All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 151 - Chapter 160

เสียงฝีเท้าหนักอึ้งของกองทหารเกราะทองคำกระแทกแผ่นหยกสวรรค์ดังกึกก้อง พุ่งตรงเข้ามายังทิศทางของอุทยานเมฆาอย่างดุดัน! รังสีหอกดาบศักดิ์สิทธิ์สาดประกายวาบวับหมายจะสังหารผู้บุกรุกที่แอบซ่อนให้แดดิ้นในเสี้ยวลมหายใจแห่งความเป็นความตายที่สวรรค์ชั้นเก้ากำลังจะลุกเป็นไฟ! เซียนพเนจรจำแลงตวัดปลายนิ้วกลางอากาศธาตุด้วยความเร็วที่ฉีกกระชากกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลา รีดเร้นปราณทมิฬอันลึกล้ำกาง 'ม่านพลังสุญตาเร้นสวรรค์' ครอบคลุมอาณาบริเวณกรงขังสัตว์เทวะและจุดที่ตนเองยืนอยู่จนมิดชิด! โดมพลังงานไร้รูปลักษณ์กลืนกินสรรพเสียง กลิ่นอาย และบิดเบือนทัศนียภาพให้กลายเป็นเพียงมวลเมฆหมอกว่างเปล่า"เมื่อครู่ข้าได้ยินเสียงจามดังมาจากทิศทางนี้! ค้นหาให้ละเอียด!" แม่ทัพสวรรค์ตวาดสั่งการเหล่าทหารยามเดินลาดตระเวนผ่านทะลุม่านพลังสุญตาไปมาดุจวิญญาณเร่ร่อน ปลายหอกเฉียดเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์ไปเพียงเส้นผมกั้น ทว่ากลับมองไม่เห็นสิ่งใดและไม่ได้ยินเสียงความผิดปกติใดๆ ทหารเกราะทองคำเดินวนเวียนอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนกำลังจากไปพร้อมความฉงนสนเท่ห์ ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่ชวนให้อึดอัดแทบขาดใจเมื่อคลื่นวิกฤตพัดผ่าน เซียนพเนจรชุดขาวม

กลิ่นกำยานระงับความวิงเวียนภายในตำหนักในสุดแห่งวังจันทราโลหิต ดูคล้ายจะไร้ประสิทธิภาพเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความปั่นป่วนของสตรีผู้อุ้มท้องสายเลือดอเวจีแฝดสอง ร่างระหงของอดีตบรรพชนจิ้งจอกนอนซมคุดคู้ดุจกุ้งแห้งอยู่บนเตียงหยกเหมันต์หมื่นปี ใบหน้างดงามล่มเมืองซีดเผือดไร้สีเลือด ลมหายใจรวยรินประหนึ่งวิญญาณกำลังจะหลุดลอยออกจากร่าง รัศมีแห่งความเกียจคร้านถูกบดขยี้ด้วยความทรมานจากการอาเจียนจนหมดสิ้นเรี่ยวแรงทว่า... สัจธรรมแห่งปาฏิหาริย์มักมาพร้อมกับความป่าเถื่อนเสมอ!วูบ!มิติความว่างเปล่ากลางห้องบรรทมถูกฉีกกระชากออกอย่างหยาบคาย ร่างสูงใหญ่กำยำของประมุขมารก้าวข้ามรอยแยกสีทองอร่ามกลับคืนสู่แดนอเวจี ท่อนแขนแกร่งแบก 'กระสอบตาข่ายอเวจี' สีดำทมิฬที่กำลังดิ้นขลุกขลักไปมาอย่างรุนแรงประดุจบรรจุอสุรกายร้ายไว้เบื้องในทันทีที่ปากกระสอบเปิดอ้าออกเพียงเสี้ยวหนึ่ง กลิ่นอายของ 'ปราณหยางบริสุทธิ์' อันเข้มข้นระดับเก้าสวรรค์ ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวนของพลังชีวิตชั้นเลิศ ก็พุ่งทะลวงฝ่ามวลอากาศธาตุ เข้าปะทะโสตประสาทการรับกลิ่นของสตรีบนเตียงหยกอย่างจัง!ปาฏิหาริย์บังเกิดในชั่วพริบตา!นัยน์ตาหงส์ที่เคยปิดสนิทและอิดโรย

เศษกระเบื้องหยกสวรรค์แตกกระจายเกลื่อนกราดทั่วอุทยานเมฆาชั้นเก้า! เสาศิลาค้ำฟ้าที่สลักเสลาลวดลายวิจิตรตระการตา บัดนี้หักโค่นพังทลายลงมาดุจซากปรักหักพัง บุปผาเทวะที่เบ่งบานรับแสงอรุณถูกบดขยี้แหลกลาญใต้ฝ่าพระบาทของมหาเทพผู้กำลังสูญเสียสติสัมปชัญญะ สรรพเสียงกัมปนาทจากการทุบทำลายข้าวของดังก้องกังวาน สั่นสะเทือนสวรรค์ชั้นเก้าจนหมู่เมฆาแตกฉานซ่านเซ็น!เทียนจวินแห่งสรวงสวรรค์... ประมุขผู้ปกครองสามภพด้วยความเมตตาและเยือกเย็น บัดนี้พระพักตร์แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับม่วงแดงดุจถูกพิษร้าย เส้นโลหิตบนพระนลาฏปูดโปนเต้นตุบๆ พระวรกายสูงส่งสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ในพระหัตถ์ที่เคยใช้กวัดแกว่งศัสตราปราบมาร บัดนี้กำลังกำ 'ผักกาดวิญญาณดิบ' สภาพแหว่งวิ่นครึ่งหัวเอาไว้แน่น!"บัดซบ! บัดซบที่สุด! สัตว์พาหนะคู่บารมีของข้า... มังกรทองคำห้าเล็บผู้เกรียงไกร ถูกลักพาตัวไปจากอุทยานหลวง! ซ้ำผู้ก่อการยังหยามเกียรติข้า ด้วยการทิ้งเศษอาหารสุกรชั้นต่ำไว้ให้ดูต่างหน้ากระนั้นรึ!"สุรเสียงเกรี้ยวกราดตวาดลั่นทะลวงชั้นฟ้า หยาดโลหิตสีทองคำเอ่อล้นมุมพระโอษฐ์จากความคับแค้นใจจนแทบกระอักเลือด!รอบลานอุทยานเมฆา กองทัพสวรรค

เสียงกัมปนาทเลื่อนลั่นปานฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย ฉีกกระชากความเงียบสงบของแดนอเวจีจนแหลกละเอียด! ท้องนภาสีเลือดหม่นที่เคยถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกทมิฬ บัดนี้ถูกแสงสีทองอร่ามศักดิ์สิทธิ์สาดส่องทะลวงจนสว่างโร่ประดุจทิวากาล สรรพเสียง 'กลองศึกสวรรค์' นับแสนใบถูกรัวกระหน่ำตีอย่างบ้าคลั่ง คลื่นเสียงอัดกระแทกมวลอากาศจนเกิดรอยร้าว มิติธาตุบิดเบี้ยวสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าอสนีบาตฟาดผ่าลงกลางปรโลก!แรงสั่นสะเทือนระดับโลกาวินาศทะลวงผ่านค่ายกลป้องกันนับหมื่นชั้นของวังจันทราโลหิต มุ่งตรงเข้าสู่ตำหนักในสุดอย่างไร้ปรานี!บนเตียงหยกเหมันต์หมื่นปี... สตรีปลาเค็มที่เพิ่งดำดิ่งสู่ห้วงนิทราอันแสนหวาน พลันสะดุ้งสุดตัว!คิ้วเรียวสวยที่เคยกางออกอย่างผ่อนคลาย บัดนี้ขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปมแน่น เปลือกตาบางสั่นระริกพยายามฝืนลืมขึ้นรับรู้ความโกลาหล แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกเขย่าแท่นศิลาบรรพกาลจนอดีตบรรพชนจิ้งจอกรู้สึกวิงเวียนศีรษะขั้นสุดยอด อาการคลื่นเหียนพะอืดพะอมที่เพิ่งถูกสะกดไว้ด้วยเนื้อหางมังกรย่างเกลือ ตีตื้นขึ้นมาจากก้นบึ้งของกระเพาะอาหารอย่างฉับพลัน!"อึก... อ่อก..."ริมฝีปากอวบอิ่มที่เพิ่งลิ้มรสโอชารสซีดเผือดไร้สีเ

แรงสั่นสะเทือนจากกลองศึกสวรรค์นับแสนใบ ทะลวงฝ่าค่ายกลป้องกันลงมากระแทกแท่นศิลาบรรพกาลจนสั่นไหว อดีตบรรพชนจิ้งจอกที่เพิ่งสบถด่าทอด้วยโทสะ พลันยกสองมือขาวผ่องขึ้นตะปบปิดริมฝีปากอวบอิ่มแน่น ใบหน้างดงามล่มเมืองที่เคยแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดเผือดไร้สีเลือดหัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปมแน่น ร่างระหงโก่งตัวคุดคู้ สรรพสิ่งในกระเพาะที่เพิ่งถูกเติมเต็มด้วยเนื้อหางมังกรย่างเกลือ เริ่มปั่นป่วนหมุนวนดุจพายุหมุน อาการคลื่นเหียนพะอืดพะอมของสตรีมีครรภ์ที่ถูกกระชากตื่นอย่างกะทันหัน ตีตื้นขึ้นมาจุกแน่นจนต้องยกมือปิดปาก สันติสุขในการจำศีลของมารดาปลาเค็มถูกทำลายป่นปี้ไม่มีชิ้นดีภาพความทรมานของยอดดวงใจ สะท้อนเข้าสู่จอประสาทตาของบุรุษผู้ยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียงหยกเหมันต์หมื่นปี เส้นด้ายแห่งความสุขุมเยือกเย็นของมัจจุราชแห่งแดนอเวจี ขาดสะบั้นลงในเสี้ยวลมหายใจกองทัพเทวะนับแสนนายกระนั้นรึ โทสะขององค์เทียนจวินกระนั้นรึ มหาสงครามล้างสามภพกระนั้นรึ สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นเพียงเศษฝุ่นไร้ค่าในสายตาของประมุขมาร มหันตภัยที่แท้จริงและน่าสะพรึงกลัวที่สุดในจักรวาลยามนี้ มีเพียงประการเดียว