส่าห์ปูทางเอาไว้ด้วยการยอมศิโรราบต่

เสียงแหวกอากาศธาตุดังกัมปนาทประดุจดาวตกพุ่งทะลวงชั้นฟ้า! หมอนหยกเหมันต์สลักลายมังกรขนาดเขื่อง ซึ่งอัดแน่นไปด้วยความเคียดแค้นของสตรีผู้สูญเสียสิทธิในการจำศีล พุ่งแหวกมวลอากาศตรงดิ่งเข้าหาแสกหน้าของบุรุษผู้บุกรุกด้วยความเร็วที่แม้แต่สายฟ้ายังต้องหลีกทาง!ประมุขมารผู้เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูพร้อมรอยยิ้มเริงร่าและบัวหิมะบรรพกาลในมือ เบิกนัยน์ตาสีอำพันกว้างสุดขีด สัญชาตญาณราชันย์อเวจีที่ผ่านสมรภูมิเลือดมานับหมื่น สั่งการให้ร่างกายตวัดปราณทมิฬขึ้นเป็นโล่คุ้มกันโดยอัตโนมัติ ทว่า... ในเสี้ยวอึดใจที่พลังมฤตยูกำลังจะก่อตัว จอมมารพลันตระหนักได้ว่าผู้ที่ขว้างปาศัสตราหินก้อนนี้คือยอดดวงใจของตนเอง!หากเขากางม่านพลังอเวจีต้านทาน แรงสะท้อนกลับอันมหาศาลย่อมกระแทกเรียวนิ้วขาวผ่องของสตรีบนเตียงหยกจนกระดูกแหลกละเอียด!ปราศจากการลังเลแม้แต่ครึ่งลมหายใจ! มัจจุราชแห่งแดนมารกัดฟันกรอด ฝืนสลายปราณคุ้มกันทั้งหมดทิ้งจนหมดสิ้น ยอมลดทอนสรีระที่แข็งแกร่งดุจเพชรบรรพกาล ให้เหลือเพียงเนื้อหนังมังสาเปล่าเปลือย เพื่อรองรับโทสะของภรรยาอย่างศิโรราบ!ปึก!!หมอนศิลาหนักสิบชั่งอัดกระแทกเข้าที่แสกหน้าและแผงอกกำยำเต็มแรง! เสียง

กลิ่นอายความกดดันภายในวังจันทราโลหิตหนักอึ้งดุจขุนเขาทับถม บานประตูตำหนักในสุดถูกเปิดกว้าง ขบวนพ่อครัวมารนับสิบชีวิตก้าวเดินเรียงแถวเข้ามาด้วยฝีเท้าสั่นสะท้าน เบื้องหน้าคือถาดศิลาหยกดำที่บรรจงจัดวาง 'เนื้อย่างมังกรปฐพี' ชิ้นโตย่างด้วยอัคคีทมิฬจนหนังกรอบเกรียม ส่งกลิ่นหอมของเครื่องเทศและไขมันวิญญาณหยดติ๋ง เคียงคู่มากับโถสำริดบรรจุ 'ซุปกระดูกมังกรวารี' ที่เคี่ยวกรำจนน้ำแกงกลายเป็นสีขาวขุ่นดุจน้ำนม แผ่ไออุ่นระอุผสานพลังปราณหยินบริสุทธิ์ประมุขมารผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตาย รับถาดโอชารสเหล่านั้นมาถือไว้ด้วยตนเอง รอยยิ้มประจบประแจงถูกปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาดุดัน ม่อซางพยายามใช้สัจธรรมแห่งการประนีประนอม เพื่อดับความตะกละตะกลามอันแสนวิปลาสของสายเลือดในครรภ์ การบุกสวรรค์ชั้นเก้าเพื่อไปถลกหนัง 'มังกรทองคำ' สัตว์พาหนะทรงโปรดของเทียนจวินนั้น หาใช่เรื่องยากเย็นสำหรับมัจจุราช ทว่าการทิ้งสตรีมีครรภ์ที่อารมณ์แปรปรวนไว้ลำพัง เพื่อไปทำสงครามที่อาจยืดเยื้อ ย่อมเป็นความเสี่ยงที่บุรุษคลั่งรักพยายามหลีกเลี่ยง"ฮูหยินของข้า... มังกรสวรรค์เนื้อเหนียวหยาบกระด้างนัก ย่อยสลายยากยิ่ง" สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยหว่าน